Chegoume hoxe vía o amigo e poeta Xoan Carlos Domínguez Alberte. Un espazo, Escollas Electivas (tedes unha ligazón permanente na columna da dereita), onde se pode expresar o creado e onde un pode re-crearse cos versos de poetas. Precisamente, hoxe, cando abres o xornal e ves que o panorama sempre semella que pode ser máis escuro, requirimos de instrumentos propios para dicir como ruxe a nosa ialma ante a perda.
Non vou aseverar como é ou como debe ser a poesía, nin como debe ser a persoa poeta, mais sempre me lembro daquela resposta de Rilke a un soldado mozo e que parafraseo libremente aquí: "mestre, cando saberei que son poeta? - Se ao chegares a casa precisas escribir para expresar as túas emocións, entón, es poeta".
Feliz andaina para a iniciativa lanzada por Suso Díaz e Maripaz Paz, que os versos non lles/nos falten para dixerir mellor os presaxios de agoiro que nos lanzan os mercados..., a mellor maneira de lle facer honra ao cabodano de Celso Emilio Ferreiro, quen soubo acompañar verso, reflexión e acción política...
Affichage des articles dont le libellé est galego. Afficher tous les articles
Affichage des articles dont le libellé est galego. Afficher tous les articles
jeudi 5 janvier 2012
dimanche 28 novembre 2010
O DEREITO A ESCOITAR RELATOS
1. Todo neno e nena, sen distinción de etnia, idioma ou relixión, ten dereito a escoitar os máis fermosos contos da tradición oral dos pobos, especialmente aqueles que estimulen a súa imaxinación e a súa capacidade crítica.
2. Todo neno e nena ten dereito a esixir que seus pais e súas nais lle conten contos a calquera hora do día.
3. Todo neno e nena que por unha ou outra razón non teña a ninguén que lle conte contos, ten absoluto dereito a pedirlle ao adulto da súa preferencia que llos conte, sempre e cando este demostre que o fai con amor e tenrura, que é como se contan os contos.
4. Todo neno e nena ten dereito a escoitar contos sentado ou sentada no colo dos seus avós e avoas.
5. Todo neno e nena está no dereito de saber quen son os principais autores de contos. As persoas adultas están na obriga de poñer as súas historias ao alcance dos nenos e nenas.
6. Todo neno e nena goza a plenitude do dereito de coñecer as fábulas, os mitos e lendas da tradición oral do seu país.
7. O neno e a nena teñen dereito a inventar e contar os seus propios contos, así como a modificar os xa existentes.
8. O neno e a nena teñen dereito a esixir contos novos. Os adultos están na obriga de nutrirse permanentemente de novos e imaxinativos relatos, propios ou non, con ou sen reis, longos ou curtos...O único obrigatorio é que estes sexan fermosos e interesantes.
9. O neno e a nena sempre teñen dereito a pedir outro conto e a pedir que lle conten un millón de veces o mesmo conto.
10. Todo neno e nena ten dereito a medrar acompañado das aventuras de "Polgariño" e "Merlín", daquel cabalo que era tan bonito..."
Este decálogo reprodúzoo do suplemento Lecer do Galicia Hoxe (28-11-2010), onde se fala das fermosas iniciativas do "atrapador de contos", Anxo Moure....
2. Todo neno e nena ten dereito a esixir que seus pais e súas nais lle conten contos a calquera hora do día.
3. Todo neno e nena que por unha ou outra razón non teña a ninguén que lle conte contos, ten absoluto dereito a pedirlle ao adulto da súa preferencia que llos conte, sempre e cando este demostre que o fai con amor e tenrura, que é como se contan os contos.
4. Todo neno e nena ten dereito a escoitar contos sentado ou sentada no colo dos seus avós e avoas.
5. Todo neno e nena está no dereito de saber quen son os principais autores de contos. As persoas adultas están na obriga de poñer as súas historias ao alcance dos nenos e nenas.
6. Todo neno e nena goza a plenitude do dereito de coñecer as fábulas, os mitos e lendas da tradición oral do seu país.
7. O neno e a nena teñen dereito a inventar e contar os seus propios contos, así como a modificar os xa existentes.
8. O neno e a nena teñen dereito a esixir contos novos. Os adultos están na obriga de nutrirse permanentemente de novos e imaxinativos relatos, propios ou non, con ou sen reis, longos ou curtos...O único obrigatorio é que estes sexan fermosos e interesantes.
