SOBRE O VALOR DAS PALABRAS E A MANIPULACIÓN INFORMATIVA

"Empate dulce, empate amargo. El rescate de la banca española con problemas era inevitable. El Gobierno lo sabía desde abril, pero quería ganar tiempo. El milagro no llegó y tuvo que aceptar un empate tan honroso como amargo".

Con estas amables declaracións inicia a súa editorial o director da revista Tiempo (nº 1559, p. 4) e así, polo tanto, define e caracteriza o que foi un dos episodios máis lamentables da historia recente de España.

Aínda me pregunto, despois de ler a aberrante, por edulcorada, descrición do director desta revista, que entende por empate, con quen empatamos, e que honra hai en mentir -así hai que describir o comportamento inmoral do equipo de goberno do PP horas antes do rescate financeiro- e en entregar desde o Estado vía FROB milleiros de millóns de euros a unha banca empodrecida e envilecida pola cobiza especuladora na que, voluntariamente, se introduciron.

Se un le a carta do director mesmo semella que é un emisario do PP, xa que, por suposto, el sabe o que ninguén sabe para contar o percorrido da historia para xustificar a inevitabilidade do rescate bancario.

Nese percorrido figura tamén Bankia. Aí só unha pequena crítica a Rajoy polo "torpe manejo de la crisis de Bankia". Asociada a esta crise está a numeroloxía: a cantidade exacta que precisaba Bankia para sanearse. Interesante comprobar como o poder omnipotente do director permanece cando di que algunhas cantidades "por cierto salieron a relucir en esa subcomisión medio secreta del Congreso de los Diputados sobre el famoso FROB". Tanto secretismo feito público,,,hehehe.

Pero segue o asunto da editorial e, claro, para xustificar o rescate aparece, como non, ao igual que en calquera discurso elaborado polo PP, o nome de Zapatero: "España se quedó sin crédito porque en apenas cuatro años, en la segunda legislatura de José Luis Rodríguez Zapatero, dobló su deuda pública".

E, claro, adopta tamén o eufemismo (que foi mentira) empregado polo PP: "España, en ningún caso, pediría ni aceptaría el rescate del país. Sí admitiría que se ayudara a sus bancos con problemas" e remata a farsa xustificatoria empregando, o mesmiño que o propio Rajoy, ao equipo da selección española de fútbol, non sen antes recalcar que Rajoy conseguira "en el último momento, un empate honroso".

De verdade, desinformación, manipulación e todo o que queiramos.

En ningún momento, por suposto, menciona as condicións que serán, ao final, as que quebren aínda máis, as posibilidades da clase traballadora deste país. Tampouco se aclara que o diñeiro prestado redundará nun aumento da débeda pública, e tampouco que os intereses dese rescate financeiro gravarán directamente sobre o déficit. 

Representa unha hipoteca sobre os nosos orzamentos ad futurum, isto é, supón unha hipoteca sobre os servizos públicos que así, coa xustificación de devolver o diñeiro do rescate, se verán sometidos, aínda máis, a unha progresiva degradación e (de non remedialo nós, o pobo) irreversible privatización. É unha lousa que irá sepultando dereitos da clase traballadora.

Como recomenda Jean Ziegler, España non debe pagar a débeda pública, froito da especulación e da economía-casino que nos domina. En ningún momento da editorial asoma o pobo, non se menciona, supoño que de forma deliberada para así incidir na mensaxe principal: o diñeiro é só para sanear a banca. Claro: pero á nosa costa, tal como recomenda xa a antidemocrática Troika (FMI, BCE, Comisión Europea). Isto último tampouco o mencionan.

É incrible tanta ousadía e tanta mentira. Mentres, en toda Europa, a prensa seria amosa estar abraiada cos nosos dirixentes.

