samedi 14 octobre 2023

QUE NON MORRAN AS MIÑAS CINZAS

 Etre en dépression, ce n'est pas être mauvais croyant | Al-Kanz

 

 Être en depression?

Être triste à en mourir?

Ne pas dormir à en mourir?

Aimer à en mourir?

Sentir les couteaux de la solitude greffés?

Voir venir vous ecraser les murs du gouffre?

Maudire les erreurs commises?

Alors oui, je suis en depression.

 E non ver luz?

E abafar cando se apagan as obrigas?

E finxir cun sorriso cando hai xente?

Entón si, estou depresivo

 

Escribo como terapia: para conxurar o mal que me roe. 

Non para incomodar. Non para acusar.

Para escupir os escuros pensamentos 

que permanezan prisioneiros coma eu deles

nesta páxina 

 

Escribo como leo 

en crise

devoro libros

e dialogo con todos 

ante a ausencia da verdadeira voz

da necesaria voz

 

E escribo máis en verso

para ver se fico entre as palabras do verso

para sempre

e que algún día

ela me rescate deste cárcere 

antes de que morran as miñas cinzas

e ser tan só esquecemento 


E divago e choro

e abrollan os versos en que me fundo

como frechas craváronse en min

e saen como una ofrenda ao vivido


"Cuando dos cuerpos se unen para amar,

se quema más despacio la soledad de la tierra.


De corazón a corazón, de hueso a hueso,

saltan pájaros ardiendo como puñales, 

piel del mundo o deseo donde la carne gime,

un gran río desnudo de inesperados crisantemos.

Cuando dos cuerpos se aprietan como bocas,

se empujan como voraces cataratas al rumor de la vida

perdiendo un posible contacto con la muerte que espera,

que sobre el olvidado planeta a lo lejos refulge

como un fantasma solitario y oculto.

Hombre o mujer, árboles vibrantes,

hirvientes besos estrujados y un ángel.

 

Amarse es poseer la tierra sin sombras para siempre".

 

Amor así, dice José Luis Hidalgo. Así lo veo en mi espejo, lleno de agua, árbol y luz.

 Arderé siempre - José Luis Hidalgo -5% en libros | FNAC

 

 Y debiera decir como el No...y así acabo esta terapia por hoy...que lo oscuro no me atrape más fuerte...

"La noche te derriba para que yo te busque

como un loco en la sombra, en el sueño, en la muerte.

Arde mi corazón como pájaro solo.

Tu ausencia me destruye, la vida se ha cerrado.

 

Qué soledad, qué oscuro, qué luna más seca arriba,

qué lejanos viajeros por ignorados cuerpos

preguntan por tu sangre, tus besos, tu latido,

tu inesperada ausencia en la noche creciente.

 

No te aprietan mis manos y mis ojos te ignoran.

Mis palabras buscándote, en pie, inútilmente.

La quieta noche en mí, horizontal y larga,

tendida como un río con las riberas solas.

 

Pero voy en tu busca, te arranco, te descuajo

de la sombra, del sueño; te clavo en mi recuerdo.

El silencio edifica tu verdad inexpresable.

El mundo se ha cerrado. Conmigo permaneces".

 

 5 poemas de José Luis Hidalgo - Zenda

 

 

vendredi 13 octobre 2023

NUNCA UN PRIMEIRO MINISTRO TAN CUESTIONADO SE VIU FAVORECIDO POLA VIOLENCIA

Sabemos que o título pode ser demasiado longo, mais é realmente o que aconteceu durante máis de medio ano en Israel: o cuestionamento do primeiro ministro Benjamín Nentanyahu a través dunha morea de actos de protesta e contestación social; e a súa radical recuperación coa resposta dada ante o ataque de Hamas en territorio israelí. Mera casualidade?

O que imos dicir apóiase nun artigo de Charles Enderlin, "Rebelión histórica en Israel", publicado en Le Monde Diplomatique deste mes de outubro (pp. 6-7) e nas nosas propias reflexións ante as reaccións do mundo occidental ante o ataque de Hamas e a resposta -proporcionada?- de Israel. 

 Charles Enderlin non é un neófito. Xornalista en Xerusalén, coñece moi ben a realidade de Israel da que nos informou nun libro:  Israel, l'agonie d'une démocratie (Sueil, Paris, 2023). 

O artigo resulta aínda máis interesante cando se elabora xusto antes de que Hamas decidise aplicar a súa particular vinganza aos anos de bloqueo. 

