Días como pedras
indixestas
tan afiadas que dan medo
nin ousas por momentos
camiñar simplemente estás
E entón o día remata
e volve a cadea da noite
e un non sabe se normalidade
é vivir atrapado
si é ser un mecanismo máis
das pezas que outros constrúen
E pecho os ollos para liberarme
fuxindo da condea
soñando que respiro por fin
libre?
Affichage des articles dont le libellé est Días. Afficher tous les articles
Affichage des articles dont le libellé est Días. Afficher tous les articles
dimanche 18 juillet 2010
lundi 11 janvier 2010
RACISMO EN CALABRIA (2)
O RACISMO INSTITUCIONAL DO GOBERNO DE BERLUSCONI AMPARA A ESTRATEXIA DA MAFIA CALABRESA
As estratexias da clase dominante sempre son claras: beneficiarse do traballo das persoas ao menor custo posible. Tanto a mafia calabresa como a patronal, co amparo do goberno racista e xenófobo de Berlusconi e co silencio de cáseque todos os demais, son os grandes beneficiados da dispoñibilidade da man de obra barata, explotada e sen dereitos que lle confiren as persoas inmigrantes.
No comunicado do 9 de xaneiro alertabamos de que os perdedores serían as persoas inmigrantes. Coa decisión de desplazar a varios centos aos centros de internamento, o goberno italiano está dando cobertura aos actos racistas da xente común e da propia mafia calabresa. Connivencia que debera ser investigada desde logo. Todo apunta a que a mafia está desviando o foco de atención cara ás persoas inmigrantes para librarse da actuación da xustiza. Coa cobertura houbo malleiras a inmigrantes a cargo de xentes do común...algúns familiares da mafia calabresa, N’Drangheta. A xustiza debera actuar con firmeza e castigar con dureza a todos os autores dos actos racistas.
Pode un fiarse da palabra do goberno de que non vai expulsar a ningunha das persoas trasladadas a centros de internamento, cando o ministro Roberto Maroni se queixaba da “tolerancia” cara á inmigración sen papeis? Quen vai garantirlle os seus dereitos a quen non os ten, segundo a propia lei de estranxeiría italiana? Ninguén. Por iso, as persoas en situación administrativa irregular non se fiaban da promesa do goberno e fuxían en tren mentres que os que estaban en situación regular ou á espera de saber se se lles concedía o estatus de asilado eran os que ían aos centros de internamento.
O racismo ataca ao máis feble na xerarquía social: ao inmigrante negro e musulmán. É o irracional medo ao outro, ao que se culpabiliza de todos os males da sociedade. É máis doado atacar a quen non pode defenderse que dirixir a ollada cara aos de arriba, os que abafan coa súa política neoliberal e neoconservadora o futuro do planeta e da humanidade.
Compostela, 10 de xaneiro de 2010
Xabier Ron
Secretaría de Movementos Sociais
Executiva Nacional de Esquerda Unida
As estratexias da clase dominante sempre son claras: beneficiarse do traballo das persoas ao menor custo posible. Tanto a mafia calabresa como a patronal, co amparo do goberno racista e xenófobo de Berlusconi e co silencio de cáseque todos os demais, son os grandes beneficiados da dispoñibilidade da man de obra barata, explotada e sen dereitos que lle confiren as persoas inmigrantes.
No comunicado do 9 de xaneiro alertabamos de que os perdedores serían as persoas inmigrantes. Coa decisión de desplazar a varios centos aos centros de internamento, o goberno italiano está dando cobertura aos actos racistas da xente común e da propia mafia calabresa. Connivencia que debera ser investigada desde logo. Todo apunta a que a mafia está desviando o foco de atención cara ás persoas inmigrantes para librarse da actuación da xustiza. Coa cobertura houbo malleiras a inmigrantes a cargo de xentes do común...algúns familiares da mafia calabresa, N’Drangheta. A xustiza debera actuar con firmeza e castigar con dureza a todos os autores dos actos racistas.
