A FRACTURA HIDRAÚLICA, A FRACTURA DA TERRA, A CREBA DA VIDA

Non é a primeira vez, e non será a última. Seguro. Os pequenos artigos de Anna Bogaz Cerezuelo nesa imprescindible sección "las caras ocultas del poliedro" que ofrece El Viejo Topo (febrero 2014) son, para min, e non estou tolo, coma o achado dun fosil ou dunha unha peza de arqueoloxía: a autora deixa sentado o esencial da historia que quere contar, mais queda no aire o esencial para seguir pesquisando e indagando. Cando menos cando un se quere documentar con rigor sobre un feito concreto. 

O artigo en cuestión (p. 6) trata da fracturación hidraúlica, que aquí, os amantes da linguaxe neocolonial definen como fracking. 

Vén definido como unha técnica de extracción de gas natural de arxilas compactadas, situadas a grande profundidade, coñecidas como depósitos de Shale Gas. E, como non, ao igual que toda técnica destinada a procurar enerxía fosil ao tempo que demoucar os límites da sustentabilidade da terra, o invento foi posto en marcha polos EE.UU. 

O procedemento, segundo o relato de Anna Bogaz é o seguinte: 

a) perfórase en vertical ate chegar ás arxilas compactadas e logo en horizontal durante un ou dous quilómetros; 

b) despois inxéctanse millóns de litros de auga, lubricantes químicos e are a presión para fracturar a rocha e permitir que flúa o metano. Para acadar isto, úsase unha mestura de 600 compoñentes químicas, descoñecidas publicamente, xa que as corporacións implicadas gardan a información. E como digo eu, e di calquera: se reservas esa información, é que nada bo pode saír dela. 

No entanto, na realización de traballos de campo aí onde se produciran esas fracturacións atopáronse en acuíferos e pozos de auga potable próximos restos químicos que son perigosos para o medioambiente e para as persoas, xa que son canceríxenos, e afectan de diversas maneiras aos organismos humanos. 

Anna Bogaz cita aos documentais Gas Land e Gas Land 2 que fan un percorrido polas localidades afectadas por esas fracturas hidraúlicas. 

Mais Anna tráenos tamén o documental a Guerra do Fracking, de Pino Solanas, que dura uns 88 minutos, e que podedes ver na ligazón que se adxunta no título. Está producida por Cine Sur S.A. coa colaboración de Asociación Civil Proyecto Sur Cultural. 

Amosa moi ben a idiotez dos nosos gobernantes, en xeral. Incapaces de ver os límites da terra. De ver os perigos que representa non variar a folla de ruta do modo de vivir nesta terra. "Queremos ir por todo" di a presidenta de Arxentina. E así nos vai. 

Aquí, no estado español, tamén comeza a asomar este desexo de perforar a terra á procura do (maldito) gas. As empresas do sector fosil procuran un marcco que lles sexa propicio. En Galicia, a iniciativa de AGE, acadouse un acordo para unha moratoria. Insuficiente. Só un pequeno paso. O certo é que no senado do estado aprobaron non prohibilo. En Francia foi prohibido. Vexan o esquema que alumea moi ben como se procede. É clariño.  Equiparable á megaminería a ceo aberto. E é, como ben se define no documental, un capítulo máis da guerra do petróleo. 

Baixémonos deste xeito de vivir. Xa. Ou o camiño será de non retorno. Hai que decrecer nas formas de vivir a enerxía. E hai que desenvolver esoutros camiños non contaminantes, renovables, ecolóxicos. 

SOBRE LOITA DE CLASES E OUTRAS REFLEXIÓNS

Günther e Hannah

Non crean. O relato comeza na noite dos tempos. A loita de clases existe desde que hai un membro das clases enriquecidas que se abate sobre un membro das clases desposuídas, someténdoo ao empobrecemento. Mais, migos e amigas lectoras, non se alporicen nin anoxen. Non vou ir por ese sendeiro. 

Voume adentrar no pensamento que abrolla nun libro de feitura exquisita e que a min, como filósofo vital e antropológo, me seducen. E como son xeneroso quero compartir con vostedes estas miñas consideracións sobre o que Günther Anders reflicte no seu libro La batalla de las cerezas. Mi historia de amor con Hannah Arendt (Paidós, 2013) sobre a loita de clases nas súas ricas e fondas conversas filo-amorosas con Hannah Arendt.

Antes de comezar a liña dos pensamentos, uns breves apuntes sobre a orixe do libriño. Xusto un día despois de morrer Hannah, no Nadal de 1975, Anders recompila as notas que elaborara logo do seu matrimonio con Hannah, que durou 8 anos, entre 1929-1937. 

Notas que debuxan unha Hannah aínda incipiente no seu pensamento antropolóxico, filosófico e político, mais cuxas consideracións, recollidas e mediadas por Günther, alumean o xermolo do que sería o cerne do seu compromiso ao longo de toda a súa vida.

***

Günther consideraba que os filósofos e pensadores que vivían no contexto anterior da segunda guerra mundial, que se fundamentou na creba da lóxica do humanismo e da razón ao impoñerse a barbarie do nazismo, eran, en certo modo, fanfarrones metafísicos, cun rol preponderante, desde logo, para Heidegger. 