Se teñen que caer os bancos podres...que caian. Que se depuren responsabilidades e se enxuícen os comportamentos e actos da clase financeira e política. Que se vaia erixindo unha banca pública sostida cos principios da banca ética.  Non paguemos a débeda pública. Agora vense en Galicia os resultados experimentais da fusión das caixas galegas -criticada neste mesmo blog por quen escribe- no enxendro que retén diñeiro en participacións preferentes mediante enganos. E xa veredes quen o adquire -despois de ser saneado co noso esforzo- co diñeiro que, en principio, debe servir para sanear....

ESQUERDA PLURAL PRESENTA UNHA PROPOSICIÓN NON DE LEI PARA IMPEDIR A EXCLUSIÓN DO ALUMNADO NON COMUNITARIO DA COMUNIDADE UNIVERSITARIA

Ao abeiro do Real-Decreto Lei 14/2012 de “medidas urxentes de racionalización do gasto público no ámbito educativo”, que contén en realidade medidas que degradan a calidade da educación en tanto que servizo público, a nosa organización no Parlamento do Estado, a Esquerda Plural, rexistrou o 4 de xuño de 2012 unha Proposición non de Lei para impedir o alcance segregador, discriminatorio, deste Real-Decreto Lei, digno do racismo institucional que defende o Partido Popular.

Referímonos ao feito de que os estudantes estranxeiros non comunitarios teñan que pagar o 100% do custo do grao universitario. Aplicar esta doutrina significaría que este estudantado pasaría de pagar por un grao entre 700 e 1000 euros a pagar entre 7000 e 10000 euros. Unha auténtica aberración.

Hai que ter en conta que este alumnado ten tarxeta de residencia por estudos e non pode traballar e que tampouco pode solicitar bolsas. Estudan e viven polos seus propios medios.

Esta medida é fondamente inxusta, xa que moito deste alumnado xa leva ao mellor un, dous ou tres anos cursando os seus estudos. Un incremento tan brutal coma o que contempla o Real-Decreto Lei significa en primeira instancia a imposibilidade de afrontar os custos do grao e, en segundo termo, a obrigatoriedade de voltar ao seu país de orixe sen rematar a súa formación. E, por último, de aplicarse este Real-Decreto Lei, o noso país ergue unha nova fronteira que imposibilitará a internacionalización dos nosos campus.

A Proposición Non de Lei rexistrada polo noso grupo pretende garantir o dereito á educación, defender a calidade do ensino público e eliminar do noso sistema normativo unha norma inxusta, discriminatoria e racista.

9-xuño-2012.

SUMAR ESFORZOS, RESTAR DIFICULTADES: ENTÓN, POR QUE TRIUNFAN AS MATEMÁTICAS DA DIVISIÓN?

Xa vai sendo habitual, nas diferentes ocasións en que nos vemos as persoas que practicamos o activismo social -non o de boquilla, senón o presencial-, que comentemos a sensación de que nada vai como debera en canto á participación activa do que se adoita chamar sociedade civil. 

E xa vai sendo habitual que, ao abeiro das múltiples plataformas que agroman ao son da comparsa da crise e das sectarias diferenzas, nos atopemos as mesmas persoas. Unha e outra vez. Até ser tan familiares que, mesmo, cansámonos de vernos. 

Por riba, de novo, xa vai sendo habitual que falemos da desunión, da falta de unidade de acción, en definitiva do triunfo das matemáticas da división. Estas son implacables. En vez de sumar esforzos e restar dificultades, nesta nosa leira dedicámonos ao minifundismo con forza e paixón. E isto en todos os aspectos. 

Pero, onde se manifesta con máis insistencia é no proliferante universo da Plataforma. Coma os choupíns despois dun día de choiva, non deixan de nacer e medrar. Algunhas, e coñezo os casos, naceron coa paixón do momento militante e esmoreceron como unha prenda de roupa que se puxera de moda. Outras, aparecen cando xa existe unha anterior, coma se, ao xurdir, viñese a engadir unha esencia desprendida da árbore de todas as esencias: neste eido entran as plataformas creadas ao abeiro dos ataques contra a educación entendida coma un dereito e servizo público. 

