Bos días a todas as persoas aquí reunidas, de seguro que compartimos hoxe soños e esperanzas e, diso estou tamén seguro, o noso corazón latexa na esquerda
Teño que dicilo de forma sinceira: estou emocionado e tamén expectante, coma vós. Non sei se acertarei ou non, pero non sei falar de política e de sociedade sen empregar a literatura, sen empregar a poesía que flúe. Agardo, de verdade, que as miñas humildes reflexións se inscriban no sendeiro da presentación que acabamos de ollar. De non aceptar o novo contrato social e rachalo para escribir as liñas dun contrato máis xusto, máis respectuoso coa nosa condición.
Vivimos tempos de delirio e alucinacións: pensar que o capitalismo é a condición necesaria para a Democracia e para a Política (con maiúsculas ambas): por favor!!! collamos unha enorme vasoira e comecemos a varrer cara á esquerda para limpar a nosa casa, a casa da esquerda.
Fago miña a vosa vontade, sei que a compartimos: non cabe máis rendicións perante a destrución sistemática de todo aquelo que nos dignifica como seres humanos na Nai Terra: os voitres sobrevoan as nosas vidas cobizando os restos do que aínda nos queda de humanidade; devecen por ver como nos axeonllamos ante o seu poderoso vó; saben que temos medo, medo a perder o traballo, medo a non ter traballo, medo á crise, medo a esixir dereitos, medo a ter medo... estes múltiples medos encadeantes róubannos até a esperanza e fan palidecer a nosa dignidade.
Nunca a palabra crise foi empregada con tanta énfase, e con tanta eficacia, dito sexa de paso; pero, se en verdade esta palabra significa na súa orixe grega, “decisión”, considero que xa vai sendo hora de que tomemos a decisión de plantarnos, de non retroceder máis e, ao contrario, avanzarmos collidos e collidas da man se é preciso cara adiante sen medo, para ofrecer a nosa resistencia, para non resignarnos á perda do que nos queda de humanidade.
Temos a obriga de recompoñer e recuperar das redes do engano e da manipulación termos como “fraternidade”, “igualdade”, “liberdade”, “solidariedade”, “cooperación”, “participación”, “cidadanía”, “democracia”, “ben público”, “redistribución da riqueza” e tantas outras palabras que foron secuestradas polo capital e polas dereitas económica e social: ata iso fixeron, e deixámolo facer: roubáronnos as palabras para deixarnos sen definicións; e perdimos o tempo en discutir entre nós, por matices, por dogmas, por personalismos, por cuestións realmente secundarias.
E mentres, que facían os voitres? Con intelixencia estratéxica, fixéronnos, máis ben fixéronlle crer a algúns, que era posible remedar, reformar, domesticar o capital, darlle unha faciana humana; pero todo isto é mentira, é imposible: o capital só procura beneficios e lucro en constante crecemento e a unha velocidade cada vez maior, tan elevada que nos esquecemos até de vivir a vida, de amar a vida, de pensar e falar do substantivo; e que sucedeu cos remedadores? Permitiron todos os atropelos posibles e mesmo, desde hai tempo, comezaron a empregar o ben público acadado co noso esforzo e coas nosas históricas loitas para reparar as burbullas sen aire do capital; así é como se escribe a rendición, porque, ao contrario do que pensaban e aínda pensan os remedadores, foi o capital o que domesticou, coa axuda dos mecanismos de persuasión axeitados, consciencias, actitudes e hábitos. Hoxe un centro comercial substitúe as prazas públicas e o diñeiro é a palabra que circula nas súas amplas rúas artificiais de luces sen alma.
Non queda máis remedio: plantémonos, vaiamos de fronte; sumemos os nosos esforzos na dura tarefa que nos queda por diante: non se trata dunha cuestión de pasaxes para mediáticas portadas ou para protagonismos: trátase de ser sinceiros e transparentes no diálogo, na reflexión, no encontro, na cooperación, na construción e na recuperación das nosas definicións; recuperemos os tempos da palabra para chegar a acordos, para lanzarnos á rede do enfeitizo que é a nosa esquerda.
