Affichage des articles dont le libellé est ANACOS DE MIN. Afficher tous les articles
Affichage des articles dont le libellé est ANACOS DE MIN. Afficher tous les articles

samedi 14 octobre 2023

QUE NON MORRAN AS MIÑAS CINZAS

 Etre en dépression, ce n'est pas être mauvais croyant | Al-Kanz

 

 Être en depression?

Être triste à en mourir?

Ne pas dormir à en mourir?

Aimer à en mourir?

Sentir les couteaux de la solitude greffés?

Voir venir vous ecraser les murs du gouffre?

Maudire les erreurs commises?

Alors oui, je suis en depression.

 E non ver luz?

E abafar cando se apagan as obrigas?

E finxir cun sorriso cando hai xente?

Entón si, estou depresivo

 

Escribo como terapia: para conxurar o mal que me roe. 

Non para incomodar. Non para acusar.

Para escupir os escuros pensamentos 

que permanezan prisioneiros coma eu deles

nesta páxina 

 

Escribo como leo 

en crise

devoro libros

e dialogo con todos 

ante a ausencia da verdadeira voz

da necesaria voz

 

E escribo máis en verso

para ver se fico entre as palabras do verso

para sempre

e que algún día

ela me rescate deste cárcere 

antes de que morran as miñas cinzas

e ser tan só esquecemento 


E divago e choro

e abrollan os versos en que me fundo

como frechas craváronse en min

e saen como una ofrenda ao vivido


"Cuando dos cuerpos se unen para amar,

se quema más despacio la soledad de la tierra.


De corazón a corazón, de hueso a hueso,

saltan pájaros ardiendo como puñales, 

piel del mundo o deseo donde la carne gime,

un gran río desnudo de inesperados crisantemos.

Cuando dos cuerpos se aprietan como bocas,

se empujan como voraces cataratas al rumor de la vida

perdiendo un posible contacto con la muerte que espera,

que sobre el olvidado planeta a lo lejos refulge

como un fantasma solitario y oculto.

Hombre o mujer, árboles vibrantes,

hirvientes besos estrujados y un ángel.

 

Amarse es poseer la tierra sin sombras para siempre".

 

Amor así, dice José Luis Hidalgo. Así lo veo en mi espejo, lleno de agua, árbol y luz.

 Arderé siempre - José Luis Hidalgo -5% en libros | FNAC

 

 Y debiera decir como el No...y así acabo esta terapia por hoy...que lo oscuro no me atrape más fuerte...

"La noche te derriba para que yo te busque

como un loco en la sombra, en el sueño, en la muerte.

Arde mi corazón como pájaro solo.

Tu ausencia me destruye, la vida se ha cerrado.

 

Qué soledad, qué oscuro, qué luna más seca arriba,

qué lejanos viajeros por ignorados cuerpos

preguntan por tu sangre, tus besos, tu latido,

tu inesperada ausencia en la noche creciente.

 

No te aprietan mis manos y mis ojos te ignoran.

Mis palabras buscándote, en pie, inútilmente.

La quieta noche en mí, horizontal y larga,

tendida como un río con las riberas solas.

 

Pero voy en tu busca, te arranco, te descuajo

de la sombra, del sueño; te clavo en mi recuerdo.

El silencio edifica tu verdad inexpresable.

El mundo se ha cerrado. Conmigo permaneces".

 

 5 poemas de José Luis Hidalgo - Zenda

 

 

mardi 10 octobre 2023

A INSONDABLE CUESTIÓN DA MORTE

Lou Andreas-Salomé y el erotismo intelectual 

Que terá a morte que tanto nos atrapa e nos interroga?

Quizais o feito da enfermidade nos aproxime a ela?

Pessoa co desasosego ou desacougo?

Rilke coa súa sensación de abafo como nos describe de xeito certeiro Lou Andreas-Salomé en Rainer Maria Rilke?

Ou será unha especial racionalidade que me sensibiliza sobre este mundo que se desangra?

Como penetra a vida que non se vive nesta idea de morte?

Biografía de Rainer Maria Rilke (Su vida, historia, bio resumida) 

"Me siento en tantos puntos

tumefacto y dolorido

pero en la mitad del corazón

como en ninguno.

Quisiera morir.

Dejadme solo. 

Creo que lograré 

tener tanto miedo

que me estallará el pulso"

 

A soidade que impón a vida sen compañía acelera as sensacións de todo tipo. A escritura e os versos daqueles que padeceron a compañía da enfermidade serven, curiosa e quizais paradoxalmente, de especie de 'refoulement' - rexeitamento ou relegamento-- Mais, sempre na noite, alenta un especial medo...un medo telúrico a morrer en soidade...e que ninguén o saiba...Por iso, sempre pido ter conciencia da morte, como agora, que poda ir en paz e coa palabra de dous ou tres amigos e quizais, dun ser que amo...quizais...Hai tempo escribín neste mesmo blog sobre a crise. As crises aceleran todos os malos pensamentos, pero nada como unha chamada do hospital acelerando os pasos para unha necesaria analítica oncolóxica...Aí, todo se axita e, inevitablemente, a noite se volve un enorme pozo que traga, devora, si...

insondable cuestión a da morte

 

 

 

vendredi 21 septembre 2018

SEN PORTADAS

Pechouse a porta con violencia
o ruído envolvéuno mesmo con xenreira
coma se fose un intruso

Aqueles homes uniformados con porras
agochaban a súa humanidade
baixo voces e ordes sempre distantes

Miran para outro lado os ollos todos
mentres unhas gadoupas feras
erguen un novo muro entre a vida e a dignidade

Os xornais celebran hoxe os 10 anos
dun Lehman Brothers cobizoso e enfermo de sí
e adornan os comentarios sobre o fin da crise

Entregados á precariedade e ao desemprego
toda esa falsidade resoa cruel no anuncio
-D E S A F I U Z A M E N T O-

Sempre no gume do malabar
esa nai e ese pai tentárono todo
ao longo destes dez anos

Hoxe cando os xornais seguen
a diversión con teses e plaxios
unha porta péchase con violencia

Sentado coas mans abrazadas
ao silencio aterrador de papá e mamá
o neno perde o sorriso