Ninguén -só o poden defender os adoradores desta nova versión do RISK en que se converteu a política- pode entender esta absurda demostración de paroxismo da diferenza segregadora. Tan absurdo todo que desmotiva a toda persoa allea ao xogo da posición e da estratexia representativa. En consecuencia, fai que diminúan os apoios a manifestacións, concentracións e outros actos reivindicativos....a non ser, claro está, a militancia ou afiliación convencida de cada credo. 

Nesta nosa terra é verdadeiramente difícil avanzar niso da unidade de acción desde a diversidade de pensamento. Pérdese de vista quen é o 'inimigo' e cales serían os beneficios da unión. Pero, en última instancia, a alguén lle interesa realmente camiñar con-xunta-mente? Máis aló das boas palabras que só sirven para ilustrar un discurso e unha foto de hemeroteca...do camiño só queda o pó no horizonte.

En fin, nada, amigos e amigas, sigamos con estas matemáticas da división. Sigamos así. Xa vai sendo habitual.

RESISTIR EN MEDIO DOS NEGROS PRESAXIOS

Resulta difícil escoitar os relatos en primeira persoa de anguria e desesperación da poboación grega. Emociónome e percorre o meu corpo unha sacudida que me traslada a un futuro totalmente incerto, escuro. Esfórzome, certo é, en resistir. En ter esperanza. Que é posible cambiar o rumbo da nave porque o poder soberano reside en nós. Ou debe residir: en Grecia, berce da democracia, isto xa non é nin sequera certo. Pero, despois de comprobar como amigos e familiares xa experimentan as dificultades extremas desta viaxe...ante a perspectiva de que todo empeore -cando menos mentres estea no goberno a dereita e que a Merkel siga no seu trono de superioridade- déixome levar polo pesimismo máis rocoso. 

Recoñezo que procuro erguerme e non ler a prensa pola mañá: por supervivencia, para aguantar a tarefa de educar en tempos de negros presaxios, sen caer no pesimismo. Non escoito tampouco a radio. E non obstante, todo chega a min alto e claro. Tanto ten: os relatos sobre a desgraza abrollan en todas partes. 

Mesmo, eu que entrei tarde nas redes sociais (só en facebook, certo é), despois de que entrase no xogo especulador da bolsa, o que nos leva á deriva,  xa se me foron os desexos de non permanecer coma un animal tecnofóbico. Pero, demos! Eu son fondamente anticapitalista! E non quero contribuír a esa merda especulativa, aí onde se decide quen vai pasar fame. Por iso, creo que des-conectarei os meus pasos do facebook. Por coherencia. Un simple xesto váleme para tentar mantela. 

En fin...e por riba, esta semana (22 de maio) unha folga do ensino -con merecida xustiza reivindicativa- no Estado, que non será tal en Galicia, porque só CC.OO. a convoca, mentres que se desmarcan os demais sindicatos que no Estado si a fan (esquizofrenia?). 

En que demos pensan os sindicatos en xeral?? Podemos permitirnos o luxo de perder unha arma de loita así, de calquera forma? Que éxito se agarda teña a folga? Para que servirá, realmente, perder 100 euros se o ensino non se vai paralizar? Por que existen dúas plataformas en defensa do ensino? 

En fin...fatal. Non temos remedio neste recuncho. Todos debilitándonos. O inimigo, mentres, sorrí.

Remato cuns versos de Marcos Ana, Poemas de la prisión y de la vida (tabla Rasa / Ediciones Urano, 2011), escritos no cárcere en tempos do ditador Franco:

MALDITOS SEAN:

Los que atizan el fuego entre las piedras del Odio,

para servir su puchero.

MALDITOS SEAN:

Los que quieren enturbiarnos la sangre con el viejo

terrón de la trinchera.

MALDITOS SEAN:

Los que cosen banderas con cenizas de muerto para

sembrar el aire de rencores.

MALDITOS SEAN: 

Los que quieren dejarnos para siempre en los bordes

opuestos de una herida.

MALDITOS SEAN: 

Malditos en tu nombre

España, sean, 

orque viven de tu pena y la mía

y hacen de nuestro dolor su trono.