A parte que máis me interesa, polas concomitancias preocupantes co que vexo hoxe en día, inda que nunha distancia epidérmica que hai que considerar, é a que se dá á resposta de Günther á pregunta de Hannah: 

"A quen lle convén que os seres humanos nos tomemos metafisicamente falando demasiado en serio?". (p. 44)

A resposta de Günther, 4 anos maior que Hannah, é a seguinte: 

"Para os que detentan o poder, para os que ocupan as clases superiores, resulta moi práctico "consolar" aos desposuídos, aos integrantes das clases inferiores, aos que "non ocupan centro algún", nin económico, nin político, e xa que é máis cómodo crerse as propias mentiras, para eles tamén lles resulta vantaxoso crer que, dalgún modo, todo "xira ao redor deles".  Noutras palabras: o cultivo do anticopernicanismo emocional é tamén -por non dicir preponderadamente- unha ferramenta ao servizo da enaxenación política, un modo de ofuscar o entedemento das persoas cuxa vida está cada día máis gravemente ameazada polos que detentan o poder político, económico ou técnico, dos que levan unha vida cada vez máis deshumanizada e así ocultar o feito de que nada, absolutamente nada, "xira" eo redor "deles". Para enganar aos humillados, os poderosos empregan o singular. A "antropoloxía filosófica", en efecto, rara vez fala de seres humanos, en plural, senón case sempre do ser humano, nun "singular platónico". A antropoloxía filosófica é -se me permites acuñar un termo paralelo ao vocablo "monoteísmo"-"monoantropismo". (pp. 44-45). 

Hannah escoita a resposta de seu compañeiro e modifica o termo: "Digamos mejor "monoandrismo", xa que "o ser humano se presenta sempre baixo a forma dun varón" (p. 45)

Hannah segue engadindo consideracións baixo forma de pregunta, mais que sinalan a orientación do seu pensamento: "O que queres dicir é que agochar as diferenzas de poder resulta moi vantaxoso, verdade?"

Günther segue apontalando o súa primeira resposta: "o singular da "antropoloxía filosófica" é a única ferramenta académica coa que un pode eliminar do mundo eses dous feitos cuxa existencia só de mala gana se admite: a "sociedade de clases" e a "colonización" (p. 46)

"En resumen: la clase dominante niega su propia superioridad de clase. Más exactamente: demoniza o termo "loita de clases"; enténdase ben: só a palabra, que cualifican de "destrución da paz interior" e "conspiración contra o pobo alemán", e iso para poder soster a súa propia loita de clases (ou perseverar na vitoria xa hai tempo garantida), ao mesmo tempo que imputan a loita de clases exclusivamente á clase que eles dominan e combaten. Prohíbese aos vencidos percibir o feito da súa derrota, non digamos ya falar dela." (p. 47)

A conversa en forma de resposta prosegue:

"Mediante o singular de "o home" cegámonos a nós mesmos fronte á miseria dos humillados e desfavorecidos e fronte ao feito da loita de clases. Canto máis miserable e esclava é a vida dos nosos semellantes, tanto máis sistematicamente, tanto máis pedantemente nos enganamos a nós mesmos e enganámolos a eles coa antropoloxía filosófica" (pp. 48-49)

Hannah, entón, introduce a seguinte afirmación: 

"Ou sexa, que todos os filósofos son conscientemente uns farsantes. 

- Nin sequera iso.

- A ver, que quere dicir iso agora? -preguntou irritada. 

- Que a maioría dos profesores de filosofía son demasiado tontos como para enganarse a si mesmos, carecen de medios para facelo. Hai algún que outro farsante, mais a maioría están enganados. 

- Quen, por exemplo?

- ¿Quen non ten medios?

- ¿E quen ten medios?

- (...) os científicos da cultura, sobre todo os filósofos da universidade, non ten nin idea de a quen alimentan e de quen os alimenta, isto é, de quen os premia. Nin sequera saben que se venden a si mesmos." (p. 49)

Máis adiante, Günther e Hannah amplian o abano e lanzan a posibilidade de que calquera traballador, mesmo nos casos en que se actúa de boa fe, co convencemento de independencia e de sermos libres de influencias, podemos ser "empregados" (p. 50).

***

Conclúamos. Resulta admirable, desde logo, como desde unha crítica ao modelo que era dominante no pensamento da antropoloxía filosófica, Günther e Hannah desmontan a falta de compromiso dos pensadores, que son os que deberan pensar e alertar da realidade actancial levada a cabo polo poder económico, político e técnico. Eis o caldo de cultivo ideal para que se estableza e se estenda o nazismo. E hoxe, para que se estendan o austericidio e o seu contrapunto fortalecedor, a ultradereita xenófoba. 

Facerlle crer aos que non teñen nada, que importan e que se preocupan por eles. Con auténtico lavado de cerebro. Con manipulación e propaganda e coa conseguinte alienación. Etiquetas que podemos aplicar ao feito de que as clases desposuídas son as que fan posible a aplicación dos programas de exterminio-os verdugos voluntarios de Hitler, dicía Goldhagen. Mais, quen son os culpables? Non as clases desposuídas, que non dispoñen de todos os factores formativos fundamentais. Mais si os pensadores que son os que as deberan ter, pero que perpetran o engano e negan o seu propio rol emancipador. 

Podemos dicir que é o que acontece, con excepcións, no sistema educativo, ben incorporado na maquinaria capitalista, onde en vez de educar, emancipar, liberar e empoderar ás xeracións futuras, as clases docentes aceptan un rol de perpetrador dun sistema capitalista, que fai da clasificación, da competitividade, da mercantilización, do individualismo, as regras do seu xogo. Non educar na emancipación é non dar o paso de marcar a liña que separa o rol docente do rol deseducador que queren os xestores do sistema capitalista e os que detentan o poder.