9. O neno e a nena sempre teñen dereito a pedir outro conto e a pedir que lle conten un millón de veces o mesmo conto.
10. Todo neno e nena ten dereito a medrar acompañado das aventuras de "Polgariño" e "Merlín", daquel cabalo que era tan bonito..."
Este decálogo reprodúzoo do suplemento Lecer do Galicia Hoxe (28-11-2010), onde se fala das fermosas iniciativas do "atrapador de contos", Anxo Moure....
vendredi 29 mai 2009
A SELVA DA VIDA
Una niña de 5 años criada por perros y gatos que se comunica como ellos
Este titular non debera pasar desapercibido. Doe. Doe porque tivo pai e nai, e ten aboa e a abó que se desentenderon dela. Doe porque esnaquizan valores esenciais. E agora, que? Unha nena que non entende a súa condición humana. Unha nena sen liberdade.
Este titular non debera pasar desapercibido. Doe. Doe porque tivo pai e nai, e ten aboa e a abó que se desentenderon dela. Doe porque esnaquizan valores esenciais. E agora, que? Unha nena que non entende a súa condición humana. Unha nena sen liberdade.
Recupero certo optimismo (continuación)
Despois de desintoxicarme de autocar e medios motorizados cun paseo na bici, recupero o fío narrativo.
Chegados ao hotel e feita a distribución das habitacións, xantamos de forma libre por Salou. A tarde tamén sería de experimentación. Non houbo ningún motivo de queixa. Todo o contrario. Xa percibín que, dalgunha maneira, non teriamos problemas de conduta. O típico: charlas ilusionadas na habitación; habitacións de 10 onde só podían durmir 6; mestura de sexos dialogante; compañeirismo; etc.
Puidemos comprobar esa noite o que é Salou en temporada medio-baixa aderezada pola crise que azouta ao sistema-mundo: baleiro e relacións públicas a procura de "carne" para poboar as discotecas. Así coñecimos a primeira disco....que foi a segunda tamén (por engano e/ou manipulación mediante promesas de gogós....que máis que gogós semellaban caretas desilusionadas e carentes de calquera atractivo). Non me gustou esa discoteca. Algo máis a da derradeira noite...
Dicir que as noites se convertian nunha escusa para ir á praia, onde se xogaba ao fútbol, se xogaba coa retórica de corpos que comezan a amarse no encontro. Que fermosa é a mocidade!! Aí daste conta do pasos que deches....desexando dar aínda máis.
PORT-AVENTURA
O segundo día pasámolo enteiro en Port-Aventura. Como está a medio gas non tivemos colas, puidemos repetir, ver con tranquilidade as actuacións. En fin, pleno disfrute dunhas actraccións perfectamente estruturadas, organizadas e limpísimas. Mesmo, dialogando con Isabel, nun dos bancos das ruelas, tiñamos sensación de tranquilidade. E había xente. Non era abafante, pero había xente: educación?
BARCELONA
o terceiro día Barcelona. Collimos ao noso guía Josep Lluis preto do Camp Nou. Simpático e bo coñecedor, soubo comunicar o seu saber. Foi explicándonos, a medida que progresaba o autocar, como se organizaba o proxecto urbán de Barcelona, como se orquestraba a enorme masa de tráfico rodado....Mentres comentabamos entre todos e todas a enorme cantidade de aparcabicis e de bicis....Outra mentalidade quizais?
A Sagrada Familia foi desmenuzada na súa filosofía. Despedida do guía con aplauso. Logo, xa ás 13h, proxección dun film no Imax. De prehistoria e evolución: impresionaba sentirse protagonista do filme. Daba a sensación de que podía estendéndome podía agarimar eses rostros, esas mans....e de que esas enormes bocas dentadas me ían devorar....
Pola tarde, Aquarium e retorno.
TARRAGONA
Visita a Tarragona no 4º día. A min, persoalmente, foi o que máis me gustou. Lembreime daquel mes de xullo de 2006 cando me convidaron os de MARPOC a dar unha conferencia nas súas xornadas anuais de defensa da lingua e cultura occitanas en Nîmes. Roma en nós. Tarragona ofrece menos amplitude, quizais máis fragmentos...pero son intensos. Aí pendúrome no tempo e na memoria: poñer en marcha os saberes mitolóxicos, epigráficos, historicos e sociais....Marabilloso, sen dúbida.