BAIXO O MANTO DO INTERTEXTO, A SEMENTE

que non nos mutilen a dignidade

Inicio, con pluma cansa e de escaso vó, o exercicio da creación intertextual que algúns, cheos de escura ignorancia e orgullosa vanidade, chaman plaxio. Delibero ante as nubes de agoiro e libero as forzas para sepultar aos que sepultadores (e queira que alguén determine a orixe do intertexto). 

"A quen beneficia a reforma laboral? Quen a ideou? Quen a comezou? Non foron os traballadores. Non foron as obreiras, as campesiñas, os mariñeiros. Non foron elas e eles. Non. Quen di necesitar a reforma laboral, que a desexa coma o voitre os restos putrefactos dos cadáveres, son os oligarcas, a patronal, os banqueiros e o exército de babosos que serpentean ante o cheiro a diñeiro. Eles incrementan o seu poder, a súa forza e a súa riqueza mediante a reforma laboral. Converten o sangue do pobo e a súa dignidade en ouro para os amos. 

O pobo quere dignidade. O pobo quere paz. O pobo quere traballar para vivir, non vivir para traballar unicamente." 

E o pobo sae á rúa. Non están, certo é, prezada utopía, todas as persoas que deberan. Mesmo, por exercicios que aínda non son quen de comprender, hai división cando se berra por unha mesma causa. Vexo, prezada, que hai medo e que existe a chantaxe do desamparo. É un poderoso medo. Pero, aínda así, cada vez seremos máis na rúa. Ou será definitiva a quebra.

Os que malgobernan a escena escriben un guión para que, de venres a venres, recibamos unha nova dose de desesperación: "pero é inevitable, é polo noso ben", afirmarán con mentiras bellacas. Queren que saiamos á rúa o domingo. Para que non os molestemos mentres escriben os seus guións do noxo e miseria desexan que ritualicemos as protestas dominicais. Por iso, xa non abonda. E non podemos caer na tentación de mudar o rito da misa católica polo do sermón laico. Non abonda. Xa non chega. 

A traxedia grega envolve sempre unha relación psicolóxica que move e remove mitos contra sentido. Aínda non emerxen na escena galega e española os casos de suicidios debidos a esta marea de recortes psicótica que o pai e a nai dirixen contra os seus fillos. En Grecia e en Italia saen..claro. Aqui é preferible silenciar as consecuencias finais da traxedia.

O Estado sempre debera protexer ao seu pobo: quen elixiu a quen? Onde reside a soberanía? Das mentiras das promesas que nunca se cumpren -da dereita só podemos agardar mentira e manipulación- pode emerxer a solución? Non. Que interese ten que un alemán diga que está moi ben, cando todo é beneficioso para as súas propias intencións de acumulación? Quere o pobo un salario de 400 euros ao mes por un "contrato" de media xornada que se estende 3 ou 4 horas máis sen pagar? Quere iso realmente o pobo? Si é si, entón só quedaría o exilio e a retirada cara á caverna da imaxinación revolucionaria. 

Pero non. O pobo vive enganado. Alienado? Está convencido de que non existe alternativa á mutilación? Ou está realmente manipulado, de aí que os deseñadores do ultraliberalismo desexen controlar as televisións públicas (ben directamente, ben entregándoas a empresas amigas). Non será por iso que inventan calumnias contra os que saímos á rúa? Non será por iso que nos silencian?

Non vexo futuro co que hai. Non vexo alternativa posible na morte da dignidade. O horizonte da emancipación comeza, de novo e mais unha vez, en nós. Millóns de persoas loitando nas rúas, nos centros de traballo, resistindo pacificamente: ousaría o Estado mandar disparar contra un pobo farto? Se hai case 6 millóns de persoas sen traballo...ou é tamén mentira dentro das mentiras desta traxedia grega? 


Silencio. 

Dedico este final ás persoas que loitan na rúa, e a todas aquelas que non o fan por medo. 