É o mesmiño ca hoxe. Os medios para inocular a propaganda dos poderosos e criminalizar o pensamento e as accións alternativas que se ven marxinalizadas e, polo tanto, relegadas do escenario da espectacularización. A loita de clases é negada polos vencedores e non é asumida polos que están sendo asoballados. Xa Günther o dicía: a vitoria estaba xa garantida daquela porque o nazismo non deixaba de ser unha poderosa maquinaria ao servizo das poderosas oligarquías, da alta política e da técnica. 

Hoxe seguimos simplemente nese sendeiro que só foi minimizado polo empuxe do que acontecia no bloque soviético, e polas loitas e protestas dos sectores da esquerda e do sindicalismo. Iso que se chamou estado de benestar e que nas últimas décadas o neoliberalismo está demoucando a pasos axigantados.

A loita de clases é a loita dos de arriba contra os de abaixo. Pero para que non se perciba, elimináronse termos como clase obreira, proletariado, e outras. E o singular, como ben detectou o filósofo xermano, só é unha ferramenta para agochar esa realidade diversa, múltiple. 

Si, hoxe máis que nunca, cómpre recuperar a nosa linguaxe, a da esquerda alternativa e transformadora.  Mais sen a conciencia de clase de cada segmento das clases esfareladas, demoucadas, manipuladas e alienadas, non poderemos construír a hexemonía social necesaria para que as institucións e as normas que emanan delas estean ao servizo dos dereitos das persoas.

ET SI

Et si le silence était le cri des absents

Serions-nous
capables
au moins
d'écouter leurs plaintes?


Et si ce silence était le cri de ton absence

Serais-je 
capable
au moins
d'écouter tes larmes?

Et si 

Pourtant tout au long 
de ma solitude 
je n'ai fais qu'écouter 
tous les silences
qui me parlent d'un amour
toujours présent
toujours absent

J'ai pris les feuilles mortes
du livre à moitié lu
elles tremblent encore
et perlent mes mains
des plaisirs 
des caresses de tes lêvres
sur les paupières de mon coeur

Et si ce silence 
était ma seule preuve
la seule existence de ton amour?

Dedicado a quen vive en silencio

as distancias que queren matar

os amores todos

25-xaneiro-2014

ÊTRE NEIGE QUI RÊVE

Je rêve 
sous la neige
de tes mains
qui frémissent
au son des promesses 

Une quête
de sens et de retours
qui caressent le rouge
de nos sens et sans
que personne nous puisse
empêcher
d'être neige qui rêve

Toi et moi
fondus sous les larmes 
d'un temps qui s'étire 
et enmène la force
de la beauté
nous sommes déjà mémoire
attrapée dans la rigueur
de l'eau qui ne cesse de couler

Demain
quelle mélodie nous énivrera?
Et déjà nous souffrons 
les regards silencieux des amoureux
qui auront trop de temps sur eux

En pensant à l'amour partagé, 27 décembre 2013

SOBRE RUÍNAS, POESÍA INDIGNADA PARA ALUMEAR TODO...O QUE QUEDA POR FACER

En tempos de miseria humana, en que o cálculo egoísta vén suplir a solidariedade, ler o poemario de Xesús Rábade Paredes, Sobre ruínas (Alvarellos, 2013), poemas que naceron entre 2007 e 2013 ao frío dos recortes e da estafa das oligarquías e da inopia/connivencia dos partidos que nos desgobernaron, un reconcíliase...sobre todo coa poesía.

O poemario contén catro fiestras poéticas (Poética(s), Soñar no exilio, Recadeiros de luces e de sombras, Sobre ruínas)

Como vivo con liberdade falar da poesia que me ata ao máis fondo da esencia que debe posuír esta necesidade de escribir, vou relatar brevemente algúns poemas que atacan emocións para abrir preguntas sobre o presente ruínoso que nos queren deixar os poderosos. Só abro as dúas primeiras fiestras. Agardo, aínda así, que a lectora e o lector curioso teñan os desexos de afondar nos versos do poeta Xesús Rábade Paredes. 

Primeira fiestra

Nove poemas. Se ben eu son do ritmo liberado da rima, recoñezo que o poema que abre esta fiestra, Cor mate, e Da razón do cantor, que a pecha, sonetos en toda regra, teñen unha feitura que non deixa de atrapar. Desde o punto de vista da emoción quédome con Tenzón, un berro contra "a ditadura da moral do correcto", e con O poeta pallaso, onde o verso "o tempo que non fomos é acaso o que máis dura", lévame a considerar todo aquilo que proxectamos e deixamos no caixón da velocidade, máis morrendo lentamente, como se esvae o noso tempo.  

Segunda fiestra

Dezasete poemas.

Sen dúbida, a fiestra da indignación, alumeada por ese sol de inverno que deixa un frío inmenso nos corazóns de milleiros e milleiros de persoas, sen que a alienación, desapareza, tanto peso ten ese Cuarto Poder vendido por partes.

Palabra alzada en armas

"á cúpula blindada dos ladróns das finanzas,
ministros disfrazados
de lacaios de banca vergonzantes,
aos gobernos rendidos que protexen aos capos
e poñen na indixencia a quen lles paga,
a quen tan ben lles paga, aplaude e vota." 


Nada que celebrar, acaso o poema que resume a sensación que hoxe teño. Non hai nada, nada que celebrar. Cada día que pasa representa a retirada dun ladrillo máis da casa común:

"Arrenegados sexan os tolleitos de espírito,
os tatexos e mudos porque si, 
os áfonos na fala de noso que falamos.
Sexan eternamente amén malditos 
os ruíns de abxurar,
falsos de traizoar e perxurar.
Maldita sexa a casta ruín dos malnacidos."

