46 MINUTOS DE SOMETEMENTO DA EDUCACIÓN AOS PARÁMETROS DA COMPETITIVIDADE E DA EXCELENCIA

46 minutos. Poden ser poucos.Ou moitos. Depende da subxectividade coa que nos enfrontemos ao acto en cuestión. 46 minutos. Ese é o tempo que dura a charla-exposición do ministro Wert sobre a reforma educación non universitaria dada no foro de dereitas da FAES.

A verdade é que perdín eses 46 longos minutos porque, queira ou non, son docente e sei que a tos destes homes da dereita, rematará por inocular un perigoso virus para o curso 2013-2014, unha vez presenten a súa reforma educativa no parlamento entre os meses de outubro-novembro de 2012.

E tamén, como non, puiden comprobar que, en esencia, algúns medios de comunicación non recolleron ben unha das partes máis importantes para moitos dos centros públicos galegos. Estou pensando nos Centros Públicos Integrados que ofrecen desde Educación Infantil a Educación Secundaria obrigatoria. Logo insistirei niso.

Unha circunstancia domina o discurso deste home de dereitas: a economía imponse ao sistema educativo. Dito doutra forma: a educación é contemplada desde a empregabilidade das persoas usuarias. Todo baixo o manto da excelencia e competitividade. En varias ocasións manifesta que a educación supón un esforzo (económico), para logo deixar caer que non existe relación entre aumento de recursos e mellora da calidade. Cando fala de bolsas, xa se lle vé que lle ten xenreira á política de igualdade de oportunidades, pois di que xa non se outorgan tendo en conta a 'concorrencia competitiva'.

O ministro Wert considera os informes PISA coma o Santo Graal do Ensino. Eles achegan todo o que hai que saber para saber que facer. Destaca, unha vez máis, que os resultados de España son malos, mediocres, porque, ademais, só hai un 3% de alumnado excelente (fronte ao 8% de Europa).

Escápaselle que quere unha elite que sexa quen de rexer a economía futura do país (como non menciona de forma expresa á pública, imaxino que pensa na patronal privada, tendo en conta que aos da pública nos considera mediocres).

Esta elite confróntase co fracaso escolar (= alumnado que non titula na ESO, un 26%) e co alumnado que deixa de estudar entre os 18 e os 24 anos. Con respecto ao alumnado que non titula, o ministro demostra unha soberana ignorancia da propia Lei educativa, xa que afirma que este alumnado non titula e iso que se titula "dunha forma bastante laxa" e exemplifica con que se concede o título até con 3 suspensas e con 12/13 asignaturas ás cóstas. Isto é, sinxelamente, unha mentira. As pendentes contan para titular e entran no cómputo das materias. En que escola aprendería o ministro a ler? Fáltalle comprensión lectora con respecto ás leis educativas que son as que debe dominar polo seu cargo? Ou sinxelamente minte para acadar o seu obxectivo?

Como podedes pensar que falo por falar. Recollamos, para honrar á verdade, os artigos 12.2 e 12.3 do Decreto 133/2007, do 5 de xullo, polo que se regulan as ensinanzas da educación secundaria obrigatoria na Comunidade Autónoma de Galicia, que din que para promocionar: 2. O alumnado promocionará ao curso seguinte cando teña superados os obxectivos das materias cursadas ou teña avaliación negativa en dúas materias como máximo. 3. O alumnado repetirá curso cando sexa avaliado negativamente en tres ou máis materias. 4. Excepcionalmente, o equipo docente poderá autorizar a promoción con avaliación negativa en tres materias se considera que a natureza destas non lle impide ao alumnado seguir con éxito o curso seguinte, que ten expectativas favorables de recuperación e que a dita promoción beneficiará a súa evolución académica.