Nada mellor que pechar cunha pequena selección do fermoso poemario de Walt Whitman, "Hojas de hierba" (edición de Manuel Villar Raso, Alianza Editorial):

La indiferencia y la serenidad de los mártires,

la madre condenada por bruja y quemada con leña seca

mientras sus hijos miran;

el esclavo acosado que flaquea en la huida y se apoya en

la cerca, jadeante y cubierto de sudor,

las punzadas que penetran cmo agujas sus piernas y

cuello,

los perdigones asesinos y las balas,

siento o soy todas estas cosas.

(....)

Las agonías son una de mis mudas de ropa;

no pregunto al herido cómo se siente...yo mismo

me convierto en el herido

(...)

Los mendigos se encarnan en mí y yo me encarno en 

ellos,

alargo mi sombrero y me siento a pedir avergonzado.

(...)

Ni yo ni nadie puede andar por ti ese camino,

debes andarlo por ti mismo.

No está lejos....está a tu alcance"

  

COMO ALTERAR O CAMIÑO DESEÑADO?

cando racharemos a liña que os/nos separa?

Recoñezo que teño sempre dúbidas. Quizais, por defecto de ser demasiado analítico. De someter á reflexión crítica o que vexo...veña de onde veña a imaxe. 

Hoxe, recén chegado da manifestación de Compostela, teño algunhas críticas/observacións que facer ao que vin. 

Primeiro, non creo que sexa oportuno convocar hoxe á xente cando o 1 de maio imos estar de novo nas rúas; 

segundo, se a convocante é a Plataforma en Defensa do Estado de Benestar e os Servizos Públicos, porque me dá a sensación de que na pancarta só destacaban os logos dos dous sindicatos UGT e CC.OO.?; 

terceiro, será por iso que non percibín algunha entidade que confirmou asistencia e non a vin?; cuarto, porque me produce até vergoña ver o circo mediático que rodea a presenza de certos persoeiros políticos que, de forma posibilista saen agora á rúa cando non hai moito había tamén motivos de sobra?; 

quinto, cando acadaremos deixar de lado o minifundismo sindical e político á hora de crear plataformas? o feito de que existan dúas plataformas en defensa da educación pública faime pensar moito que demos defenden unha e outra para estar en plataformas diferenciadas; trátase, nada máis, de que cada grupiño teña a súa cota de poder aínda que esmoreza a sociedade?

sexto, ligado ao anterior, cando verei un 1 de maio unitario, con todas as forzas sindicais, sociais e políticas do país xuntas en contra dos ataques á clase traballadora?

En fin...esta feira é demasiado rara. Teño a impresión de que todos somos inimigos de todos e que nos perdemos sen saír do círculo de pureza que trazamos. Dá a impresión de que todo o que se move na esquerda será incapaz de repetir aquí a experiencia do Front de Gauche en Francia.

MATAR UN ELEFANTE É ASASINAR A SABEDORÍA

Ganesch, fillo de Shiva e Parvati, é identificado pola tradición hindú co elefante. É un dos 7 tesouros do budismo. Atribúenselle a forza mental e físical, a potencia e a fortaleza para ser o soporte do mundo. É tamén fonte de sorte. E é moi frecuente ver a compañeiros senegaleses vender pequenas figuras de elefante (como a que eu lles adquirín).

Animal lonxevo, na cidade peruana de Pereira, o elefante Chava viviu no seu zoo até os 60 anos de idade, sendo, para as persoas da localidade, un ser que os acompañou desde a primeira infancia até a madurez.

Na cidade italiana de Catania, a Fonte do Elefante domina a súa preciosa Praza do Duomo, e esperta a curiosidade do viaxeiro.

O elefante africano é o animal terrestre máis grande. E padeceron, como padecen as persoas que viven en África o asoballamento das potencias occidentais. África é unha enorme tarta dividida en porcións que todo o mundo (pero sobre todo Europa, EE.UU. e China) se está repartindo.