Comeza o autor por lembrarnos o esencial: "Jamás en la historia de Israel se han conocido manifestaciones populares tan multitudinarias, tan políticamente comprometidas y tan prolongadas en el tiempo". Acontece todos os sábados a última hora da tarde e a xente protesta contra as intencións do primeiro ministro de reformar o sistema xudicial -crebando a separación de poderes- e para beneficio do executivo, apoiado, non o esquezamos pola extrema dereita. As xentes berran "Se non hai igualdade, tumbaremos ao Goberno". Berro evidente. Berro que hoxe é xa pasado. 

Púxose en marcha un movemento cidadá bastante heterodoxo, pero que ten un principio no nome que os agrupa: "Hofshim be Artzenou" (Libres na nosa patria). Un movemento en principio a favor da democracia. 130 asociacións locais e 140 organizacións nacionais uníronse ao movemento. 

E casualidade que este movemento cidadá de contestación social agora sexa sepultado baixo a violencia? Casualidade que o primeiro ministro e a extrema dereita nese goberno se vexan agora pouco menos que reconducidos a heroes que van salvar a patria?

O outro tema destacado por Charles Enderlin éo o dos reservistas. Hoxe sabemos que son 300.000 os que agardan unha orde para entrar a saco en territorio palestino e eliminar non só a Hamas senón ao pobo palestino que xa se encamiña a refuxiarse (máis de 300.000 nestes poucos días) ante o inferno aéreo. 

Casualidade que antes desta fatídica data de outubro (7 de outubro, cando Hamás lanza o que denominan "Operación Tormenta de Al Aqsa"), milleiros de reservistas decidisen suspender a súa participación no servizo militar voluntario? O nacionalismo radical alentado pola extrema dereita, que caracteriza aos colonos que se instalaron en territorio, estabase manifestando en episodios de ataques contra os propios reservistas acusados de seren 'brandos' cos palestinos. 

Casualidade? Non o cremos. A franxa de Gaza habitan 2Millóns300 mil persoas nun territorio de 365 Km2. Israel bloquea a franxa desde o 2007. O 80% da poboación depende das axudas humanitarias e 1 millón de persoas necesita asistencia alimentaria cotiá. Por non ter, case non teñen auga corrente nas casas. Existe un control total...e o mellor servizo de espionaxe do mundo quere facernos crer que non coñecían o proceso de abastecemento de armas que levaba a cabo Hamas e que a consecuencia sería o que foi???

Lembremos que no 2014 Israel lanzou a "Operación Marxe Protectora" que supuxo a morte de 2000 persoas, das que un 70% eran civís. Pasou algo na Comunidade Internacional que afectase de verdade os movementos do executivo israelí? 

Que agardan Hamas e Israel? Os primeiros queren 'desocupar' a franxa e facer que os colonos israelís se retiren: recibirán a axuda declarada de Hizbulá? Apoiará abertamente Irán esta operación? Pola súa banda, Israel quere completar o seu proxecto de anexión e aproveitará a ocasión non só para eliminar Hamas, senón a canto palestino estea no camiño, un verdadeiro e novo xenocidio. Os crimes de guerra que están sempre presentes na Franxa quedaranse curtos na súa definición.

Por onde pasa a solución? Diálogo de Paz verdadeiro e dous Estados soberanos en condicións de igualdade e dispoñibilidade territorial de recursos e regreso dos millóns de refuxiados (Resolución 194 da ONU de 1948)

En certo modo, non foi iso o que ditaba a Resolución 181 (II) de 1947? Un estado árabe e outro xudeu ao que se lle daba un 54% do territorio. Unha vez creado como por maxia en territorio palestino como é posible que sexa o pobo palestino o que malviva en 365 km cadrados e con asentamos constantes de colonos israelís. Na guerra de 1948 Israel xa chega a ocupar o 77 por cento. Iso non era o acordado. Para sabermos algo máis, atendamos a un informe de Amnistía Internacional:

"para los palestinos esta guerra fue la "Nakba" (desastre o catástrofe). Más de la mitad de la población árabe fue expulsada o huyó del territorio. Otras fuentes de Naciones Unidas hablan incluso del 85%. Entre 700.000 y 750.000 palestinos y palestinas fueron expulsados de sus hogares, perdieron sus tierras y se convirtieron en refugiados en países árabes vecinos, o desplazados en Gaza y Cisjordania. Esta categoría jurídica se extendió a sus descendientes y, más de 70 años después, la cifra de personas refugiadas supera los cinco millones. Se trata de la población refugiada más antigua de la historia moderna y uno de los principales focos de debate del conflicto, ya que la Resolución 194 de la ONU, de 1948, reconoce el derecho de retorno e indemnización de las personas refugiadas palestinas de aquel conflicto. Y también se lo reconoce a sus descendientes. Setenta y tres años después, la resolución sigue sin cumplirse".