AMPOSTA E DESEMBOCADURA DO EBRO
Aquí os manchóns da viaxe. Por mor non de nós, non do alumnado, senón dunha confabulación inconsciente entre unha Axencia ignorante e un Albergue anacrónico.
Chegamos en autocar a Amposta despois de 1 hora de viaxe. Recollimos á guía..máis autocar ata a Deltebre e a desembocadura do Ebro, onde subimos en barco para facer un pequeno cruceiro (45 mins) pola desembocadura con explicacións dun locutor coñecedor e amante da retranca tanto coma do medio ambiente. Estivo ben.
Regreso....Albergue....O primeiro, xa, antes de baixar: a necesidade, segundo a guía de facer unha fila....para entrar no comedor. Semelloume anacrónico e anti-todo. Despois, a necesidade-imperiosidade-obrigatoriedade de non entrar a xantar...SE ANTES NON ENTRABA A GUÍA. Era absurdo xa que as mesas estaban ben indicadas. Na primeira os educadores, e detrás os mozos e mozas. Pero non. Mesmo se enfadaron cando entramos.
As fiestras con rexas....A porta pechada..e unha vez entras non saes....
O máis negativo: unha confrontación entre uns rapaces nosos cunha monitora que se debeu crer unha divindade todopoderosa e insultou aos nosos rapaces por NON SABER CATALÁN!!!
Estas persoas son as que lle facilitan as armas aos da dereita. Que obriga ten un mozo ou moza de 14 anos de saber catalán....se no sistema educativo a lingua común é o castelán?? Que impide a unha mente abrirse e falar castelán e dialogar, comunicarse amablemente?? ESTREITEZ.
O centro dispón dunhas instalacións moi boas, pero cunha organización disciplinaria militarizada que non vai cunha excursión. VIVA THOREAU E A DESOBEDIENCIA CIVIL!!! A un acto represor sempre lle responde a solidariedade e a liberdade... Eles e eu saben do que falo....
A planificación da visita ao Parque Natural foi negativa tamén, xa que só nos pasearon unha vez máis en bus, cando non era o agardado. E as visitas aos lugares se facían cos establecementos pechados. Mesmo, o refuxio ornitolóxico -tamén tancat- serviu unicamente para que os alumnos e alumnas que quixeron baixar por 5ª vez do autocar morresen de risa cando o que se ensinaba eran pitas, pavos e patos....animais que poboan as hortas de moitas das súas casas familiares!!!
Iso vale para os urbanitas de Madrid ou Barcelona, pero para un galego!!
Á noite tivemos que loitar -aí Isabel foi impecable e implacable- para conseguir 15 minutos de anticipo sobre a hora de cea prevista (20h45...a HORA DA FINAL DE CHAMPIONS!!!). Ao fin, foron máis minutos....e é que non había ninguén!! Houboi bronca...por non agardar ás guía. Nós, mentres, apoderámonos da sala. Tesouro prezado para dúas horas de diversión. Vitoria e cánticos. Celebramos o triunfo cunha pachanga de unha hora nunha pista de herba artificial. Disfrutamos coma ananos....e eu sentinme de novo útil para o fútbol despois das miñas lesións.
ÚLTIMO DÍA: RETORNO Á RUTINA
último día...16 horas de autobus por diante...
O OPTIMISMO
O alumnado forma un grupo humano, diverso, pero complementario. Mesmo hai un gran Schrek, cheo de humanidade despois dun primeiro trance bruto. E hai nenas dignas de películas de princesas e fadas. Todas coas súas peculiariades. Loxicamente, teño máis empatía cos de lingua francesa porque levamos xa 4 anos falándonos. E descubrín que teño un fillo, je je (que mesmo, para seguir a coña, chamábame "mon père" e eu "mon fils"). Ah! e tamén teño unha para quen conformo de forma metafórica e agarimosa o "seu pior pesadelo".
A todo este grupo graciñas por facerme recuperar optimismo....
Au revoir!