Moi intenso tamén o poema Partir o pan...."no reino da mentira"....

Alento...que me acompaña ao mesmo tempo que leo a biografía de Marcos Ana, Vale la pena luchar. Aínda que sexa só por iso, pola compensación ética de facer o correcto, sempre paga a pena loitar.

INTERVENCIÓN NO PARLAMENTO PARA QUE O GOBERNO ALTERE A RUTA AUSTERICIDA

Quixera comezar describindo o ESCENARIO do que pode semellar unha longametraxe. Ródase nos exteriores das principais cidades e vilas galegas e do estado: en todas unha enorme ringleira de persoas agarda para entrar nun local chamado INEM, para demandar un futuro mellor, para atopar un emprego. As persoas agardan desde hai tempo. Todas as promesas incumpríronse e seguen a incumprirse. Nesta longametraxe só hai existe unha breve intervención a cargo dun señor con traxe e maletín que ao abrilo berra: "Mans arriba, isto é un atraco!".

Esta sentenza tivo un éxito incontestable. E xa é un berro unánime nas rúas en toda manifestación e acto de reivindicación social. E é que boa parte da sociedade percibe que o diñeiro só serviu para nutrir o peto dalgúns, mentres que os seus quedaban baleiros e mentres, aquilo que os podía protexer, os servizos públicos, cada día se ven recortados ao mesmo tempo que se lle esie á cidadanía pagar por acceder a un servizo polo que xa pagan. Para a maioría da sociedade, isto é, si un atraco en toda regra.

Non se trata dunha película catastrofista. Non. Por desgraza a iniciativa de AGE pertence ao xénero do realismo cru. O propio Comisario para os Dereitos Humanos do Consello de Europa, tras a súa visita do 3 ao 7 de xuño de 2013 comprobouno. E apelou á necesidade de que os autores do guión austericida muden as liñas dos recortes para que mellorar de forma substancial e significativa as condicións de vida de milleiros e milleiros de persoas.

Nils Muižnieks, o Comisario, laiábase de que "os nenos se visen desproporcionadamente afectados polos recortes nos orzamentos sociais, de saúde e educativos, e a diminución das prestacións familiares provocou que algúns nenos vivan na indixencia e teñan problemas de nutrición". (deproporcionadamente....mais non existe proporción, a experiencia da pobreza para un neno, para unha nena, é devastador).

Será demagogo o Comisario Nils? Estará equivocado por preocuparse do futuro dos nenos e nenas que viven a desgraza dos desafiuzamentos? Sufrirá algún tipo de alienación cando manifesta que lle preocupan os atrancos que teñen os nenos e nenas migrantes para acceder á sanidade pública...en contravención co establecido na Convención sobre os Dereitos do Neno das Nacións Unidas? Será insensato o Comisario cando afirma que lle preocupan os recortes en materia educativa, que no estado van entre un 14,4% e un 21,4% e que afectan á igualdade de oportunidades entre todas as persoas? Ou será, como define unha membra ultracatólica de Provida aos que ousan masturbarse, un "ateo e, polo tanto potencial xenocida" por recomendarlle ao goberno do estado que reconsidere a súa postura de eliminar Educación para a Cidadanía e os Dereitos Humanos das escolas?

As persoas con discapacidade, nesta irracional competencia pola austeridade ultraliberal, forman parte dun dos colectivos máis afectados. Os febles pasos que se deran para que as persoas con diversidade funcional puidesen avanzar na súa autonomía persoal quedaron fosilizados no cemento dos recortes. Voltamos para atrás en todo. Voltamos a un estado de desprotección social, onde só a caridade, o asistencialismo, e a vontade de terceiros suple a inacción dun goberno que externaliza a pobreza.

Neste relato cruel a lacra da pobreza adquire un protagonismo desafortunado: unha pobreza provocada pola degradación das condicións laborais (xa se fala de traballadores pobres, que cobran salarios por debaixo do limiar da pobreza), polo continuado desemprego, pola perda de protección social, e pola degradación das condicións de acceso aos servizos públicos (que son o complemento ao salario das clases traballadoras) e que fan os gobernos do PP? Aplicar a ultranza as receitas austericidas.

E nesas receitas non teñen cabida as medidas preventivas, que son as máis necesarias no contexto actual. Isto foi o que aconteceu na Comisión de Educación deste Parlamento, onde o PP se negou a crear plans que preveñan os problemas de nutrición en centros escolares galegos e a unificar os procedementos de resposta ante esta situación, en crecemento, por moito que se pretenda agochar esta realidade, remitíndoos aos comedores sociais ou aos bancos de alimentos. Mesmo, co inxusto e insolidario decreto de comedores posto en marcha, xa coñecemos a existencia de situacións dramáticas, onde nenos e nenas que están nunha situación de exclusión social....non teñen dereito a comedor. Esta é unha realidade constatada. Non é inventada por AGE.

Saben vostedes como afecta un desafiuzamento a un neno? Como se ve alterada a súa saúde? Como repercute na súa educación? O outro día, na semana pasada, mentres estabamos en pleno, unha nena coa súa nai eran desafiuzadas con 14 ou 15 grilleiras acompañando tal acto de lesa inhumanidade. Onde están as medidas de protección dos dereitos desta familia? Onde? No retrete dos recortes? No lixo? Os desafiuzamentos conlevan para os nenos e nenas condicións de vivenda máis desfavorables, e, mesmo, nalgún dos casos, quedan sen vivenda, xa que non se achega a solución dun aloxamento alternativo axeitado e asequible. Eis unha medida da que sempre se fala desde o goberno, mais que non coñece realidades efectivas, que respondan coa mesma urxencia coa que se mandan as grilleiras. Desde AGE xa reclamamos a través de diversas iniciativas a creación dun parque público de vivendas en réxime de aluguer social.