E así...os occidentais, quizais pola súa mala conciencia ante a inacción durante o Holocausto nazi, ou tamén pola súa teima colonial e racista...permiten esta barbarie. 

 La historia de la Franja de Gaza, el antiguo territorio del Imperio Otomano  que los palestinos consideran "la mayor cárcel al aire libre" del mundo -  BBC News Mundo

Que aínda se incrementa en 1967 coa Guerra dos Seis Días cando Israel ocupa toda a franxa de Gaza e Cisxordania e se produce un novo e masivo éxodo dun medio millón de palestinos. Aí, e desde hai máis de cincuenta anos comeza o asentamento ilegal de colonos en terras palestinas. E deixamos o problema de Xerusalén Este, que para os palestinos sería a capital dun estado palestino libre, pero que está toda ela anexionada por Israel en 1980 que tamén a considera a súa capital. 

Os Acordos de Oslo de 1993 aí recoñecía a ONU a existencia do Estado de Palestina, pero non se levou a cabo o proceso. No ano 2000 tiveron lugar os Acordos de Camp David que tampouco conducen a nada. O que si se fixo en 1993 foi dividir o territorio en tres zonas, como recolle o informe de Amnistía Internacional:

  • Zona A: baixo control civil e militar da Autoridad Nacional Palestina.
  • Zona B: baixo control civil palestino pero baixo control militar palestino-israelí.
  • Zona C: baixo control civil e militar israelí. Cando se fala da Cisxordania ocupada é desta zona á que se refiren, aínda que hai áreas da segunda zona tamén

Das tres zonas, a zona A é a menor. Nela, ao igual que na zona B, están as principais cidades, campos de refuxiados e pobos palestinos, que supoñen alrededor del 95% da poboación, pero só o 40% das terras.

La zona C, baixo control civil e militar israelí, comprende o 60% restante das terras de Cisxordania, incluídas todas as reservas de terras e todas as estradas principais, pero é inaccesible na súa maior parte para a poboación palestina. Os recursos chave para a vida, como a auga o saneamento, están nesta terceira zona.

Ben, que pensen as xentes se se pode vivir así. Gaza é considerado o cárcere máis grande do mundo. E a nós, occidentais, en xeral...'nos la sopla'. 

 Guerra Israel-Palestina: el motivo que explica el conflicto en la Franja de  Gaza y cuál es el origen de Hamas

 

mercredi 11 octobre 2023

O AMOR MÁIS FERMOSO NO MEDIO DA MÁIS ABSOLUTA DEVASTACIÓN

NAOS - Arquitectura & Libros - · ESPAÑA PRIMER AMOR · POZNER, VLADIMIR:  SEIX BARRAL EDITORIAL, S.A. -978-84-322-4253-3

 Unha lectura imprescindible. Unha prosa sinxela pero áxil e ben estruturada. Unha historia fermosa e chea de dor. Tradución do libro de Vladimir Pozner que agardou moitos anos en ver a luz desde 1965. Os acontecementos que conta son os de xaneiro de 1939, os da Retirada e a persecución asasina dos franquistas ben acompañados por fascistas e nazis. Persecución que se viu axigantada no terror polo atranco na fronteira primeiro, o desarme despois, e a reclusión en campos de concentración como Saint-Cyprien ou Argelés-sur-Mer. 

A historia que nos achega Vladimir é a de Pierre Guette, un pintor francés que acompaña no seu destino aos españois que fuxen de Franco no campo de Argelés-sur-Mer. Pierre busca a Vladimir, que tiña a misión de liberar as persoas que puidera dos campos, porque non se quere ir sen Pilar, o seu amor....