Chegados ao hotel e feita a distribución das habitacións, xantamos de forma libre por Salou. A tarde tamén sería de experimentación. Non houbo ningún motivo de queixa. Todo o contrario. Xa percibín que, dalgunha maneira, non teriamos problemas de conduta. O típico: charlas ilusionadas na habitación; habitacións de 10 onde só podían durmir 6; mestura de sexos dialogante; compañeirismo; etc.
Puidemos comprobar esa noite o que é Salou en temporada medio-baixa aderezada pola crise que azouta ao sistema-mundo: baleiro e relacións públicas a procura de "carne" para poboar as discotecas. Así coñecimos a primeira disco....que foi a segunda tamén (por engano e/ou manipulación mediante promesas de gogós....que máis que gogós semellaban caretas desilusionadas e carentes de calquera atractivo). Non me gustou esa discoteca. Algo máis a da derradeira noite...
Dicir que as noites se convertian nunha escusa para ir á praia, onde se xogaba ao fútbol, se xogaba coa retórica de corpos que comezan a amarse no encontro. Que fermosa é a mocidade!! Aí daste conta do pasos que deches....desexando dar aínda máis.
PORT-AVENTURA
O segundo día pasámolo enteiro en Port-Aventura. Como está a medio gas non tivemos colas, puidemos repetir, ver con tranquilidade as actuacións. En fin, pleno disfrute dunhas actraccións perfectamente estruturadas, organizadas e limpísimas. Mesmo, dialogando con Isabel, nun dos bancos das ruelas, tiñamos sensación de tranquilidade. E había xente. Non era abafante, pero había xente: educación?
BARCELONA
o terceiro día Barcelona. Collimos ao noso guía Josep Lluis preto do Camp Nou. Simpático e bo coñecedor, soubo comunicar o seu saber. Foi explicándonos, a medida que progresaba o autocar, como se organizaba o proxecto urbán de Barcelona, como se orquestraba a enorme masa de tráfico rodado....Mentres comentabamos entre todos e todas a enorme cantidade de aparcabicis e de bicis....Outra mentalidade quizais?
A Sagrada Familia foi desmenuzada na súa filosofía. Despedida do guía con aplauso. Logo, xa ás 13h, proxección dun film no Imax. De prehistoria e evolución: impresionaba sentirse protagonista do filme. Daba a sensación de que podía estendéndome podía agarimar eses rostros, esas mans....e de que esas enormes bocas dentadas me ían devorar....
Pola tarde, Aquarium e retorno.
TARRAGONA
Visita a Tarragona no 4º día. A min, persoalmente, foi o que máis me gustou. Lembreime daquel mes de xullo de 2006 cando me convidaron os de MARPOC a dar unha conferencia nas súas xornadas anuais de defensa da lingua e cultura occitanas en Nîmes. Roma en nós. Tarragona ofrece menos amplitude, quizais máis fragmentos...pero son intensos. Aí pendúrome no tempo e na memoria: poñer en marcha os saberes mitolóxicos, epigráficos, historicos e sociais....Marabilloso, sen dúbida.
AMPOSTA E DESEMBOCADURA DO EBRO
Aquí os manchóns da viaxe. Por mor non de nós, non do alumnado, senón dunha confabulación inconsciente entre unha Axencia ignorante e un Albergue anacrónico.
Chegamos en autocar a Amposta despois de 1 hora de viaxe. Recollimos á guía..máis autocar ata a Deltebre e a desembocadura do Ebro, onde subimos en barco para facer un pequeno cruceiro (45 mins) pola desembocadura con explicacións dun locutor coñecedor e amante da retranca tanto coma do medio ambiente. Estivo ben.
Regreso....Albergue....O primeiro, xa, antes de baixar: a necesidade, segundo a guía de facer unha fila....para entrar no comedor. Semelloume anacrónico e anti-todo. Despois, a necesidade-imperiosidade-obrigatoriedade de non entrar a xantar...SE ANTES NON ENTRABA A GUÍA. Era absurdo xa que as mesas estaban ben indicadas. Na primeira os educadores, e detrás os mozos e mozas. Pero non. Mesmo se enfadaron cando entramos.
As fiestras con rexas....A porta pechada..e unha vez entras non saes....
O máis negativo: unha confrontación entre uns rapaces nosos cunha monitora que se debeu crer unha divindade todopoderosa e insultou aos nosos rapaces por NON SABER CATALÁN!!!