Pode un fiarse da palabra do goberno de que non vai expulsar a ningunha das persoas trasladadas a centros de internamento, cando o ministro Roberto Maroni se queixaba da “tolerancia” cara á inmigración sen papeis? Quen vai garantirlle os seus dereitos a quen non os ten, segundo a propia lei de estranxeiría italiana? Ninguén. Por iso, as persoas en situación administrativa irregular non se fiaban da promesa do goberno e fuxían en tren mentres que os que estaban en situación regular ou á espera de saber se se lles concedía o estatus de asilado eran os que ían aos centros de internamento.
O racismo ataca ao máis feble na xerarquía social: ao inmigrante negro e musulmán. É o irracional medo ao outro, ao que se culpabiliza de todos os males da sociedade. É máis doado atacar a quen non pode defenderse que dirixir a ollada cara aos de arriba, os que abafan coa súa política neoliberal e neoconservadora o futuro do planeta e da humanidade.
Compostela, 10 de xaneiro de 2010
Xabier Ron
Secretaría de Movementos Sociais
Executiva Nacional de Esquerda Unida
samedi 9 janvier 2010
jeudi 25 juin 2009
DE NOVO, FIN DE CURSO
Sempre que chega o fin de curso, vén, de golpe, o cansancio todo, como se acudise a unha chamada de urxencias. Acompañando a ese cansancio, sobre todo cando tiveches algún tipo de empatía coa xeración que acaba, veñen as lembranzas, normalmente as boas e entón, case sen sabelo, emociónaste porque sabes que sigues cumprindo anos e, en certo modo, cumprindo coa túa tarefa educadora.
Agora veñen os novos soños de futuro para esta xeración: elección de itinerarios, elección de ciclos, de carreiras...., e novas relacións humanas que servirán para encher de experiencias a maleta da vida. Os meus alumnos e alumnas de 4º saben que dunha maleta -La valise, curtametraxe de ficción- poden extrarse moitas e variadas interpretacións. Que a súa se encha de boas emocións e que teñan o suficiente para ser feliz, o suficiente para ir medrando en humanidade.
A repousar toca...agás para as equipas directivas...e para min, claro...até agosto.
Agora veñen os novos soños de futuro para esta xeración: elección de itinerarios, elección de ciclos, de carreiras...., e novas relacións humanas que servirán para encher de experiencias a maleta da vida. Os meus alumnos e alumnas de 4º saben que dunha maleta -La valise, curtametraxe de ficción- poden extrarse moitas e variadas interpretacións. Que a súa se encha de boas emocións e que teñan o suficiente para ser feliz, o suficiente para ir medrando en humanidade.
A repousar toca...agás para as equipas directivas...e para min, claro...até agosto.
vendredi 29 mai 2009
Recupero certo optimismo (continuación)
Despois de desintoxicarme de autocar e medios motorizados cun paseo na bici, recupero o fío narrativo.
Chegados ao hotel e feita a distribución das habitacións, xantamos de forma libre por Salou. A tarde tamén sería de experimentación. Non houbo ningún motivo de queixa. Todo o contrario. Xa percibín que, dalgunha maneira, non teriamos problemas de conduta. O típico: charlas ilusionadas na habitación; habitacións de 10 onde só podían durmir 6; mestura de sexos dialogante; compañeirismo; etc.
Puidemos comprobar esa noite o que é Salou en temporada medio-baixa aderezada pola crise que azouta ao sistema-mundo: baleiro e relacións públicas a procura de "carne" para poboar as discotecas. Así coñecimos a primeira disco....que foi a segunda tamén (por engano e/ou manipulación mediante promesas de gogós....que máis que gogós semellaban caretas desilusionadas e carentes de calquera atractivo). Non me gustou esa discoteca. Algo máis a da derradeira noite...
Dicir que as noites se convertian nunha escusa para ir á praia, onde se xogaba ao fútbol, se xogaba coa retórica de corpos que comezan a amarse no encontro. Que fermosa é a mocidade!! Aí daste conta do pasos que deches....desexando dar aínda máis.
PORT-AVENTURA
O segundo día pasámolo enteiro en Port-Aventura. Como está a medio gas non tivemos colas, puidemos repetir, ver con tranquilidade as actuacións. En fin, pleno disfrute dunhas actraccións perfectamente estruturadas, organizadas e limpísimas. Mesmo, dialogando con Isabel, nun dos bancos das ruelas, tiñamos sensación de tranquilidade. E había xente. Non era abafante, pero había xente: educación?
