Reflexións desde a rúa (V)

Estou fondamente anoxado e amolado. Resulta que hai necios que homenaxean con concertos a maldita vida do nazi Adolfo Hitler. Que demos pasa pola escasa capacidade neuronal para comprender que ese ser inmundo nunca debera nacer? Podédesme chamar intolerante. Tedes razón: non tolero aos xenófobos, aos machistas, aos fascistas, aos racistas, e a toda esa tropa de filonazis que salta e baila proferindo berros en contra de boa parte da Humanidade.

Tanto me dá que se apele á Liberdade de Expresión, xa que esta, e o resto dos Dereitos Humanos, están sendo saqueados polo neoliberalismo. Convértese nun recurso retórico. Aos fascistas, síntoo, nin pan.

Hoxe non soporto a idiotez humana. Hoxe non.

A violencia que domina os resortes das relacións (?) humanas prodúceme tristeza. Pero, como dicía Gramsci -e non me queda máis remedio, senón cáseque sería un perfecto suicida- fronte ao pesimismo da razón, o optimismo da vontade. E nese optimismo hai que convocar a todas as persoas a que traballen e militen en Dereitos Humanos, a que eduquen, a que se mollen publicamente..

E algo que me abraia: un comportamento que coidaba erradicado: a tolerancia das mozas coas bofetadas ou pataletas ciumentas da súa parella..."é que me quere", teño escoitado.

Menuda tontería!!

Ata outro día

Reflexións desde a rúa (IV)

Pasou tempo. Demasiado, quizais. Mais non sentía a necesidade. Non sentía a vertixe de asomarme ao baleiro que produce unha páxina en branco. Hoxe tampouco. Mais desexo experimentar a escritura sen a paixón da política, do compromiso social permanente e constante. Que, hoxe, polo menos, se me permita esta pequena licenza, este indecoroso lecer.

Pasou tempo. E no debullar dunha mazá, unha nena, coa boca aberta, asiste ao fermoso espectáculo da maxia. Esa maxia de sentirse acompañada na súa viaxe por eses maiores que autoafirman seren seu pai e súa nai. Debe ser algo anómalo para a nena. Estar cos seus dous pais, un venres.

Pasou tempo. Na libraría dos amigos Oscar e Iria, o libro non viaxa tanto como desexan seus donos. E o diálogo amosa a preocupación de quen vive da cultura, da fermosa cultura de ler. Hoxe, mesmo semella un acto heroico vivir diso. E díxenllelo. E riron. Pero teñen a determinación de seguir adiante. Como desexaría convencer a todas as persoas que un dos regalos máis bonitos e ler un libro. Esta práctica, ademais, permite múltiples variantes: solitaria total, disfrutando dun café, por exemplo, mentres Leonard Cohen canta a Suzanne; solitaria parcial, ollando de cando en vez á túa parella con complicidade; colectiva, cando lle les un contiño a un ser querido, pequeno ou maior, porque nesas dúas idades a lectura é unha necesidade existencial; e máis que vós desexedes.

Pasou tempo e xa deixo estas liñas.

Reflexións desde a rúa (III)

Sei do tempo que cae dos nosos dedos, coma un imposible laio de amor correspondido, por iso, cando escoito á actual clase política disfrazar a realidade con absurdas promesas electorais, penso na folla que morre co vento de outono.

Xa é para min tarefa inútil pensar quen aconsella ou orienta a estes presidencialistas para berrar que regalarán 400 euros a tutti -tanto dá se és pobre ou rico-, unha medida "hiperprogresista megachachi guai", segundo a iluminada vicepresidente e candidata; ou escoitar ao outro, coma antes Felipe González, prometendo 2 millóns -"casi ná"- de postos de traballo. Só lle faltou engadir aquilo de van empezar a moverse e chamar acto seguido a un fabricante de bicicletas.

Isto é tremendamente triste. Non hai, non existe, en todo este inicio de campaña ideoloxía política. Hai carencia de análise verdadeira. Por iso, prefiro o silencio, a reflexión, a escrita e logo dialogar...a ver se lles cunde a algúns esta miña reflexión.