Si, plantémonos, non deixemos que sigan negando a nosa afirmación, a nosa alternativa. O pobo quere esquerda, Temos que darlla. Entre todos e todas deamos un aire novo ao noso país. Transformemos as esquecidas prazas públicas no espazo onde conflúa o novo sentir do ben público, do ben de todos e todas, onde todas as persoas sexamos o importante e non a cantidade de diñeiro que un leva no peto. Recuperémonos da quebra da nosa dignidade agora encadeada aos índices da Bolsa e do Señor Mercado que tanto adoran os voitres.
Algo se fixo nestes meses pasados, mais iso non é nada, nin sequera este acto é nada, seráo se realmente somos quen de trascender e impregnar a sociedade, se somos quen de que a sociedade comece a poboar a nosa praza pública, de que a sociedade empregue un discurso alternativo que fale de persoas antes que de finanzas; se somos quen de artellar os piares dun mundo máis xusto e máis habitable; en definitiva, se somos quen de ofrecer ao pobo galego unha alternativa, de esquerdas, transformadora e anticapitalista.
Hoxe falo desde o convencemento de que estades aí escoitando, tamén emocionados e emocionadas, porque desexades abrazar este compromiso, porque sabedes que se non o facemos o naufraxio do ser humano está garantido.
Utopía? Dicides? Pero esta Utopía aliméntame. Se non considerara que os tempos son chegados, que temos que sumar esforzos para refundar a esquerda, sería mellor, como di Susan George, imitar aos que vivían na época da peste: facer festa, beber e encherse mentres agardaban a chegada da Parca. Pero non, penso que debemos aproveitar as nosas enerxías vitais e traballar arreo para deseñar, entre todas as persoas e organizacións que así o queiran, os piares que asenten a alternativa e transformen a sociedade capitalista nunha sociedade máis xusta e habitable. E se fracasamos, poderemos dicir que fixemos todo o posible e que caímos de forma honorable.
Moitas grazas a todas e todos por escoitar estas humildes reflexións.
Xabier Ron
(Lido no acto de Refundación da Esquerda no Teatro Principal de Compostela, o 5 de xuño de 2010)
dimanche 6 juin 2010
vendredi 4 juin 2010
TREMENDO ANTE OS DATOS DO CAPITAL E DA NOSA INDIFERENZA
Recollo nestes días de pouco tempo para reflexionar como a min me gusta (i.e. durante horas, andando en bici ou paseando, onde transformo as miñas lecturas e pensamentos en escritos que vou re-creando mentalmente) moitos datos do libriño de Santiago Alba Rico e Carlos Fernández Liria, El naufragio del hombre.
Fareino ao longo de varios días para non saturar a lectura e os meus dedos co teclado:
"la tercera parte de la cosecha mundial de cereales sirve para engordar los animales que nos comemos los occidentales (1 kilo de carne por persona y día los estadounidenses, más de 1/2 kilo los europeos) y bastaría reducir un 10% la producción de pienso para dar de comer a la tercera parte de los 1.000 millones de personas que, según la FAO, pasan hambre en el mundo" (p. 21)
"la hambruna extrema y la extrema abundancia producen los mismos síntomas: la necesidad del canibalismo y el desprecio por todos los lazos humanos" (p. 25)
"En España hay más teléfonos celulares que habitantes y los españoles cambian de modelo cada seis meses; cada seis meses mueren 200.000 congoleños extrayendo el coltán necesario para fabricarlos" (pp. 25-26)
"la tolerancia total es en realidad total indiferencia. Podemos tolerarlo todo porque todo nos importa lo mismo; es decir, nada" (p. 32)
4-xuño-2010
Fareino ao longo de varios días para non saturar a lectura e os meus dedos co teclado:
"la tercera parte de la cosecha mundial de cereales sirve para engordar los animales que nos comemos los occidentales (1 kilo de carne por persona y día los estadounidenses, más de 1/2 kilo los europeos) y bastaría reducir un 10% la producción de pienso para dar de comer a la tercera parte de los 1.000 millones de personas que, según la FAO, pasan hambre en el mundo" (p. 21)
"la hambruna extrema y la extrema abundancia producen los mismos síntomas: la necesidad del canibalismo y el desprecio por todos los lazos humanos" (p. 25)
"En España hay más teléfonos celulares que habitantes y los españoles cambian de modelo cada seis meses; cada seis meses mueren 200.000 congoleños extrayendo el coltán necesario para fabricarlos" (pp. 25-26)
"la tolerancia total es en realidad total indiferencia. Podemos tolerarlo todo porque todo nos importa lo mismo; es decir, nada" (p. 32)
4-xuño-2010
AS DIFICULTADES DE AMOSAR(SE)
Hai organizacións heteroxéneas que pretenden amosar(se) como un monolito, ignorando que a pluralidade non significa unanimidade e que a unidade non se vé por iso debilitada, nin posta en perigo. O debate dá(lles) medo.