Estas persoas son as que lle facilitan as armas aos da dereita. Que obriga ten un mozo ou moza de 14 anos de saber catalán....se no sistema educativo a lingua común é o castelán?? Que impide a unha mente abrirse e falar castelán e dialogar, comunicarse amablemente?? ESTREITEZ.
O centro dispón dunhas instalacións moi boas, pero cunha organización disciplinaria militarizada que non vai cunha excursión. VIVA THOREAU E A DESOBEDIENCIA CIVIL!!! A un acto represor sempre lle responde a solidariedade e a liberdade... Eles e eu saben do que falo....
A planificación da visita ao Parque Natural foi negativa tamén, xa que só nos pasearon unha vez máis en bus, cando non era o agardado. E as visitas aos lugares se facían cos establecementos pechados. Mesmo, o refuxio ornitolóxico -tamén tancat- serviu unicamente para que os alumnos e alumnas que quixeron baixar por 5ª vez do autocar morresen de risa cando o que se ensinaba eran pitas, pavos e patos....animais que poboan as hortas de moitas das súas casas familiares!!!
Iso vale para os urbanitas de Madrid ou Barcelona, pero para un galego!!
Á noite tivemos que loitar -aí Isabel foi impecable e implacable- para conseguir 15 minutos de anticipo sobre a hora de cea prevista (20h45...a HORA DA FINAL DE CHAMPIONS!!!). Ao fin, foron máis minutos....e é que non había ninguén!! Houboi bronca...por non agardar ás guía. Nós, mentres, apoderámonos da sala. Tesouro prezado para dúas horas de diversión. Vitoria e cánticos. Celebramos o triunfo cunha pachanga de unha hora nunha pista de herba artificial. Disfrutamos coma ananos....e eu sentinme de novo útil para o fútbol despois das miñas lesións.
ÚLTIMO DÍA: RETORNO Á RUTINA
último día...16 horas de autobus por diante...
O OPTIMISMO
O alumnado forma un grupo humano, diverso, pero complementario. Mesmo hai un gran Schrek, cheo de humanidade despois dun primeiro trance bruto. E hai nenas dignas de películas de princesas e fadas. Todas coas súas peculiariades. Loxicamente, teño máis empatía cos de lingua francesa porque levamos xa 4 anos falándonos. E descubrín que teño un fillo, je je (que mesmo, para seguir a coña, chamábame "mon père" e eu "mon fils"). Ah! e tamén teño unha para quen conformo de forma metafórica e agarimosa o "seu pior pesadelo".
A todo este grupo graciñas por facerme recuperar optimismo....
Au revoir!
Recupero certo optimismo
Pode que sexa cun certo toque de inxenuidade. Hoxe teño certo ánimo positivo e é gracias a eles e elas. A Quen? Aos meus alumnos e alumnas. Si. Dixen ben. Non estades alucinados. Nin ai fumes verdes na miña pipa..agora mesmo apagada.
Hai escasas horas cheguei, xunto coa miña compañeira de traballo, Isabel, dunha viaxe cultural a Catalunya con epicentro neurálxico en Salou.
Tratarei de relatalo resumido. Sei que algún deles e algunha delas poderá ler o que escribo. Non por iso deixarei de ser sinceiro...."un petit défaut, pour quelques uns"
Saimos o venres 22, ás 23h15, desde as portas do CPI camiño de Salou. No autocar, 18 alumnos e alumnas do CPI Santa Lucía de Moraña e dúas colegas, Paz e Lucía. Acomodo rápido. Emoción e nerviosismo estouran nas recén estreadas butacas de viaxe. Veñen de seguida as cancións de...época...SI!!! Os meus oídos flipaban...só lles faltou cantar Manolo Escobar e "Mi carro". Iso si. Só sabian as primeiras estrofas das cancións co que lle aforraban aos meus sacrificados oídos o sufrimento completo. Ah! e unha rara canción rara: "Queremos que X baile la Pelusa/ Pelusa por delante / Pelusa por los lados / Pelusa por detrás"...que incitaban á reunión colectiva debaixo dun meigallo imposible de definir. Primeira parada seria Zaragoza. Ao pé da Pilarica. Jacobo o condutor xa se incorporara con nós e sería "une grande découverte" para nós. Non coñecía a Basílica. Gustoume o aspecto monumental. A tranqulidade do contorno adxacente. *sigo m'ais tarde *vou dar un paseo en bici
Hai escasas horas cheguei, xunto coa miña compañeira de traballo, Isabel, dunha viaxe cultural a Catalunya con epicentro neurálxico en Salou.