O propio Comisario Nils alertaba da impunidade coa que actúan as forzas de seguridade do estado, onde semella que a cidadanía, unha vez que exerce o seu dereito a manifestarse, perde, de facto, os seus dereitos para ser criminalizada. Cara a onde camiñamos? No sentido contrario desde logo ao que recomendaba este Comisario, tal como demostra o intolerable anteproxecto de Lei de Seguridade do goberno do estado. Algúns chámanlle democracia autoritaria. Mais, se é así, xa non será democracia. Será un enxendro. Todo, menos democracia.

Orzamento da Xunta

Unha medida de prevención vén dada polo propio Orzamento da Xunta. É o único instrumento real que ten a Xunta de Galicia para loitar contra a recesión, para saír da crise o antes posible. Neste quinquenio de austericidio aplicado por Feijóo, o Orzamento da Xunta padeceu un recorte do 26,6%, o que, unido á inflación, que medrou un 10%, nos dá un caída en valor real do 37,6%. Con esta porcentaxe, é impensable non pensar que no altar do austericidio, en nome do Deus Mercado, quedaron sacrificados os nosos dereitos.

Neste 2014, tal como acontecía no 2013, de forma consecutiva, os recortes afánanse en esfarelar a educación, a sanidade e os servizos de benestar social. Por moito que o queiran maquillar vostedes. Os números que presentan vostedes constatan a súa ineficacia para crear emprego e para afortalar o dereito a uns servizos públicos de calidade. De novo, hoxe coñecíamos que hai 2.629 persoas máis sen emprego e 4.572 cotizantes menos na seguridade social en tan só un mes. Galicia conta con 270.854 parados rexistrados. A todo isto engadámoslle a éxodo migratorio e veremos que nada fai presaxiar a luz ao final do túnel como presume o PP.

A finais de novembro o informe sobre as condicións de vida sinala que somos todos máis pobres. Cúmprese que o único que temos é dereito á desigualdade. O 38% das familias galegas non ten capacidade para afrontar gastos imprevistos, e un 16,6% ten moitas dificultades para chegar a fin de mes. E en vez de facer todo o posible a Xunta emprega os Orzamentos para desmantelar as políticas activas de emprego (un 10% menos neste 2014). Dáse o paradoxo de que o goberno de Feijóo, con quen aumentou o desemprego en 125.000 persoas, un 77% máis, quere solventar o problema do emprego cun 70% menos de orzamento. Mais non só as políticas activas de emprego, senón que os Orzamentos recortan en materia de Servizos Sociais. E conxélanse todos os programas fundamentais, Loita contra a pobreza 585.000€, axudas emerxencias 4.500.000, axudas banco alimentos 50.000; conxelación de axudas a familias, 6.922.205 , redúcese o plan concertado dos concellos...

En 5 anos, Educación viu como se lle recortaban 473 millóns de euros, un 18% menos, e iso que Educación absorbeu todo o de Cultura, que resulta, nesta ceremonia da confusión institucional, a gran recortada. Temos 1250 profesores menos...para case 6.400 alumnos máis no sistema. Na Universidade pasamos dos 609 millóns aos 327. Con estes recortes e coa LOMCE e o seu novo altar da confesionalidade católica, un novo feudalismo está colonizando as nosas aulas. Vivimos en plena recesión cultural e educativa. E non nos tragamos esa monserga de que con menos vostedes fan máis...ou si...teñen razón, fan máis dano ao ensino público.

En sanidade, en 5 anos recortáronse máis de 370 millóns de euros, máis do 10% menos para a sanidade. Perda de dereitos e servizos. Co-repagos, degradación das condicións de acceso e privatización de servizos. Atención Primaria con 16 millóns de euros menos, que unidos aos do orzamento anterior supoñen 79 millóns de euros menos en dous exercicios orzamentarios. Que felices deben estar os voitres ultraliberais, sobrevoan o corpo debilitado da sanidade para lanzarse a por el. Por non facer, a Consellería de Sanidade non executa o orzamentado. Non nos enganen máis, por favor, con iniciativas xa anunciadas, que deberan estar xa feitas, como se fosen novidade. Non lle mintan máis á cidadanía galega. Hoxe xa o vimos durante o debate da lei de garantías sanitarias: avánzase no proceso de degradación para así avanzar na privatización dos servizos que ofrece a sanidade pública.

O co-repago para as persoas con diversidade funcional pon en perigo o dereito ao desenvolvemento da súa autonomía persoal. Constátase, como manifesta o comisario Nils, a inexistencia dun enfoque baseado nos dereitos humanos. Neste contexto de recortes as persoas con diversidade funcional son as máis vulnerables á pobreza. Mais, como afirman as propias organizacións sociais non existe concienciación sobre os dereitos humanos, hai falta de vontade para afrontar o reto de cumprir coa accesibilidade universal na realidade cotiá en todos os aspectos. E, por riba, incúmprese o seu dereito a unha educación inclusiva. Esta é unha quimera nun contexto de sobremasificación de aulas, de recorte de profesorado, de máis atrancos no desenvolvemento curricular como as que establece a LOMCE.

O 10 de decembro de 2013 cúmprense 65 anos da proclamación dos Dereitos Humanos. Será esa tamén unha carta mollada, cuxos artigos e principios son relativos? Ou deben ser o inexcusable guión que todo goberno debe garantir para que as persoas teñamos unha vida digna?