BARCELONA
o terceiro día Barcelona. Collimos ao noso guía Josep Lluis preto do Camp Nou. Simpático e bo coñecedor, soubo comunicar o seu saber. Foi explicándonos, a medida que progresaba o autocar, como se organizaba o proxecto urbán de Barcelona, como se orquestraba a enorme masa de tráfico rodado....Mentres comentabamos entre todos e todas a enorme cantidade de aparcabicis e de bicis....Outra mentalidade quizais?
A Sagrada Familia foi desmenuzada na súa filosofía. Despedida do guía con aplauso. Logo, xa ás 13h, proxección dun film no Imax. De prehistoria e evolución: impresionaba sentirse protagonista do filme. Daba a sensación de que podía estendéndome podía agarimar eses rostros, esas mans....e de que esas enormes bocas dentadas me ían devorar....
Pola tarde, Aquarium e retorno.
TARRAGONA
Visita a Tarragona no 4º día. A min, persoalmente, foi o que máis me gustou. Lembreime daquel mes de xullo de 2006 cando me convidaron os de MARPOC a dar unha conferencia nas súas xornadas anuais de defensa da lingua e cultura occitanas en Nîmes. Roma en nós. Tarragona ofrece menos amplitude, quizais máis fragmentos...pero son intensos. Aí pendúrome no tempo e na memoria: poñer en marcha os saberes mitolóxicos, epigráficos, historicos e sociais....Marabilloso, sen dúbida.
AMPOSTA E DESEMBOCADURA DO EBRO
Aquí os manchóns da viaxe. Por mor non de nós, non do alumnado, senón dunha confabulación inconsciente entre unha Axencia ignorante e un Albergue anacrónico.
Chegamos en autocar a Amposta despois de 1 hora de viaxe. Recollimos á guía..máis autocar ata a Deltebre e a desembocadura do Ebro, onde subimos en barco para facer un pequeno cruceiro (45 mins) pola desembocadura con explicacións dun locutor coñecedor e amante da retranca tanto coma do medio ambiente. Estivo ben.
Regreso....Albergue....O primeiro, xa, antes de baixar: a necesidade, segundo a guía de facer unha fila....para entrar no comedor. Semelloume anacrónico e anti-todo. Despois, a necesidade-imperiosidade-obrigatoriedade de non entrar a xantar...SE ANTES NON ENTRABA A GUÍA. Era absurdo xa que as mesas estaban ben indicadas. Na primeira os educadores, e detrás os mozos e mozas. Pero non. Mesmo se enfadaron cando entramos.
As fiestras con rexas....A porta pechada..e unha vez entras non saes....
O máis negativo: unha confrontación entre uns rapaces nosos cunha monitora que se debeu crer unha divindade todopoderosa e insultou aos nosos rapaces por NON SABER CATALÁN!!!
Estas persoas son as que lle facilitan as armas aos da dereita. Que obriga ten un mozo ou moza de 14 anos de saber catalán....se no sistema educativo a lingua común é o castelán?? Que impide a unha mente abrirse e falar castelán e dialogar, comunicarse amablemente?? ESTREITEZ.
O centro dispón dunhas instalacións moi boas, pero cunha organización disciplinaria militarizada que non vai cunha excursión. VIVA THOREAU E A DESOBEDIENCIA CIVIL!!! A un acto represor sempre lle responde a solidariedade e a liberdade... Eles e eu saben do que falo....
A planificación da visita ao Parque Natural foi negativa tamén, xa que só nos pasearon unha vez máis en bus, cando non era o agardado. E as visitas aos lugares se facían cos establecementos pechados. Mesmo, o refuxio ornitolóxico -tamén tancat- serviu unicamente para que os alumnos e alumnas que quixeron baixar por 5ª vez do autocar morresen de risa cando o que se ensinaba eran pitas, pavos e patos....animais que poboan as hortas de moitas das súas casas familiares!!!
Iso vale para os urbanitas de Madrid ou Barcelona, pero para un galego!!