Tratarei de relatalo resumido. Sei que algún deles e algunha delas poderá ler o que escribo. Non por iso deixarei de ser sinceiro...."un petit défaut, pour quelques uns"
Saimos o venres 22, ás 23h15, desde as portas do CPI camiño de Salou. No autocar, 18 alumnos e alumnas do CPI Santa Lucía de Moraña e dúas colegas, Paz e Lucía. Acomodo rápido. Emoción e nerviosismo estouran nas recén estreadas butacas de viaxe. Veñen de seguida as cancións de...época...SI!!! Os meus oídos flipaban...só lles faltou cantar Manolo Escobar e "Mi carro". Iso si. Só sabian as primeiras estrofas das cancións co que lle aforraban aos meus sacrificados oídos o sufrimento completo. Ah! e unha rara canción rara: "Queremos que X baile la Pelusa/ Pelusa por delante / Pelusa por los lados / Pelusa por detrás"...que incitaban á reunión colectiva debaixo dun meigallo imposible de definir. Primeira parada seria Zaragoza. Ao pé da Pilarica. Jacobo o condutor xa se incorporara con nós e sería "une grande découverte" para nós. Non coñecía a Basílica. Gustoume o aspecto monumental. A tranqulidade do contorno adxacente. *sigo m'ais tarde *vou dar un paseo en bici
mardi 19 mai 2009
NADA SE ENTENDE BAIXO A LUZ DO DÍA
Pode ser verdade. Nada se entende baixo a luz do día. Cando menos, a distancia é un enorme foxo de incomprensión. As frases entrecúrtanse no fío da conversa atropelada. Todo se fai de xeito veloz. Como se estivese penalizado reflexionar e facer as cousas con lenta seguridade.
Hai varias eleccións xa deixei de ver primeiro os telexornais televisivos serios e despois de mercar a prensa do sistema capitalista. E, a verdade, non estou menos informado. Refírome, claro, a información, non a espectáculos.
Pero cando reparo en que se está convertendo á nosa universidade...aí, xa NON ENTENDO REN!!
Xa mo explicarán estas xeracións de autómatas competitivos. Xa mo explicarán.
Hai varias eleccións xa deixei de ver primeiro os telexornais televisivos serios e despois de mercar a prensa do sistema capitalista. E, a verdade, non estou menos informado. Refírome, claro, a información, non a espectáculos.
Pero cando reparo en que se está convertendo á nosa universidade...aí, xa NON ENTENDO REN!!
Xa mo explicarán estas xeracións de autómatas competitivos. Xa mo explicarán.
lundi 18 mai 2009
REFLEXIÓNS DESDE A RÚA (VIII)
A ilegalización dunha nova lista no País Basco, apelando á retórica mutiladora de ETA, é desfacer as virtudes da Democracia con maiúsculas. Por outra banda, Sastre, Maestro e , o gran escritor galego Méndez Ferrín merecen un respecto.
Pero as xerarquías da democracia -en minúscula- son a fouce da pluralidade confrontativa e dilemática. Pregarse a este pensamento único e autocompracente é un acto de covardía.
A que se lle ten medo?
Ou é que o pobo expresa a súa vontade só cando coincide coa nosa postura xerarquizada e sistémica??
Claro que si, senón non terían medo de confrontarse na dialéctica política cos partidos politicos conforntativos.
A Lei de Partidos é un ataque á Democracia
Pero as xerarquías da democracia -en minúscula- son a fouce da pluralidade confrontativa e dilemática. Pregarse a este pensamento único e autocompracente é un acto de covardía.
A que se lle ten medo?
Ou é que o pobo expresa a súa vontade só cando coincide coa nosa postura xerarquizada e sistémica??
Claro que si, senón non terían medo de confrontarse na dialéctica política cos partidos politicos conforntativos.