Mañá terá lugar no Teatro Principal de Compostela a presentación dun acto que quere recapitular o camiño andado até o de agora polo proceso Refundando a Esquerda, ao que prefiro designar como grupo.
Pero hainos que non saben de política. De feito, neste país hai moitísima ignorancia política e, coa escusa dun nacionalismo rancio, malentendido, e que é idéntico na súa matriz ao nacionalismo opresor, colonial, impiden calquer avance.
Consideran que teñen a patente da lingua e da cultura...e moitos, penso eu, nin sequer saben máis que o xustiño neses eidos e que, desde logo, len pouco e fórmanse menos.
Non vou nomealos, saben moi ben quen son e o que son capaces de facer para impedir que se visibilicen movementos á esquerda do capitalismo. Eles, por moito que o neguen, representan outros intereses debido a que están na escena da institución representativa galega. Eles, cos seus actos, están destruíndo a riqueza plural que tiñan dentro do seu bandullo e xa podemos ollar como se ningunea a unha das cabezas pensantes máis brilantes da intelectualidade galega (que tivo seus erros, si, pero que soubo, creo, rectificar) e como se dan, ben erguidas ao ar resonante dos medios, pelexas con policía mediante entre os falsos unanimistas.
Caerán polo seu propio peso. Pero mentres, deixan en mans da dereita, do capitalismo máis brutal o control das nosas vidas.
Eu, sinxelo, non quero isto, prefiro facer o esforzo de traballar e sumar a todas aquelas persoas e organizacións que queiran sumarse ao proceso de refundar a esquerda e de achegar o seu gran de area na dura, na cáseque imposible tarefa de plantar cara ao capital e dicir que basta xa de atropelos.
Eu, sinxelo, non teño medo de amosar(me) tal como son: de esquerdas, anticapitalista, comunista, pacifista e intercultural. E non vou finxir por posibilismos, coma eses falsos profetas.
4-xuño-2010
Mañá terá lugar no Teatro Principal de Compostela a presentación dun acto que quere recapitular o camiño andado até o de agora polo proceso Refundando a Esquerda, ao que prefiro designar como grupo.
Pero hainos que non saben de política. De feito, neste país hai moitísima ignorancia política e, coa escusa dun nacionalismo rancio, malentendido, e que é idéntico na súa matriz ao nacionalismo opresor, colonial, impiden calquer avance.
Consideran que teñen a patente da lingua e da cultura...e moitos, penso eu, nin sequer saben máis que o xustiño neses eidos e que, desde logo, len pouco e fórmanse menos.
Non vou nomealos, saben moi ben quen son e o que son capaces de facer para impedir que se visibilicen movementos á esquerda do capitalismo. Eles, por moito que o neguen, representan outros intereses debido a que están na escena da institución representativa galega. Eles, cos seus actos, están destruíndo a riqueza plural que tiñan dentro do seu bandullo e xa podemos ollar como se ningunea a unha das cabezas pensantes máis brilantes da intelectualidade galega (que tivo seus erros, si, pero que soubo, creo, rectificar) e como se dan, ben erguidas ao ar resonante dos medios, pelexas con policía mediante entre os falsos unanimistas.