Por iso, a nosa iniciativa formula a necesidade de que a Xunta execute medidas concretas para impedir a creba de dereitos humanos no día a día da maioría social, para frear a pendente mortal do austericidio, para que a educación, a sanidade, e todo o que teña que ver co sector social e coa protección da infancia se vexan afortalados e comecen a recuperar todo o foron perdendo neste quinquenio.

A MENTIRA ILUSTRADA OU COMO VENDER O PAÍS

Esta sentenza que abre o título serve para definir a estratexia do presidente Núñez Feijoo. As súas respostas, que penden, loxicamente, do argumentario da dereita máis salvaxe e doutrinal desde o punto de vista da aplicación do credo ultraliberal do capitalismo, son un quiste de mentiras pragmáticas, ilustradas coa sabedoría do que se sabe controlador dos medios de propagación. 


Considerando o seu pragmatismo é lóxico que diga que é moi bo que o 51% de Barreras sexa controlado por unha empresa estranxeira, PEMEX. Ignorando dous feitos: a) o control vai ser desde o punto de vista das decisións, foráneo; b) en canto teñan acumulado o saber e a experiencia, asi como os avances tecnolóxicos na construción de barcos, nada impide que se desfaga dese 51% e se leve toda esa bagaxe deixando a empresa destruída. 


A este respecto, quero lembrar que existe unha categoría profesional -de dubidosa ética desde logo polas consecuencias que ten o seu traballo- que se define como intermediarios na compra-venda de empresas. E lembro o que se dicía nun artigo de finanzas excite, no mes de abril de 2011: "Porque incluso en el peor de los escenarios, una empresa  sigue teniendo atractivo a los ojos de los inversores". 


No proceso da entrada de PEMEX vexo que se reafirma a validez da afirmación anterior. Para PEMEX debe ser un investimento e, como tal, debe ser rendible, desde os postulados capitalistas. Cómpre saber os termos exactos do contrato de compra da empresa e a que obriga e, para min máis importante, que implicacións vai ter para os traballadores e traballadoras da empresa. E nesas implicacións hai que estudar xa as repercusións dunha fuxida cara a adiante de PEMEX.

Penso, certamente, que veremos a atípica actuacións dunha empresa transnacional, que procura maximizar os beneficios como sexa, que gozará mesmo da venia dos gobernos instalados no poder, que zugará mesmo diñeiro público, e que, cando o vento abanee....liscará a prol de novos beneficios. Isto, para min, é malvender o país, malvender a nosa tecnoloxía, malvender o futuro dos nosos traballadores e traballadoras.

Que hai detrás de PEMEX, de REPSOL e mesmo de GAS NATURAL, que, dalgunha maneira, aparecen unidos na ecuación? 

Rebuscando na hemeroteca, un ve que no ano 2011 PEMEX, empresa pública mexicana dedicada ao negocio do petróleo, cun 9,3% (ano 2013) das accións de REPSOL, se asocia con Sacyr para controlar, entre as dúas o 29,5% de REPSOL. 

Voume permitir, para acompañar esta parte do relato, un fragmento publicado na edición dixital vanguardia.com hai tres días, o 24 de novembro de 2013: "Estas críticas contra el sistema de retribución, apoyado en su día por Pemex, ponen la guinda a una semana marcada por los rumores sobre posibles estrategias para tomar el control de Repsol, que la mexicana solo ha desmentido parcialmente. El propio Lozoya negó un supuesto plan, publicado por la prensa española, por el que el magnate Carlos Slim se haría con un 10 % del capital de Repsol con el objetivo formar una alianza entre ambas empresas mexicanas que controlase la petrolera española, al desbancar como primer accionista a Caixabank y su participación del 13 %."

Reproduzo outro fragmento de economia digital, datado no propio 24 de novembro de 2013: 

"Pese a que el vínculo empresarial de Pemex y Repsol se remonta a finales de los años setenta, en los últimos meses, y mientras avanza el proceso de privatización de la petrolera mexicana, sus directivos han ahondado en las críticas a la dirección de la petrolera española".
 
 Abroia, detrás das intervencións en marcha, un perigo evidente para Barreras.Trátase do xadrez capitalista, e nese xadrez as persoas non valemos ren, porque non contizamos en bolsa, porque co noso traballo produtivo non se pode especular. Unha especulación que fai que mesmo o magnate Carlos Slim asome como un ariete. 

Xa sabemos como vai actuar o goberno central coa presenza de PEMEX en REPSOL-YPF, "asunto interno entre empresas", dixo o ministro Margallo. E é certo.

En consecuencia, é tan iluso o presidente Núñez Feijoo que pensa que neste xadrez contan os intereses dunha empresa galega e dos seus traballadores e traballadoras? 

Só temos que engadir unha nova consideración: PEMEX move máis de 105 mil millóns, como repercute isto na propia poboación mexicana...e como vai repercutir agora que se fala do seu proceso de privatización? En medios mexicanos, mesmo entre investigadores emanan críticas sobre o rol redistributivo da empresa. 

Logo, está en xogo tamén a dimensión ética de quen adquire un produto. Non me cansarei de repetilo: non todo vale. E hai constancia de denuncia da Comisión Nacional de Dereitos Humanos de México (tal como existen vulneracións levadas a cabo polas empresas enerxéticas españolas en América Latina e outras latitudes).

Por iso, agardo, que de forma contraria ao primeiro anuncio de fusión das antigas caixas galegas, que eu definín xa daquela, como unha mala solución por ser un claro proceso de bancarización e perda do seu carácter social, equivocarme.
 