A Lei de Partidos é un ataque á Democracia
Adeus, poeta, adeus
Foise o amigo
Foise o poeta
non son quen de necrolóxicas
pero hoxe ao redor do verso
o baleiro
o silencio
a morte
pero Benedetti está
***
Os meus alumnos e alumnas déronme a modo de pésame a man
os seus versos
enciclopedia de vida
acompañan as nosas clases
por momentos intensos
****
Unha amiga dedicoume unha fermosa analoxía
ao sabelo
comparou as nosas vidas entre versos e compromiso
con iso abonda para estourar
****
con isto abonda
hoxe
do libro: Testigo de uno mismo
hoxe o silencio é estar
aquí na quietude do camiñar
simplemente contigo
Foise o poeta
non son quen de necrolóxicas
pero hoxe ao redor do verso
o baleiro
o silencio
a morte
pero Benedetti está
***
Os meus alumnos e alumnas déronme a modo de pésame a man
os seus versos
enciclopedia de vida
acompañan as nosas clases
por momentos intensos
****
Unha amiga dedicoume unha fermosa analoxía
ao sabelo
comparou as nosas vidas entre versos e compromiso
con iso abonda para estourar
****
con isto abonda
hoxe
do libro: Testigo de uno mismo
"lo mejor es meterse en silencio
siempre que lo permitan las alarmas
así yo adquiero mi tranquilidad
porque el silencio es como mi casa"
(Inspiración)
***hoxe o silencio é estar
aquí na quietude do camiñar
simplemente contigo
lundi 29 décembre 2008
A MATAR QUE SON DOUS DÍAS
Na franxa de Gaza
non hai esperanza
nin cantos de Nadal
Na franxa de Gaza
hai corpos esnaquizados
hai mans mutiladas
Na franxa de Gaza
os nenos e as nenas
morren xa odiando
Na franxa de Gaza
a hipocrisía internacional
dá ás aos paxaros incendiarios
Na franxa da Gaza
as pedras voan
contra armas perforadoras
Na franxa de Gaza
morre pouco a pouco
toda a pouca Humanidade
o único que aínda queda
non hai esperanza
nin cantos de Nadal
Na franxa de Gaza
hai corpos esnaquizados
hai mans mutiladas
Na franxa de Gaza
os nenos e as nenas
morren xa odiando
Na franxa de Gaza
a hipocrisía internacional
dá ás aos paxaros incendiarios
Na franxa da Gaza
as pedras voan
contra armas perforadoras
Na franxa de Gaza
morre pouco a pouco
toda a pouca Humanidade
o único que aínda queda
jeudi 10 janvier 2008
Abafo
As rúas cheas de luces de auto
as mans cheas de luces de tendas
os pés cheos de luces de choiva
Remuiño ao redor dunha prenda
alporizadas voces suspiran pola moda
cortexo fúnebre para o peto de mañá
abafo
mentres un mp3
alumea ou adormece
as olladas dos autómatas
abafo
presinto a destrución
dos intres de felicidade
e o tremor da luz baixo a choiva
abafo
percorro a distancia que separa
a miña man do peto
para afondar na esencia da rutina cotiá
das rúas cheas de luces de auto
das mans cheas de luces de tendas
dos pés cheos de luces de choiva
abafo
as mans cheas de luces de tendas
os pés cheos de luces de choiva
Remuiño ao redor dunha prenda
alporizadas voces suspiran pola moda
cortexo fúnebre para o peto de mañá
abafo
mentres un mp3
alumea ou adormece
as olladas dos autómatas
abafo
presinto a destrución
dos intres de felicidade
e o tremor da luz baixo a choiva
abafo
percorro a distancia que separa
a miña man do peto
para afondar na esencia da rutina cotiá
das rúas cheas de luces de auto
das mans cheas de luces de tendas
dos pés cheos de luces de choiva
abafo
samedi 29 décembre 2007
Mortes que revelan
Morre un político
morre por enfermidades malvadas
que arrastran ao SER ao abismo
á negrura
e con el
aos que o envolven con agarimo
Está ben
que xordan entón as voces amigas
para dicir
mágoa
un bo home
un bo marido
un bo pai
Pero a parafernalia
política de cabaret
converte aos demonizadores
en eternos amigos
e os discursos de crispación
ceden aos dunha imaxe que se esculpe
en verdades que non se cren
Por iso
este que escrebe
opta polo silencio contemplativo
e prefire pensar
que a familia
merece o meu apoio e consideración
e que lamento a perda dun home aínda non vello
Por iso
opto por rexeitar toda a farándula
que recolle versos e reversos
para entronizar
cando antes o expulsaron do mesmo
Por que mentir?