Caerán polo seu propio peso. Pero mentres, deixan en mans da dereita, do capitalismo máis brutal o control das nosas vidas.
Eu, sinxelo, non quero isto, prefiro facer o esforzo de traballar e sumar a todas aquelas persoas e organizacións que queiran sumarse ao proceso de refundar a esquerda e de achegar o seu gran de area na dura, na cáseque imposible tarefa de plantar cara ao capital e dicir que basta xa de atropelos.
Eu, sinxelo, non teño medo de amosar(me) tal como son: de esquerdas, anticapitalista, comunista, pacifista e intercultural. E non vou finxir por posibilismos, coma eses falsos profetas.
4-xuño-2010
lundi 11 janvier 2010
RACISMO EN CALABRIA (2)
O RACISMO INSTITUCIONAL DO GOBERNO DE BERLUSCONI AMPARA A ESTRATEXIA DA MAFIA CALABRESA
As estratexias da clase dominante sempre son claras: beneficiarse do traballo das persoas ao menor custo posible. Tanto a mafia calabresa como a patronal, co amparo do goberno racista e xenófobo de Berlusconi e co silencio de cáseque todos os demais, son os grandes beneficiados da dispoñibilidade da man de obra barata, explotada e sen dereitos que lle confiren as persoas inmigrantes.
No comunicado do 9 de xaneiro alertabamos de que os perdedores serían as persoas inmigrantes. Coa decisión de desplazar a varios centos aos centros de internamento, o goberno italiano está dando cobertura aos actos racistas da xente común e da propia mafia calabresa. Connivencia que debera ser investigada desde logo. Todo apunta a que a mafia está desviando o foco de atención cara ás persoas inmigrantes para librarse da actuación da xustiza. Coa cobertura houbo malleiras a inmigrantes a cargo de xentes do común...algúns familiares da mafia calabresa, N’Drangheta. A xustiza debera actuar con firmeza e castigar con dureza a todos os autores dos actos racistas.
Pode un fiarse da palabra do goberno de que non vai expulsar a ningunha das persoas trasladadas a centros de internamento, cando o ministro Roberto Maroni se queixaba da “tolerancia” cara á inmigración sen papeis? Quen vai garantirlle os seus dereitos a quen non os ten, segundo a propia lei de estranxeiría italiana? Ninguén. Por iso, as persoas en situación administrativa irregular non se fiaban da promesa do goberno e fuxían en tren mentres que os que estaban en situación regular ou á espera de saber se se lles concedía o estatus de asilado eran os que ían aos centros de internamento.
O racismo ataca ao máis feble na xerarquía social: ao inmigrante negro e musulmán. É o irracional medo ao outro, ao que se culpabiliza de todos os males da sociedade. É máis doado atacar a quen non pode defenderse que dirixir a ollada cara aos de arriba, os que abafan coa súa política neoliberal e neoconservadora o futuro do planeta e da humanidade.
Compostela, 10 de xaneiro de 2010
Xabier Ron
Secretaría de Movementos Sociais
Executiva Nacional de Esquerda Unida
As estratexias da clase dominante sempre son claras: beneficiarse do traballo das persoas ao menor custo posible. Tanto a mafia calabresa como a patronal, co amparo do goberno racista e xenófobo de Berlusconi e co silencio de cáseque todos os demais, son os grandes beneficiados da dispoñibilidade da man de obra barata, explotada e sen dereitos que lle confiren as persoas inmigrantes.
No comunicado do 9 de xaneiro alertabamos de que os perdedores serían as persoas inmigrantes. Coa decisión de desplazar a varios centos aos centros de internamento, o goberno italiano está dando cobertura aos actos racistas da xente común e da propia mafia calabresa. Connivencia que debera ser investigada desde logo. Todo apunta a que a mafia está desviando o foco de atención cara ás persoas inmigrantes para librarse da actuación da xustiza. Coa cobertura houbo malleiras a inmigrantes a cargo de xentes do común...algúns familiares da mafia calabresa, N’Drangheta. A xustiza debera actuar con firmeza e castigar con dureza a todos os autores dos actos racistas.