No tocante á titulación en ESO, véxase o artigo 17.2: O alumnado que supere todas as materias da etapa obterá o título de graduado en educación secundaria obrigatoria. Da mesma maneira, poderán obter o devandito título as alumnas e alumnos que rematasen o cuarto curso con avaliación negativa nunha ou dúas materias, e excepcionalmente en tres, sempre que o equipo docente considere que a natureza e o peso destas no conxunto da etapa non lles impediu alcanzar as competencias básicas e os obxectivos da etapa.

Con posterioridade, saíron dúas ordes máis concretas sobre avaliación:

- a Orde do 21 de decembro de 2007 pola que se regula a avaliación na educación secundaria obrigatoria na Comunidade Autónoma de Galicia. Nos artigos 6.2. e 6.3. repite o que figura no Decreto anteriormente citado no tocante a promoción; e no artigo 7.2. repite en esencia o mesmo ca o Decreto con respecto á titulación.

- a Orde do 23 de xuño de 2008 pola que se modifica a do 21 de decembro de 2007 pola que se regula a avaliación na educación secundaria obrigatoria na Comunidade Autónoma de Galicia, onde se modifícan dous artigos sobre a avaliación con respecto á Orde anterior:

 Un.-O punto 4 de artigo 6 queda redactado como segue: «No cómputo das materias para efectos de promoción, consideraranse tanto as materias non superadas do propio curso como as de cursos anteriores. O proxecto interdisciplinar, cuxas características quedan expresadas no artigo 4, punto 8, non computará á hora de considerar o número de materias para os efectos de promoción ao seguinte curso académico».

A diferenza é que se elimina da redacción do punto a referencia "Para estes efectos computarase como unha única materia as de diferentes cursos que teñan a mesma denominación". Isto é, pasan a considerarse como materias diferentes as materias suspensas de cursos diferentes que teñan a mesma denominación. Polo tanto, quen chegue a 4º ESO con materias pendentes Francés 1º e Francés 2º terá dúas materias suspensas e non unha como daba a entender a Orde do 21 de decembro de 2007 que, debido ás queixas, durou só un curso.

Dous.-O punto 6 do artigo 7 queda redactado como segue: «Para os efectos de titulación, computaranse como materias con avaliación negativa tanto as suspensas do propio curso como as de cursos anteriores», que se corresponde co mesmo desexo de considerar como materias distintas ás que teñen mesma denominación.

Esta realidade impide, desde logo, ter en conta coma un bo coñecedor do seu cargo ao ministro Wert. Todo o contrario.

No seguinte aspecto no que me vou centrar ten que ver coa nova estrutura que desexa introducir nos dous últimos cursos da ESO:

a) introducir unha lixeirísima carga de materias optativas orientadas cara ao mundo da Formación Profesional;

b) conversión de 4º curso en "sendos cursos", un de iniciación ao Bacharelato, outro de iniciación á Formación Profesional e ambos cursos rematados cunha proba de avaliación nacional (española), externa que serían fronteiras para poder seguir eses estudos. Aquí, como se pode imaxinar un, faltan moitos datos para sabermos que lle pasa a un alumno que aprobou todas materias do curso de iniciación pero que suspende a proba: repite o curso por completo? perde un ano á espera de poder repetir a proba?

Poderán os CPI's ofertar eses dous cursos de iniciación? De novo, á espera de sabermos os detalles da reforma, a incertidume abátese sobre as plantillas do profesorado de secundaria dos CPI's.

A paixón de Wert polo modelo PISA lévao a instalar ao remate de 6º EP unha proba de avaliación. A proba será tamén nacional e externa. Pode suceder que o alumno ou alumna aprobara 6º a xuízo do profesorado do centro e que a proba ditamine que suspende. Que acontece entón? Se suspende e non repetiu, repetiría 6º. E se xa repetiu, pasaría a 1º ESO cun informe que recomendaría a atención individualizada. Fixense vostedes: unha proba externa verase confrontada ao proceso avaliativo da xunta de profesores e profesoras, que considera na nota outros ponderables que unha proba de nivel non fai. U-la autonomía do centro?