Á noite tivemos que loitar -aí Isabel foi impecable e implacable- para conseguir 15 minutos de anticipo sobre a hora de cea prevista (20h45...a HORA DA FINAL DE CHAMPIONS!!!). Ao fin, foron máis minutos....e é que non había ninguén!! Houboi bronca...por non agardar ás guía. Nós, mentres, apoderámonos da sala. Tesouro prezado para dúas horas de diversión. Vitoria e cánticos. Celebramos o triunfo cunha pachanga de unha hora nunha pista de herba artificial. Disfrutamos coma ananos....e eu sentinme de novo útil para o fútbol despois das miñas lesións.
ÚLTIMO DÍA: RETORNO Á RUTINA
último día...16 horas de autobus por diante...
O OPTIMISMO
O alumnado forma un grupo humano, diverso, pero complementario. Mesmo hai un gran Schrek, cheo de humanidade despois dun primeiro trance bruto. E hai nenas dignas de películas de princesas e fadas. Todas coas súas peculiariades. Loxicamente, teño máis empatía cos de lingua francesa porque levamos xa 4 anos falándonos. E descubrín que teño un fillo, je je (que mesmo, para seguir a coña, chamábame "mon père" e eu "mon fils"). Ah! e tamén teño unha para quen conformo de forma metafórica e agarimosa o "seu pior pesadelo".
A todo este grupo graciñas por facerme recuperar optimismo....
Au revoir!
Chegados ao hotel e feita a distribución das habitacións, xantamos de forma libre por Salou. A tarde tamén sería de experimentación. Non houbo ningún motivo de queixa. Todo o contrario. Xa percibín que, dalgunha maneira, non teriamos problemas de conduta. O típico: charlas ilusionadas na habitación; habitacións de 10 onde só podían durmir 6; mestura de sexos dialogante; compañeirismo; etc.
Puidemos comprobar esa noite o que é Salou en temporada medio-baixa aderezada pola crise que azouta ao sistema-mundo: baleiro e relacións públicas a procura de "carne" para poboar as discotecas. Así coñecimos a primeira disco....que foi a segunda tamén (por engano e/ou manipulación mediante promesas de gogós....que máis que gogós semellaban caretas desilusionadas e carentes de calquera atractivo). Non me gustou esa discoteca. Algo máis a da derradeira noite...
Dicir que as noites se convertian nunha escusa para ir á praia, onde se xogaba ao fútbol, se xogaba coa retórica de corpos que comezan a amarse no encontro. Que fermosa é a mocidade!! Aí daste conta do pasos que deches....desexando dar aínda máis.
PORT-AVENTURA
O segundo día pasámolo enteiro en Port-Aventura. Como está a medio gas non tivemos colas, puidemos repetir, ver con tranquilidade as actuacións. En fin, pleno disfrute dunhas actraccións perfectamente estruturadas, organizadas e limpísimas. Mesmo, dialogando con Isabel, nun dos bancos das ruelas, tiñamos sensación de tranquilidade. E había xente. Non era abafante, pero había xente: educación?
BARCELONA
o terceiro día Barcelona. Collimos ao noso guía Josep Lluis preto do Camp Nou. Simpático e bo coñecedor, soubo comunicar o seu saber. Foi explicándonos, a medida que progresaba o autocar, como se organizaba o proxecto urbán de Barcelona, como se orquestraba a enorme masa de tráfico rodado....Mentres comentabamos entre todos e todas a enorme cantidade de aparcabicis e de bicis....Outra mentalidade quizais?
A Sagrada Familia foi desmenuzada na súa filosofía. Despedida do guía con aplauso. Logo, xa ás 13h, proxección dun film no Imax. De prehistoria e evolución: impresionaba sentirse protagonista do filme. Daba a sensación de que podía estendéndome podía agarimar eses rostros, esas mans....e de que esas enormes bocas dentadas me ían devorar....
Pola tarde, Aquarium e retorno.
TARRAGONA
Visita a Tarragona no 4º día. A min, persoalmente, foi o que máis me gustou. Lembreime daquel mes de xullo de 2006 cando me convidaron os de MARPOC a dar unha conferencia nas súas xornadas anuais de defensa da lingua e cultura occitanas en Nîmes. Roma en nós. Tarragona ofrece menos amplitude, quizais máis fragmentos...pero son intensos. Aí pendúrome no tempo e na memoria: poñer en marcha os saberes mitolóxicos, epigráficos, historicos e sociais....Marabilloso, sen dúbida.