"Me describió durante horas el afecto de un alma, los repliegues secretos de un corazón, el contorno y la textura de una mano, pero de su desaparecida tan solo sabía su nombre" (p. 41)

Un amor de  trincheira improvisada coas súas propias mans. Pero o día despois de que os seus corpos se estreitaran nese improvisado refuxio de terra, ela desaparece:

" No necesitaba decirle nada a Pilar, lo sabía todo, salvo mirarla; inmerso en las tinieblas, la veía con los ojos cerrados. (...). Cuando Pilar se halló desnuda, vuelta sobre su cadera, estrechada contra él, tan desnudo como ella, desde la punta de su pelo revuelto hasta sus pequeños pies, ambos inmóviles en una oscuridad que no dejaba ver nada en absoluto, medio calentados, medio dormidos..." (pp. 94-95). "Lo único cierto era que había dormido junto a Pilar con el cuerpo de ella pegado al suyo" (p. 96). 

 Ela desaparece. El non deixa de buscala coa axuda de Vladimir en Argelès-sur-Mer onde se recluían milleiros de persoas que soñaban coa súa terra, cunha España liberada e nos arredores de Colliure (onde morreu Antonio Machado), Montolieu e Perpiñán. "Nada le importaba salvo Pilar. Tenía que volver a verla como fuera..." (p. 111). Mais todo será en van, non logra o seu desexo. 

 O trasfondo dos nosos refuxiados e refuxiadas condeados a todo tipo de maldades por falta simple de humanidade e pola grave acusación "sóis todos unos rojos" que xa permitía todo tipo de violacións. Onte fomos nós, os de España, hoxe son os empobrecidos do sur e o destino que lles damos e que queremos seguir dando con máis insistencia son: gaiola burocrática para dificultar o dereito de asilo; e até 18 meses en campos de concentración...

VLADIMIR POZNER 

Nace en París en 1905. A súa familia vive entre Francia e Rusia. En 1917 vive a Revolución de Outubro en Petrogrado. En 1921 regresa a Francia e realiza estudos na Sorbona e traduce autores como Tolstoi e Dostoievski. En 1939 traballa pola liberación de intelectuais republicanos españois retirdos nos campos de concentración do sur de Francia. Antifascista, comunista e xudeu, aínda coñeceu o odio da OAS logo da guerra de Arxelia de 1959 e pasa tempo en coma despois de que estourara unha bomba na súa casa. Morre en París en 1992. 

 Vladimir Salomonovitch Pozner - Wikipedia, la enciclopedia libre

SOUS L'EAU

Au défi de mes tourments
à l'appel de mes quelques joies

je



p
l
o
n
g
e

avec les chaînes des condamnés
à la recherche des trésors 
que les amoureux
ont laissé mourir

C'est
pourtant
l'air 

l'air que respirent mes vers
    faire des douleurs 
      l'accent de mes mots

Et puis comment retrouver
le miroir qui se brise toujours
      cauchemar qui m'empoisonne
       quand je m'aperçois
           du bout des doigts

que tu n'es plus là


(versos que naceron en francés neste 19 de abril de 2018 mentres camiñaba)

BAIXO A AUGA

Co desafío dos meus tormentos 
Co reclamo das miñas breves alegrías

eu

m
e
r
g
ú
l
l
o
m
e 

coas cadeas dos condeados
á procura dos tesouros
que os namorados
deixaron morrer

Mais iso
é 
o aire

o aire que respiran os meus versos
   facer da dor 
     o acento das miñas palabras

Ademais como atopar
o espello que sempre creba 
    pesadelo que me envelena
      cando sinto
      coa punta dos dedos

que xa non estás aquí


mardi 10 octobre 2023

A INSONDABLE CUESTIÓN DA MORTE

Lou Andreas-Salomé y el erotismo intelectual 

Que terá a morte que tanto nos atrapa e nos interroga?

Quizais o feito da enfermidade nos aproxime a ela?

Pessoa co desasosego ou desacougo?

Rilke coa súa sensación de abafo como nos describe de xeito certeiro Lou Andreas-Salomé en Rainer Maria Rilke?

Ou será unha especial racionalidade que me sensibiliza sobre este mundo que se desangra?

Como penetra a vida que non se vive nesta idea de morte?

Biografía de Rainer Maria Rilke (Su vida, historia, bio resumida) 

"Me siento en tantos puntos

tumefacto y dolorido

pero en la mitad del corazón

como en ninguno.

Quisiera morir.

Dejadme solo. 