Fondre

J'ai besoin de fondre
de mourir avec le rêve

Io ho bisogno di tutto
quello che è lontano da me

Et je sais même pas
si les langues entourent
le vers qui saigne
et qui baigne
tout un oeil fou de haine

Je voyage à l'encontre
de mes désirs
car la prison de cette vie
est un poignard

Il traverse mes lèvres
ivres de ton absence

Je cherche à te convaincre
en vain
tu repars sans cesse
une fois tu soulages mon âme

Abafo

As rúas cheas de luces de auto
as mans cheas de luces de tendas
os pés cheos de luces de choiva

Remuiño ao redor dunha prenda
alporizadas voces suspiran pola moda
cortexo fúnebre para o peto de mañá

abafo

mentres un mp3
alumea ou adormece
as olladas dos autómatas

abafo

presinto a destrución
dos intres de felicidade
e o tremor da luz baixo a choiva

abafo

percorro a distancia que separa
a miña man do peto
para afondar na esencia da rutina cotiá

das rúas cheas de luces de auto
das mans cheas de luces de tendas
dos pés cheos de luces de choiva

abafo

Reflexións desde a rúa (II)

Asomeime ás sombras das comunicacións en Galicia no Nadal. Todo o ano, pero de forma especial nestes días nos que me teño que desprazar con frecuencia até Vilalba e Lugo. Dicir lamentable é dicir pouco. Os domingos non hai autobuses que se despracen a Vilalba desde Santiago. Tampouco en días festivos. E durante a semana, para vir desde a localidade chairega só hai un autobús ás 8h da mañá. Artellamento territorial e social? Comecemos polo máis sinxelo e acheguemos as localidades de forma máis acorde a este inicio de século XXI. Achegar as vilas será tamén achegar ás persoas entre si. Pero hai estreitez mental e visual nos nosos xerarcas.

E o transporte metropolitano, polo menos o que teño que mamar cando me desprazo en medios públicos, xa que non dispoño de auto (porque non quero), mantén unha nebulosa que consiste en deixar que sexan os bares os que informen da existencia ou non de bus a unha hora determinada. Así vai este país. E se pensan vostedes en coller o bus para desprazarse uns dous quilómetros e non ten tarxeta saiba que vai pagar case o mesmo (1,20 €) que por ir até Santiago que está a 14 quilómetros (1,25 €).

Así nos vai e nada semella rebentar. Pero rebentará nalgures porque hai sinais evidentes de que vivmos no gume que leva directo ao abismo.
8-xaneiro-2008

Reflexións desde a rúa (I)

Comeza un novo ano coa cantinela habitual: soben os prezos. Os políticos xogan coa inflación e nos debuxan un panorama de propinas suculentas e descoñecementos monetarios. Ignoro se é infame ou non o que minte ou o que se cre a mentira. Claro está que sempre nos queda o coello, se ben tamén descoñezo con que receta o prepara Zapatero....se é que sabe usar o artiluxio que lle dá forma ao manxar.

Comeza un novo ano coa cantinela habitual: unha nova xeira electoral. E mentres, desde a rúa, preguntámonos se os medios de intoxicación saben que hai máis vida que PSOE e PP.

En fin, hoxe, nada máis, que é día de Reis e estou lendo o ANNUS HORRIBILIS DO REI que tan ben describe EL JUEVES.

6-xaneiro-2008

Mortes que revelan

Morre un político
morre por enfermidades malvadas
que arrastran ao SER ao abismo
á negrura
e con el
aos que o envolven con agarimo

Está ben
que xordan entón as voces amigas
para dicir
mágoa
un bo home
un bo marido
un bo pai

Pero a parafernalia
política de cabaret
converte aos demonizadores
en eternos amigos
e os discursos de crispación
ceden aos dunha imaxe que se esculpe
en verdades que non se cren

Por iso
este que escrebe
opta polo silencio contemplativo
e prefire pensar
que a familia
merece o meu apoio e consideración
e que lamento a perda dun home aínda non vello

Por iso
opto por rexeitar toda a farándula
que recolle versos e reversos
para entronizar
cando antes o expulsaron do mesmo

Por que mentir?
Por que non calan e simplemente ollan, escoitan
e se saben ou poden choran?

El tormento de amar

Lo supe desde el mismo instante
en que te quise matar al matarme

Si
es cruel
pero es así

Atormentado
en la oscura celda
de las razones
enarbolé unas enormes garras
metal frío para una piel aún caliente

De forma salvaje
abrí las entrañas de mi tierra
y una a una
arranqué las raíces
tus raíces hechas de amor

Al cabo
hambriento de paz
de olvido
desistí

Desgarrado
al fin comprendía
que tu esencia
tu recuerdo
no tiene raíces

es porque soy

C'est impossible pour moi

Je ne sais pas
je ne peux pas

C'est impossible pour moi
peut-être suis-je maladroit
peut-être un simple faigneant

Mais mon regard ne porte pas
sur les lumières que je vois
au pas du froid de Noël

Il s'envole juste à côté
dans les rues sombres
ou le coeur humain
ne voit pas
n'arrive pas

Alors
il revient
les rêves enfouis dans le trouble

Et je pourchasse un bonheur
qui n'existe que dans mon coeur

celui de toute l'humanité
se fondre en égalité
et en amour en véritable amour

Mais je suis seul à le voir
peut-être