A EUROPA DO MEDO vs. A EUROPA DA LUZ (I)

Non sei canto durará esta serie de artigos. Só sei que hoxe redacto o primeiro para o Diario de Ferrol. Mais sei que non é o primeiro: levo anos alertando, dos que destacarei os que escribín para Altermundo, xa que, en esencia do que se trata é de entender que precisamos unha Europa distinta: nin a Europa dos Oligarca-Mercaderes, nin a Europa dos Mercenarios do Medo. Recollo as seguintes palabras a modo de ponte:

"A democracia, un barco no medio dun océano salvaxe e encrespado, o treboento ultraliberalismo. E diríxeno de forma organizada cara ás rochas. Sabendo que hai opcións nihilistas, queremos impedir que o barco siga ese rumbo, cómpre reparar as fugas e redireccionar a nave á espera de que sexamos quen de navegar nas augas doutro modelo produtivo. Nese impedir está o noso futuro. O problema: liberar o barco do peso que o escora cara á dereita máis extrema." (Xabier Ron, "Directo cara ás rochas ou salvamos o barco?", Altermundo, 2-xullo-2012).

É lóxico que a cidadanía teña medo: todas as conquistas sociais están sendo esnaquizadas pola voracidade dos Oligarca-Mercaderes que, sen considerar os custos sociais, seguen coa máxima do capital de acadar cantos máis beneficios mellor.

Ese medo é o que fai, por exemplo, que se estea aceptando a imposición de condicións laborais cada vez máis duras, cada vez con menos dereitos. Mais tamén é saber enfrontarse a ese mesmo medo o que anima as loitas contra os poderosos, como a que se libra contra Arcelor-Mittal; o que sustenta o peche de traballadores contra o desmantelamento da súa empresa; o que implica aos traballadores para recuperar coa súa unión empresas; o que fai que a xente saia á rúa para dicir non ao calculado e insistente proceso de privatización dos servizos públicos esenciais.

Non é de agora. Non. As voces que hoxe alertan sobre a unión de partidos da Extrema Dereita esqueceron facelo cando os partidos supostamente máis democráticos interiorizaron proclamas xenófobas, ou cando non cuestionan que todo parte da adopción das políticas ultraliberais por parte da socialdemocracia. A construción da Europa-Fortaleza, coa aprobación da Directiva da Vergoña, e en datas recentes co Regulamento do Parlamento Europeo e do Consello polo que se crea un Sistema Europeo de Vixilancia de Fronteiras (EUROSUR) (22 de outubrode 2013) só serve para alimentar a Europa dos Mercenarios do Medo. Por iso, non me equivoco se afirmo que Oligarca-Mercaderes e Mercenarios do Medo son facianas dun mesmo fenómeno.

A Europa dos Oligarco-Mercaderes non é solidaria, nin cooperativa. Mais a que queren os Mercenarios do Medo tampouco. Non nos enganemos. Fronte a esa Europa do Medo, escura, que vive da confrontación e de rexeitamento do OUTRO, convén reclamar a EUROPA DA LUZ, esa que os posmodernistas e relativistas, tamén supostamente de esquerdas, se encargaron de dinamitar.

Os Mercenarios do Medo usan termos asociados a bondades. Así, dentro dunha mensaxe populista e sen contido programático real, con presentarse como Alianza Europea pola Liberdade, coidan que teñen moito gañado. E pode que así sexa...se lles deixamos, os que somos de esquerdas.

Non nos cansaremos de insistir en que cómpre reflexionarmos todas as cuestións que están en xogo: a) Queremos formar parte de Europa? b) AEuropa de hoxe responde á imaxe que tiña a sociedade hai 30 anos? c) Podemos construír unha Europa distinta? d) Como construímos esa Europa distinta? Aceptando unha moeda única común? e) Con que mecanismos artellamos unha Europa dos Pobos?

Un programa de esquerdas, hoxe, ten que proxectar estas cuestións e ver como responder ás mesmas desde a confrontación dialéctica para ver a que síntese se pode chegar. Non facelo ou prometer arcadias imposibles significaría mentirse e mentir á cidadanía.

Un programa de esquerdas non pode aceptar a hexemonía dos Oligarca-Mercaderes actual. Toda a textualidade dos escritos sobre o Funcionamento de Europa, que salvaron en Lisboa o NON de Francia e Holanda a aquela mal chamada Constitución Europea, debe ser suprimida. Esa debe ser a primeira tarefa do novo tempo: a elaboración dunha Carta de Dereitos e Deberes dos Pobos de Europa, respectuosa cos tempos de cada nación. Unidade dentro da diversidade. Seguir o sendeiro da Estratexia Europa 2020 significa aceptar a política dos Oligarca-Mercaderes. É preciso, polo tanto, rachar coas regras que hoxe converten en imperio a linguaxe das finanzas e da economía.

QUE ACONTECE NA MENTE XESTORA DAS EMPRESAS DE COMUNICACIÓN MASIVA?

Xa levo días dabondo aturando o que considero unha auténtica carencia e falta de ética xornalística. Aturando unha total e absoluta falta de ética e cultura política sobre o que significa unha coalición. Unha total e absoluta falta de ética nas persoas que só pensan no seu EGO e non no ben colectivo. A información debe ser froito dunhas decisións reflexivas e analíticas, sempre contrastadas. Non deberan obedecer a golpes interesados e plenamente ruíns, porque atender a filtracións daqueles que só queren destruír AGE é para definilo así. 