Por que non calan e simplemente ollan, escoitan
e se saben ou poden choran?
morre por enfermidades malvadas
que arrastran ao SER ao abismo
á negrura
e con el
aos que o envolven con agarimo
Está ben
que xordan entón as voces amigas
para dicir
mágoa
un bo home
un bo marido
un bo pai
Pero a parafernalia
política de cabaret
converte aos demonizadores
en eternos amigos
e os discursos de crispación
ceden aos dunha imaxe que se esculpe
en verdades que non se cren
Por iso
este que escrebe
opta polo silencio contemplativo
e prefire pensar
que a familia
merece o meu apoio e consideración
e que lamento a perda dun home aínda non vello
Por iso
opto por rexeitar toda a farándula
que recolle versos e reversos
para entronizar
cando antes o expulsaron do mesmo
Por que mentir?
Por que non calan e simplemente ollan, escoitan
e se saben ou poden choran?
mercredi 12 décembre 2007
Baixo as rodas
Unha meniña
no comezo dos soños
un cruce de peóns
nunha avenida infernal
Hoxe
de forma simbólica
pero poderosa
unimos a nosa dor
para facer máis asumible
o inasumible
Unha meniña
no comezo dos soños
Anacos de corazón
precisan amores
para sobrevivir
Unha meniña
no comezo dos soños
no comezo dos soños
un cruce de peóns
nunha avenida infernal
Hoxe
de forma simbólica
pero poderosa
unimos a nosa dor
para facer máis asumible
o inasumible
Unha meniña
no comezo dos soños
Anacos de corazón
precisan amores
para sobrevivir
Unha meniña
no comezo dos soños
lundi 10 décembre 2007
Día de Dereitos Humanos
Hoxe
un ano máis
novos recordatorios de incumprimentos
Hai moitos responsables
nós todos
nós todas
Pero hai culpables
os que gobernan con mentiras
e asasinan
e torturan
e erguen fronteiras
con púas
con carne lacerada
Si
Hai culpables
pero acusamos aos de sempre
por hipocrisía
por non mirarnos
Nen sequera
os inventores
fomos quen de ser fieis
a unha imaxe do mundo
feita ao gusto de Occidente
Non
hoxe paso de todo
non quero ser un hipócrita máis
quero actuar
hoxe non fago recordatorio
dun incumprimento inhumano
un ano máis
novos recordatorios de incumprimentos
Hai moitos responsables
nós todos
nós todas
Pero hai culpables
os que gobernan con mentiras
e asasinan
e torturan
e erguen fronteiras
con púas
con carne lacerada
Si
Hai culpables
pero acusamos aos de sempre
por hipocrisía
por non mirarnos
Nen sequera
os inventores
fomos quen de ser fieis
a unha imaxe do mundo
feita ao gusto de Occidente
Non
hoxe paso de todo
non quero ser un hipócrita máis
quero actuar
hoxe non fago recordatorio
dun incumprimento inhumano
samedi 8 décembre 2007
Na mentira dos medios
Ledes o xornal?
Mal feito
debedes ler os xornais
e se podedes extraer algunha verdade
será por mestura
Así só así
quizais
accedamos a algo probable
A prensa xa é a plataforma
oficialista u oposicionista
das accións do goberno de turno
turnos aos que non entramos
agás por intereses editoriais
e por estratexias electorais
os do tecido de base
A base molesta
importuna
por oportuna
Na base está a rúa
si esa meniña abandonada pola institución
pola representación das máscaras
Na base estou eu
agardando que todas as mans
se unan nun berro común
contra a violación da nosa dignidade
da perda do Ser
de Ser Humanos
Mal feito
debedes ler os xornais
e se podedes extraer algunha verdade
será por mestura
Así só así
quizais
accedamos a algo probable
A prensa xa é a plataforma
oficialista u oposicionista
das accións do goberno de turno
turnos aos que non entramos
agás por intereses editoriais
e por estratexias electorais
os do tecido de base
A base molesta
importuna
por oportuna
Na base está a rúa
si esa meniña abandonada pola institución
pola representación das máscaras
Na base estou eu
agardando que todas as mans
se unan nun berro común
contra a violación da nosa dignidade
da perda do Ser
de Ser Humanos
Inscription à :
Articles (Atom)