AMPOSTA E DESEMBOCADURA DO EBRO
Aquí os manchóns da viaxe. Por mor non de nós, non do alumnado, senón dunha confabulación inconsciente entre unha Axencia ignorante e un Albergue anacrónico.
Chegamos en autocar a Amposta despois de 1 hora de viaxe. Recollimos á guía..máis autocar ata a Deltebre e a desembocadura do Ebro, onde subimos en barco para facer un pequeno cruceiro (45 mins) pola desembocadura con explicacións dun locutor coñecedor e amante da retranca tanto coma do medio ambiente. Estivo ben.
Regreso....Albergue....O primeiro, xa, antes de baixar: a necesidade, segundo a guía de facer unha fila....para entrar no comedor. Semelloume anacrónico e anti-todo. Despois, a necesidade-imperiosidade-obrigatoriedade de non entrar a xantar...SE ANTES NON ENTRABA A GUÍA. Era absurdo xa que as mesas estaban ben indicadas. Na primeira os educadores, e detrás os mozos e mozas. Pero non. Mesmo se enfadaron cando entramos.
As fiestras con rexas....A porta pechada..e unha vez entras non saes....
O máis negativo: unha confrontación entre uns rapaces nosos cunha monitora que se debeu crer unha divindade todopoderosa e insultou aos nosos rapaces por NON SABER CATALÁN!!!
Estas persoas son as que lle facilitan as armas aos da dereita. Que obriga ten un mozo ou moza de 14 anos de saber catalán....se no sistema educativo a lingua común é o castelán?? Que impide a unha mente abrirse e falar castelán e dialogar, comunicarse amablemente?? ESTREITEZ.
O centro dispón dunhas instalacións moi boas, pero cunha organización disciplinaria militarizada que non vai cunha excursión. VIVA THOREAU E A DESOBEDIENCIA CIVIL!!! A un acto represor sempre lle responde a solidariedade e a liberdade... Eles e eu saben do que falo....
A planificación da visita ao Parque Natural foi negativa tamén, xa que só nos pasearon unha vez máis en bus, cando non era o agardado. E as visitas aos lugares se facían cos establecementos pechados. Mesmo, o refuxio ornitolóxico -tamén tancat- serviu unicamente para que os alumnos e alumnas que quixeron baixar por 5ª vez do autocar morresen de risa cando o que se ensinaba eran pitas, pavos e patos....animais que poboan as hortas de moitas das súas casas familiares!!!
Iso vale para os urbanitas de Madrid ou Barcelona, pero para un galego!!
Á noite tivemos que loitar -aí Isabel foi impecable e implacable- para conseguir 15 minutos de anticipo sobre a hora de cea prevista (20h45...a HORA DA FINAL DE CHAMPIONS!!!). Ao fin, foron máis minutos....e é que non había ninguén!! Houboi bronca...por non agardar ás guía. Nós, mentres, apoderámonos da sala. Tesouro prezado para dúas horas de diversión. Vitoria e cánticos. Celebramos o triunfo cunha pachanga de unha hora nunha pista de herba artificial. Disfrutamos coma ananos....e eu sentinme de novo útil para o fútbol despois das miñas lesións.
ÚLTIMO DÍA: RETORNO Á RUTINA
último día...16 horas de autobus por diante...
O OPTIMISMO
O alumnado forma un grupo humano, diverso, pero complementario. Mesmo hai un gran Schrek, cheo de humanidade despois dun primeiro trance bruto. E hai nenas dignas de películas de princesas e fadas. Todas coas súas peculiariades. Loxicamente, teño máis empatía cos de lingua francesa porque levamos xa 4 anos falándonos. E descubrín que teño un fillo, je je (que mesmo, para seguir a coña, chamábame "mon père" e eu "mon fils"). Ah! e tamén teño unha para quen conformo de forma metafórica e agarimosa o "seu pior pesadelo".
A todo este grupo graciñas por facerme recuperar optimismo....
Au revoir!
Recupero certo optimismo
Pode que sexa cun certo toque de inxenuidade. Hoxe teño certo ánimo positivo e é gracias a eles e elas. A Quen? Aos meus alumnos e alumnas. Si. Dixen ben. Non estades alucinados. Nin ai fumes verdes na miña pipa..agora mesmo apagada.