E logo, eles que crean a nova, esíxennos que respondamos ás súas interesadas cuestións. Pois non. Así non. Os xefes das empresas mediáticas sabemos que nos teñen xenreira, que lles somos ben incómodos, e por iso agardaban algo, que non obedece a cuestións de programa político, para converternos en obxectivo mediático. Sempre foi así. Que se un xesto. Que se unha palabra. Todo o que facemos é magnificado e dimensionado en contextos de opinólogos e todólogos ao servizo de siglas políticas por moito que o queiran disimular. 

O que acontece con David non é anómalo. Todo o contrario. Neste país non hai contratos de investigador no seu campo: el é doutor en edafoloxía. E saiulle unha oportunidade. Entón, nese momento preséntase unha disxuntiva difícil para el e que se resolveu hoxe (13 de novembro) coa renuncia ao escano, que se fará efectiva despois do pleno de orzamentos de devolución da totalidade, a finais de novembro.

Todo o que aconteceu antes foi porque os inimigos de AGE xogan a filtrar aspectos que precisaban dun traballo analítico, pausado, reflexivo, debatido. Mais non foi posible debido a esas filtracións. E todo, entón, debía xogarse co ritmo que ditaban os inimigos e os medios? Pois non. Era preciso traballar organicamente e atendendo aos tempos da lóxica.

Mais, desde esa primeira filtración, todos (medios de comunicación, restantes partidos políticos e os inimigos internos de AGE) xogaron a facer dano a AGE.

Neste país non existe cultura política. Hai cainismo. Tampouco hai cultura política sobre o que significa unha coalición, que se rexistrou cunhas condicións determinadas, sabidas por todas as persoas, e que xiran ao redor do equilibrio na medida do posible do 50%. Ninguén dixo en ningún momento que as 4 organizacións que conforman AGE ían desaparecer, perder a súa identidade, senón que debian traballar xuntas para avanzar nunha fronte común. Os inimigos de AGE, precisamente, impiden que se afortale este carácter frontista. Saben que somos perigosos para o sistema. E non nos enganemos, os propios inimigos internos de AGE son prosistema, senón non actuarían como o fan.

Cando soubemos da posibilidade de que David poda ser contratado en Dinamarca, e cando nos enteramos que, se lle comunica, que a súa incorporación debe ser inmediata, e non en xaneiro, como el agardaba, solicitamos dispoñer do tempo preciso para o labor reflexivo de traballar a prol do equilibrio da coalición. Insisto. Non foi posible. As filtracións e logo as declaracións da persoa que debía renunciar para que se dese paso a unha candidata de Anova, dentro da lóxica do equilibrio asinado, derivaron en comportamentos e declaracións mesquiñas. 

E nesas seguimos. E seguiremos, porque os malos queren determinar a ruptura de AGE. Mais han perder. Agardo que perdan. E falo desde a miña persoa, como suxeito que pensa nun ben plural e colectivo. Cando me afiliei a EU sabía que nos Estatutos figuraba algo que se demandaba da Lei Electoral, que o cargo non é da persoa, senón da Organización Política, que é a quen nos debemos politicamente, que é a que nos dá soporte político para presentarnos a esas eleccións, e a quen lle debemos un tercio dos ingresos.

Cando un se afilia, acepta ese contrato. Pois ben, na segunda parte da ecuación, resulta obvio que o comportamento anticolectivo, contrario ás normas éticas de EU, dunha persoa, é a que determina o que poda suceder no futuro máis inmediato. 

Falo desde a miña formación política: non entendo en política os comportamentos egoístas, individualistas e personalistas. Ese individualismo, ese egoísmo é o que guía a corrupción, o comportamento máis aberrante da política. Porque os medios non fan o mesmo sangue coa corrupción que poboa as ringleiras do PP, día tras día???? Porque atacaron tan duro a AGE e a David por un feito que debera ser habitual?

Repito. Unha persoa non pode chantaxear a vontade colectiva.

FEIJÓO MAQUILLADOR DUN CORPO SEN CARNE E ALMA

Rematou a primeira fase do pleno do debate do Estado de Galicia. Feijóo debuxou nun par de horas -insufribles para as persoas que sabemos que hai aí fóra- unha Galicia ideal, soñada, que me recorda, e moito, o discurso de investidura, aquilo de Galicia no País das Marabillas.

E, sinceramente, a estratexia discursiva de quen lle prepara os textos non mudou. Anuncio de plans. Fachenda e autoeloxio. Numeroloxía descontextualizada ao servizo da propaganda oficial, sen carne, sen alma, sen humanidade. As persoas son empregadas como exercicio de retórica mesmo, de forma absolutamente innecesaria e lmentable, as vítimas do accidente ferroviario de Angrois. 

Innecesario porque non se trata de competir en "cariño", ou en ver quen, supostamente, sinte máis as 79 mortes. Lamentable porque o que precisan as familias das vítimas e os que sobreviviron á traxedia con feridas e secuelas é unha acción política determinada. Non propaganda. Nin discursos. Feitos. E unha vez feito, nen sequer exercer a propaganda, porque quen goberna debe facelo porque presta un servizo público, garante dereitos, non fai favores.

Non soporto ese "todos os galegos" que se emprega como argumento probatorio, porque non é certo: non todos os galegos e galegas queren as políticas austericidas como salvación....dos máis poderosos.  As persoas desempregadas, as migrantes, as desprotexidas, as empobrecidas, as familias que cada vez teñen máis apuros para chegar a fin de mes non entenden de macroeconomía. As súas necesidades non forman parte dos intereses dos grandes grupos empresariais.

Estamos, como xa levo denunciado neste blog, nun canibalismo brutal, desesperante. Veremos mañá que Galicia comunican os medios de comunicación.