Algunhas fontes estiman que entre 1979 e 1989, o tráfico noxento do marfil provocou o exterminio duns 600.000 elefantes, pasando a súa poboación de 1.200.000 a 600.000. En 1989 prohibiuse o comercio co marfil, pero seguiron e seguen expostos á caza furtiva.

O elefante africano está en perigo de extinción, segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e os Recursos Naturais (UICN). Existen na Convención sobre o Comercio de Especies Ameazadas Fauna e Flora (CITES) dous apéndices: o Apéndice I incorpora a todos os países africanos onde o elefante é unha especie a protexer; e o Apéndice II onde figuran países como Zimbabwe, Bostwana e Namibia. Isto é debido a que estes países figuraban no Apéndice I pero lograran, segundo semella, manter estable a poboación elefante e, como perderan ingresos debido ao cese da caza e do comercio de marfil, protestaron e acadaron que se creara un apéndice II. Por iso estes países seguen comercializando -de forma legal- aos pobres elefantes. E vése que unha das formas é organizar safaris para nostálxicos do colonialismo e amantes das armas.

Os elefantes non naceron en cautiverio, claro. O feito de vivir en áreas restrinxidas, fai que os grupos se reproduzan e medren en espazos reducidos. Por iso é un criterio reducionista pensar que non están en perigo.

Os hábitos colonialistas de safari e caza son, para min que son antimilitarista e pacifista, sinxelamente noxentos. Pagar para matar unha peza é vomitivo. Son 37.000 euros, segundo parece. É repugnante polo feito en si, máis aló de que o paisano en cuestión sexa un monarca e que nos custe ao pobo máis de 8 millóns de euros ao ano manter o seu ritmo de vida.

Que move a unha persoa coller un fusil para matar?  Que repulsiva emoción percorre o seu corpo cando apunta a un animal "preparado" para morrer?

Matar un elefante, así, por deporte, é asasinar a sabedoría.

A DEFICITARIA PATRAÑA DO DÉFICIT PÚBLICO

un libro imprescindible

0. “No vacilaremos en tomar las medidas oportunas para lograrlo. Nuestro primer objetivo es el déficit, el segundo es el déficit y el tercero, el déficit”, así xustificaba o ministro de Facenda, Cristóbal Montoro, o maior recorte orzamentario da democracia no estado español, que se sitúa nos 27.300 millóns de euros. Sirva o mantra de Montoro para introducir as presentes liñas que falan da coartada para o recorte, o déficit e, unido a el, a débeda pública.

1. A filosofía ultraliberal imprégnao todo. Domina a linguaxe e transmite ideas falsas sobre a economía e por iso vólvese instrumento de segregación e enmascaramento. Fala da inevitabilidade, como se os mercados fosen entes abstractos, sen nome e apelidos e sen intereses. Pero non é así. Non hai espírito santo nin maxias: todo responde a unha decisión política de persoas concretas. 

 2. A solidariedade é un termo que os ultraliberais empregan, pero que non saben entender na súa verdadeira dimensión, de aí que a redución do gasto público, o control das contas públicas ligado ao déficit e os procedementos de vixilancia sobre os orzamentos nacionais supoñan unha vulneración das normas democráticas da soberanía nacional e sexan fondamente insolidarios.

3. As politicas europeas son insustentables e antisociais. O Colectivo de Economistas Aterrados afirma, sen ambaxes, que son reformas estruturais perigosas para a cohesión social e o equilibrio no reparto das posibilidades de realización [1]. A prolongada política de bonificación ás rendas elevadas –das que coñecemos unha nova mostra na decisión de Rajoy de recompensar aos defraudadores nos Presupostos 2012- contrasta coa ineficaz armonización fiscal europea.

 

4. O Banco Central Europeo (BCE) non serve tal como está concebido, xa que obriga aos Estados membros a financiar a súa débeda pública nos mercados financeiros, quedando así en mans de voitres especuladores. Neste eido, particularmente perxudiciais son os Credit default swaps (CDS), que conforman un mercado especulativo coa débeda soberana, parasitario e desestabilizador [1].