Creo que lograré 

tener tanto miedo

que me estallará el pulso"

 

A soidade que impón a vida sen compañía acelera as sensacións de todo tipo. A escritura e os versos daqueles que padeceron a compañía da enfermidade serven, curiosa e quizais paradoxalmente, de especie de 'refoulement' - rexeitamento ou relegamento-- Mais, sempre na noite, alenta un especial medo...un medo telúrico a morrer en soidade...e que ninguén o saiba...Por iso, sempre pido ter conciencia da morte, como agora, que poda ir en paz e coa palabra de dous ou tres amigos e quizais, dun ser que amo...quizais...Hai tempo escribín neste mesmo blog sobre a crise. As crises aceleran todos os malos pensamentos, pero nada como unha chamada do hospital acelerando os pasos para unha necesaria analítica oncolóxica...Aí, todo se axita e, inevitablemente, a noite se volve un enorme pozo que traga, devora, si...

insondable cuestión a da morte

 

 

 

mardi 5 septembre 2023

LE FIL DE L'EAU

 Le fil de l'eau nous laisse voir le sens de la vie, peut-être. Les aspects quotidiens sont ce courant qui coule, qui vient de la source et nous embrasse avec son élan pur. 

Et on essaye de s'habituer. De marcher tous les jours. Enfin, c'est se laisser traîner par la vie. 

Des fois, il se passe que des obstacles viennent se poser dans le destin de l'eau qui coule, le fil semble s'interrompre. Même, dans les temps les plus colériques, le fil prend un terrible air de silence. Mais il finit toujours par reprendre son sens, sa destinée. 

Tel est le sens des obstacles, ce ne sont que des pièges. Ils ne peuvent interrompre l'essentiel. Tel est le sens de l'amour. Il continue sa destinée.  

Relaxation - ZEN 10 - eau qui coule - hypnosis water - LaRPV.tv - YouTube

jeudi 31 août 2023

CANDO O SENTIDO DA VIDA AMPUTA

Les sanglots longs Des violons De l'automne Blessent mon coeur D'une  langueur Monotone.

 Como un cadáver

suxeito tan só

polo impulso tenue

e apenas visible

da covarde decisión

final

sempre axexante

e sempre relegada

 

Camiñar sen ter

un horizonte

é como afogar

cando a xistra

dá labazadas 

sen clemencia

e o sangue nin flúe

 

Entón

só entón

cando o son do violín

culmina a súa forza

unha foto

regala o seu sorriso

e vexo os doces beizos

falándome

de nomes

de flores

de árbores

de paxaros

de horizontes

e esperanzas

 

Agora xa non hai violín

respiro na escuridade

este silencio

sepulcral

 

e mañá        de novo

irei   como un cadáver


 


mercredi 30 août 2023

UN JOUR JE QUITTERAI TOUT (UN DÍA DEIXAREINO TODO) DE RÉGINE. 1969

UN JOUR JE QUITTERAI TOUT 

Un jour je quitterai tout
Un jour je partirai seule
Sans peine et pour presque rien
Pour un souffle de jeunesse 

 Un jour je quitterai tout
Pour un instant de tendresse
Je quitterai tous mes biens
Ma maison, mes amis et mes chiens

Adieu, l’heure incertaine
Du petit matin
La liberté au bout du chemin
Le vent, l’orage sous un sapin 

 Bonjour l’instant qui dure 

Toute une vie
Les traces qui meurent sous la pluie
Et l’avenir sans vis-à-vis

Un jour je quitterai tout
Un jour je disparaitrai
Pour une poignée de soleil
Pour quelques heures de sommeil

Un jour je quitterai tout
Les bruits qui vous rendent fous
Les nuits blanches, l’alcool flatteur
Des chainons en forme de cœur

Adieu, premier baiser
Du petit matin
Les forêts, les sentiers lointains
Les fruits mures à portée de la main

 Bonjour, une vie nouvelle
Une vie sans traces
Un passé en forme de carapace
Un avenir qui m’embarrasse

Un jour je quitterai tout
Je détruirai ce que j’aime
Je quitterai celui que j’aime
Pour être seule avec moi-même

Un jour je briserai tout
Tous ceux qui ont brûlé mon âme
Tous ceux qui m’ont tirée des larmes
Un jour je quitterai tout

mardi 29 août 2023

ANIMA OSCURA

 

GRAN OBRA MAESTRA DEL PAISAJE OSCURO Pintura de Kloska Ovidiu 

L'âme se révolte 

dans le sang du silence 

l'obscurité embrasse

l'air étouffe 

le coeur de vivre