Pode un fiarse da palabra do goberno de que non vai expulsar a ningunha das persoas trasladadas a centros de internamento, cando o ministro Roberto Maroni se queixaba da “tolerancia” cara á inmigración sen papeis? Quen vai garantirlle os seus dereitos a quen non os ten, segundo a propia lei de estranxeiría italiana? Ninguén. Por iso, as persoas en situación administrativa irregular non se fiaban da promesa do goberno e fuxían en tren mentres que os que estaban en situación regular ou á espera de saber se se lles concedía o estatus de asilado eran os que ían aos centros de internamento.
O racismo ataca ao máis feble na xerarquía social: ao inmigrante negro e musulmán. É o irracional medo ao outro, ao que se culpabiliza de todos os males da sociedade. É máis doado atacar a quen non pode defenderse que dirixir a ollada cara aos de arriba, os que abafan coa súa política neoliberal e neoconservadora o futuro do planeta e da humanidade.
Compostela, 10 de xaneiro de 2010
Xabier Ron
Secretaría de Movementos Sociais
Executiva Nacional de Esquerda Unida
samedi 9 janvier 2010
ESQUERDA UNIDA DENUNCIA OS ACTOS DE VIOLENCIA RACISTA EN ITALIA
ESQUERDA UNIDA DENUNCIA OS ACTOS DE VIOLENCIA RACISTA EN ITALIA
AS LEIS E AS INSTITUCIÓNS SON CULPABLES DE INOCULAR NO IMAXINARIO SOCIAL O VIRUS DO RACISMO
Na rexión de Calabria o racismo, latente e animado desde as institucións democráticas italianas, estourou hai dous días. Varios mozos dispararon contra as persoas inmigrantes que traballan como temporeiros na recollida da uva, da mandarina ou dos tomates. Inmigrantes que malviven e non teñen sequera onde durmir. Inmigrantes, moitos en situacion administrativa irregular, que viven na máis estrita marxinalidade e como “criminais” desde que Berlusconi así o dispuxo coa Lei.
O racismo institucional, tal como o levamos alertando desde hai anos desde esta Secretaría de Movementos Sociais, é un dos máis perigosos inoculadores de racismo e xenofobia no imaxinario social, xa que lle está dicindo á poboación que esas persoas inmigrantes, cando en situación irregular, son “criminais” e, como tal, non deben disfrutar de ningún dereito, mesmo, como tal, se lle nega a condición de persoa.
Non debe de abraiarnos que as persoas migrantes reaccionasen aos disparos con furia contida. Non é o desexable, mais, nese contexto institucional e securitario, nese contexto de explotación económica...quen vela pola salvagarda dos seus dereitos humanos? O problema é que neste clima vaise “criminalizar” aínda máis ás persoas migrantes.
A acción innoble e inmoral do goberno italiano permite mesmo que estas persoas caian nas mans das mafias. Cando non existes para o escenario democrático é moi doado caer nas redes de exploitación. A democracia enferma languidece.
Italia, Hungría, Francia, España,....Europa construídas sobre o cadaver da dignidade das persoas migrantes. Desde esta Secretaría Esquerda Unida fixo un chamado e traballou cos colectivos sociais para que se dera marcha atrás nesta progresiva quebra dos valores esenciais da democracia. Pero as nosas sociedades enfermas viven na indiferenza e na ignorancia. De aí a aprobación da Directiva da Vergoña. De aí o endurecemento da Lei de Estranxeiría en España. De aí a existencia de campos de internamento en toda Europa.
Neste contexto de racismo institucional non deben sorprendernos tampouco as ignorantes afirmacións de Roberto Maroni, ministro de Interior italiano, que culpou á “tolerancia co fenómeno da inmigración sen papeis”. Primeiro, a tolerancia é o peor concepto para falarmos da migración xa que apela á paciencia, a soportar, e renuncia á comprensión das diferenzas e ao diálogo intercultural. En segundo lugar, o racismo é un construto social e, polo tanto, a culpa do racismo a teñen –entre outros feitos- os políticos que din si a leis que van contra os dereitos das persoas. En terceiro lugar, a inmigración sen papeis é un invento que beneficia, e moito, a unha patronal sen escrúpulos, que conta así cunha baratísima man de obra que precisa sobrevivir como sexa. Nada hai máis doado que regularizar de forma ordinaria..., pero non lle interesa a esta Europa bunquerizada.