Temos que transformar o funcionamento institucional e financeiro de Europa, ou imos directos cara ao abismo. Como afirma Martín Seco, a Unión Europea, “desde su creación, está inmersa en un lenguaje engañoso e hipócrita” [2].

As normas consignadas nos Tratados europeos, desde Maastricht, son unha ofrenda ao desastre que estamos padecendo, tal como alertabamos algúns na década dos 90 do século pasado, sendo por iso definidos ‘catastrofistas’ ou mesmo, de forma falaz, ‘antieuropeístas’. Pero o paradoxo é que a UE se fixo de “espaldas a los ciudadanos, ocultándoles la dimensión y las consecuencias de los acuerdos y disimulando los intereses económicos que impulsaban el proceso” [2]. Por iso, non podemos desentendernos de Europa. 

5. A construción europea non pode facerse tendo en conta estes mecanismos insolidarios. A cláusula de “non salvamento” (no bail-out) do Tratato de Maastricht é absurda e incomprensible. O feito de que os países teñan prohibido recorrer ao BCE para financiar os seus déficits derivou no entreguismo destes países ás esixenzas da industria financeira, incluíndo ese niño de víboras, as nefastas axencias de cualificación [2]. A crise actual é unha mostra da carencia de mecanismos de solidariedade financeira en Europa: os fondos de rescate non o son, antes ben son unha proba máis da deriva e do entreguismo.

Entreguismo ben visible na obriga de introducir a “regra de ouro” nas Constitucións nacionais sobre o déficit público estrutural limitado ao 0,5% do PIB. Aberrante: o único beneficiario é toda a engranaxe da industria financeira. E se para iso hai que dar un “golpe de estado tecnocrático” faise e punto: Grecia e Italia teñen presidentes que non foron votados pola súa cidadanía. Ao mesmo tempo, a contracción do gasto público relega a millóns de persoas a vivir no limite das súas posibilidades de realización, cando non na pobreza (en España, máis do 21% da poboación).

6. Todas as medidas ultraliberais apelan a rebaixar o gasto público para controlar o déficit, o anatema dos ultraliberais, fonte de todo mal. Non obstante, os países como España deficitarios en infraestruturas e niveis baixos de bens e servizos sociais, educación, sanidade, protección social, etc., están na obriga de forma transitoria a endebedarse para mellorar [2]. Lembremos que o gasto social de España sempre estivo lonxe da media europea. Todas as medidas actuais hipotecan o noso futuro ao restarnos capacidade de mellora e facilitar os procesos de privatización [1].

 

7. Débense impoñer mecanismos de armonización fiscal en Europa e nos seus Estados membros. Temos que conquistar as institucións europeas, democratizalas e mudar o paradigma económico actual. Entón poderemos impoñer unha serie de medidas de cooperación: o BCE e os bancos nacionais deben prestar diñeiro, garantir a débeda pública e incentivar a creación de emprego; impedir a especulación coa débeda pública; fiscalizar impositivamente as transaccións financeiras e establecer un imposto excepcional sobre as grandes fortunas; en definitiva regular os mercados e a industria financeira, ao mesmo tempo que se fortalece o sector público. Non é imposible facelo. É cuestión de ideoloxía e vontade política.

Non queda outra, temos que anular o nefasto poder absolutista da industria financeira e artellar unha verdadeira solidariedade entre os pobos de Europa...sempre que, claro está, consideremos que é preciso seguir formando parte da construción europea do futuro.

Bibliografía

[1] Economistas aterrados, Europa al borde del abismo, Pasos Perdidos / Barataria, 2012, p. 16-21, 38-39, 58-59, (impagable a análise dedicada a España, pp. 121-140).

[2] Juan Francisco Martín Seco, Economía. Mentiras y Trampas, Península, Barcelona, 2012, p. 21, 23, 46-52 (clarificador panorama sobre o BCE), 73-79 (de lectura obrigada para profanos no eido déficit público).