Hai escasas horas cheguei, xunto coa miña compañeira de traballo, Isabel, dunha viaxe cultural a Catalunya con epicentro neurálxico en Salou.
Tratarei de relatalo resumido. Sei que algún deles e algunha delas poderá ler o que escribo. Non por iso deixarei de ser sinceiro...."un petit défaut, pour quelques uns"
Saimos o venres 22, ás 23h15, desde as portas do CPI camiño de Salou. No autocar, 18 alumnos e alumnas do CPI Santa Lucía de Moraña e dúas colegas, Paz e Lucía. Acomodo rápido. Emoción e nerviosismo estouran nas recén estreadas butacas de viaxe. Veñen de seguida as cancións de...época...SI!!! Os meus oídos flipaban...só lles faltou cantar Manolo Escobar e "Mi carro". Iso si. Só sabian as primeiras estrofas das cancións co que lle aforraban aos meus sacrificados oídos o sufrimento completo. Ah! e unha rara canción rara: "Queremos que X baile la Pelusa/ Pelusa por delante / Pelusa por los lados / Pelusa por detrás"...que incitaban á reunión colectiva debaixo dun meigallo imposible de definir. Primeira parada seria Zaragoza. Ao pé da Pilarica. Jacobo o condutor xa se incorporara con nós e sería "une grande découverte" para nós. Non coñecía a Basílica. Gustoume o aspecto monumental. A tranqulidade do contorno adxacente. *sigo m'ais tarde *vou dar un paseo en bici
Hai escasas horas cheguei, xunto coa miña compañeira de traballo, Isabel, dunha viaxe cultural a Catalunya con epicentro neurálxico en Salou.
Tratarei de relatalo resumido. Sei que algún deles e algunha delas poderá ler o que escribo. Non por iso deixarei de ser sinceiro...."un petit défaut, pour quelques uns"
Saimos o venres 22, ás 23h15, desde as portas do CPI camiño de Salou. No autocar, 18 alumnos e alumnas do CPI Santa Lucía de Moraña e dúas colegas, Paz e Lucía. Acomodo rápido. Emoción e nerviosismo estouran nas recén estreadas butacas de viaxe. Veñen de seguida as cancións de...época...SI!!! Os meus oídos flipaban...só lles faltou cantar Manolo Escobar e "Mi carro". Iso si. Só sabian as primeiras estrofas das cancións co que lle aforraban aos meus sacrificados oídos o sufrimento completo. Ah! e unha rara canción rara: "Queremos que X baile la Pelusa/ Pelusa por delante / Pelusa por los lados / Pelusa por detrás"...que incitaban á reunión colectiva debaixo dun meigallo imposible de definir. Primeira parada seria Zaragoza. Ao pé da Pilarica. Jacobo o condutor xa se incorporara con nós e sería "une grande découverte" para nós. Non coñecía a Basílica. Gustoume o aspecto monumental. A tranqulidade do contorno adxacente. *sigo m'ais tarde *vou dar un paseo en bici
lundi 10 décembre 2007
Día de Dereitos Humanos
Hoxe
un ano máis
novos recordatorios de incumprimentos
Hai moitos responsables
nós todos
nós todas
Pero hai culpables
os que gobernan con mentiras
e asasinan
e torturan
e erguen fronteiras
con púas
con carne lacerada
Si
Hai culpables
pero acusamos aos de sempre
por hipocrisía
por non mirarnos
Nen sequera
os inventores
fomos quen de ser fieis
a unha imaxe do mundo
feita ao gusto de Occidente
Non
hoxe paso de todo
non quero ser un hipócrita máis
quero actuar
hoxe non fago recordatorio
dun incumprimento inhumano
un ano máis
novos recordatorios de incumprimentos
Hai moitos responsables
nós todos
nós todas
Pero hai culpables
os que gobernan con mentiras
e asasinan
e torturan
e erguen fronteiras
con púas
con carne lacerada
Si
Hai culpables
pero acusamos aos de sempre
por hipocrisía
por non mirarnos
Nen sequera
os inventores
fomos quen de ser fieis
a unha imaxe do mundo
feita ao gusto de Occidente
Non
hoxe paso de todo
non quero ser un hipócrita máis
quero actuar
hoxe non fago recordatorio
dun incumprimento inhumano
Inscription à :
Articles (Atom)