As Leis son as que marcan quen pertence á escena democrática e quen non. Os seus creadores son os que deron amparo á marxinalidade e a existencia de persoas de primeira e de segunda. Con eles, o racismo non deixará de medrar.
Compostela, 9 de xaneiro de 2010.
Xabier Ron
Secretaría de Movementos Sociais
Executiva Nacional de Esquerda Unida
AS LEIS E AS INSTITUCIÓNS SON CULPABLES DE INOCULAR NO IMAXINARIO SOCIAL O VIRUS DO RACISMO
Na rexión de Calabria o racismo, latente e animado desde as institucións democráticas italianas, estourou hai dous días. Varios mozos dispararon contra as persoas inmigrantes que traballan como temporeiros na recollida da uva, da mandarina ou dos tomates. Inmigrantes que malviven e non teñen sequera onde durmir. Inmigrantes, moitos en situacion administrativa irregular, que viven na máis estrita marxinalidade e como “criminais” desde que Berlusconi así o dispuxo coa Lei.
O racismo institucional, tal como o levamos alertando desde hai anos desde esta Secretaría de Movementos Sociais, é un dos máis perigosos inoculadores de racismo e xenofobia no imaxinario social, xa que lle está dicindo á poboación que esas persoas inmigrantes, cando en situación irregular, son “criminais” e, como tal, non deben disfrutar de ningún dereito, mesmo, como tal, se lle nega a condición de persoa.
Non debe de abraiarnos que as persoas migrantes reaccionasen aos disparos con furia contida. Non é o desexable, mais, nese contexto institucional e securitario, nese contexto de explotación económica...quen vela pola salvagarda dos seus dereitos humanos? O problema é que neste clima vaise “criminalizar” aínda máis ás persoas migrantes.
A acción innoble e inmoral do goberno italiano permite mesmo que estas persoas caian nas mans das mafias. Cando non existes para o escenario democrático é moi doado caer nas redes de exploitación. A democracia enferma languidece.
Italia, Hungría, Francia, España,....Europa construídas sobre o cadaver da dignidade das persoas migrantes. Desde esta Secretaría Esquerda Unida fixo un chamado e traballou cos colectivos sociais para que se dera marcha atrás nesta progresiva quebra dos valores esenciais da democracia. Pero as nosas sociedades enfermas viven na indiferenza e na ignorancia. De aí a aprobación da Directiva da Vergoña. De aí o endurecemento da Lei de Estranxeiría en España. De aí a existencia de campos de internamento en toda Europa.
Neste contexto de racismo institucional non deben sorprendernos tampouco as ignorantes afirmacións de Roberto Maroni, ministro de Interior italiano, que culpou á “tolerancia co fenómeno da inmigración sen papeis”. Primeiro, a tolerancia é o peor concepto para falarmos da migración xa que apela á paciencia, a soportar, e renuncia á comprensión das diferenzas e ao diálogo intercultural. En segundo lugar, o racismo é un construto social e, polo tanto, a culpa do racismo a teñen –entre outros feitos- os políticos que din si a leis que van contra os dereitos das persoas. En terceiro lugar, a inmigración sen papeis é un invento que beneficia, e moito, a unha patronal sen escrúpulos, que conta así cunha baratísima man de obra que precisa sobrevivir como sexa. Nada hai máis doado que regularizar de forma ordinaria..., pero non lle interesa a esta Europa bunquerizada.
As Leis son as que marcan quen pertence á escena democrática e quen non. Os seus creadores son os que deron amparo á marxinalidade e a existencia de persoas de primeira e de segunda. Con eles, o racismo non deixará de medrar.
Compostela, 9 de xaneiro de 2010.
Xabier Ron
Secretaría de Movementos Sociais
Executiva Nacional de Esquerda Unida
Inscription à :
Articles (Atom)