RECORTES: UNHA GUILLOTINA QUE ASASINA EN SILENCIO

Abren a boca, presurosos, para contentar a Don Mercado, que agocha na súa singularidade a persoas de dubidosa humanidade e que dirixen ao FMI, ao BCE, á Comisión Europea, a Francia, Alemaña (e tamén Grecia, Italia, Portugal, España...). 

onde matan a dignidade

Abren a boca para anunciar, como se non pasase nada, un novo capítulo de recortes: cando aínda non fixemos a dixestión -por intragables de duros que son- dos anunciados nos Presupostos 2012, hoxe, de forma sibilina, quizais en plena comunión con esas procesións de símbolos fascistas, ou en alianza coas misas retransmitidas homófobas e machistas, volven a dicir que recurtan máis, aínda máis, e que será nos servizos básicos de toda sociedade de ben, educación e sanidade. 

Se non fose porque nos vai a vida, non perdería un instante en falar desta miserable panda. Pero están actuando como executores, e disparan sobre o ben público. Sobre nós, en definitiva.

Cada recorte é como unha fría guillotina que procura o pescozo da esperanza de millóns de persoas.

Cando máis se penetra no alambicado discurso dos tecnócratas dámonos conta de que este non entende de emocións nin de vida humana. E os seus autores tampouco. Viven na súa atalaia, créndose a salvo. E pode que sexa así....polo de agora. A xustiza rematará por caer sobre eles e elas, amantes oligarcas do desenfreo desregulador. 

Nun país de enorme subdesenvolvemento social, como ben demostrou Vicenç Navarro, aplicar a tesoira de podar sobre os recursos de igualdade de oportunidades é como asasinar a dignidade a a vida a cámara lenta.

O déficit non é (non debera ser) excusa para este asasinato silencioso.

SOBRE 'CRIADAS Y SEÑORAS': FEMINISMO E LOITA DE CLASES

Teño escoitado de todo en nome do feminismo. De boca de homes, por suposto, pero tamén o escoitei de mulleres de todo tipo. Eu, pola miña formación, penso que hai sempre un conflito de clase social

Esta noite estou vendo a película 'Criadas y señoras', ambientada no segregacionista Mississipi dos Estados Unidos, e férveme literalmente o sangue. 

Experimento moita raiba ao ver cómo maltratan a estas mulleres negras, que fan absolutamente de todo: coidan aos nenos e nenas que deciden ter as mulleres brancas acomodadas,  como as explotan por un salario mínimo durante unha xornada extenuante. E o máis triste é ver como as máis duras e malvadas son as propias mulleres brancas. 

A historia, polos diálogos e situacións, lémbrame ao que tiven ocasión, por tristeza, de escoitar en boca de mulleres galegas acomodadas falando da muller inmigrante que atendía a educación dos seus fillos, que limpaba a súa casa e lle facía o xantar.

No fondo, a película ilustra un relato de explotación, de dominio e sometemento. O Ku Klux Klan, esa secta covarde de racistas brancos, atemoriza á poboación negra porque ousa reclamar dereitos. Nese estado sureño poucos son os que son quen de impoñerse ao veleno do racismo e dos comportamentos segregadores. 

Onde está a liberación da muller neste relato? Existe liberación real da muller cando é outra muller a que oprime e explota? a que denigra e discrimina?

Pero hai esperanza no relato. Chega unha rapaza que estudou na universidade, que traballa para ser xornalista, e que, por iso mesmo,  sae do centro das tradicións e ousa pensar por si mesma comeza a opoñerse ás mulleres do seu grupo. 

Esta muller nova ve aos seres humanos en tanto que tal. E dálle voz ás mulleres. Ter voz é importante, tanto como ser escoitada e comprendida. E o relato úneas. Por iso, como exorcismo liberador, todas as criadas negras deciden contar a súa historia á futura xornalista. Unha historia dura, desgarradora, chea de actos de racismo, e tamén de violencia machista, pois algunhas sofren agresións dos seus compañeiros. Unha historia dura, con moita valentía e resistencia por parte destas mulleres.

Unha historia de feminismo e loita de clases.