E resulta curioso isto, xa que o propio ministro insiste en que quere impulsar dita autonomía e menciona mesmo que terían capacidade para "desenvolvementos curriculares", e mesmo "especializacións" (aquí menciona os experimentos da súa amiga Esperanza Aguirre en Madrid).

c) Un terceiro aspecto será o de afortalar as instrumentais (citou: linguas, matemáticas, ciencias, inglés)...en detrimento de??? Sería a ocasión perfecta para que a relixión saíse do horario escolar e do currículo. Pero...

sabemos que a teima destes idólatras será outra ben diferente.

En resumidas contas, toda unha verborrea sobre a competitividade, sobre a suposta mediocridade do noso sistema, e sobre a panacea que representará a elección anticipada dos itinerarios e a cultura da avaliación. Ben sazonada con datos falsos sobre a titulación en 4º ESO.

E todo, segundo semella, ignorando que o sistema educativo precisa de boa financiación, de recursos materiais e persoais, e non o clima actual de recortes. Como pretende levar a cabo a súa reforma cando a tesoira neoliberal que aplica poda as posibilidades da educación pública?

DESTRUCCIÓN MASIVA. GEOPOLÍTICA DEL HAMBRE, DE JEAN ZIEGLER

Baixo o ruído que se escoita, despois do primeiro gol de España fronte a Italia, decidín abrilo. Adquirino hai unha semana, pero, debido ao inclemente fin de curso, non puidera achegarme a el. Recoñezo que sinto paixón lectora por toda obra de Ziegler. Fala sen medo. Directamente. Con coñecemento de causa. O tema é a fame. Hoxe só deixarei aquí unhas palabras do prólogo: 

"La destrucción, cada año, de decenas de millones de hombres, mujeres y niños por causa del hambre constituye el escándalo de nuestro siglo.

Cada cinco segundos un niño menor de diez años muere de hambre. En un planeta que, sin embargo, vomita riquezas...

En su estado actual, en efecto, la agricultura mundial podría alimentar sin problemas a 12.000 millones de seres humanos; o sea, al doble de la población actual.

No existe, pues, a este respecto, ninguna fatalidad. 

Un niño que muere de hambre es un niño asesinado".

Outro día farei un resumo máis amplo.

QUE FACER CONTIGO?

Que facer contigo?

palabra que penso

palabra que escribo 

palabra que pronuncio

pero

por conveniencia

non publico

non divulgo

silenciada...morres?

que é vivir para ti?

recluínte xunto coas túas irmás

no recuncho dos soños

á espera de salvarte

de salvaros a todas

de recuperar 

os vosos significantes

dando amor

a novos significados

Pero

mentres exista o silencio

seguiredes aí

á espera

síntoo

Pensando en todos eses versos

que quedan arquivados

no branco á espera de seren

escoitados, 25-xuño-2012

DEMOCRACIA Á AMERICANA...OF COURSE!

Sempre leo con curiosidade intelectual na revista El Viejo Topo a sección de Anna Bogaz Cerezuelo, "Las caras ocultas del poliedro". Na revista do mes de xuño (nº 293, pp. 6-7) Anna Bogaz recolle unhas declaracions da xornalista Amy Goodman no programa Democracy Now! (Democracia Xa!) que ela conduce sobre a persecución á que se viron sometidas tres persoas: un funcionario de intelixencia do goberno, unha directora de cine, e un hacker.

O funcionario, William Binney, traballou máis de 40 anos na NSA, a axencia de seguridade nacional estadounidense. Deixou o seu posto en intelixencia despois do 11 de setembro de 2001,en concreto o 31 de outubro de 2001, despois de ver como se esvaían todos os dereitos da cidadanía en cuestión de privacidade e se controlaban e divulgaban (a través dunha empresa privada) uns 320 millóns de rexistros de comunicacións entre cidadáns estadounidenses. Pois ben, no 2007, cando o fiscal xeral Alberto Gonzales ía ser interrogado sobre esta perversa utilización da privacidade, unha ducia de axentes personáronse na casa de Binney e foi levado baixo as armas para ser interrogado e amedrentado para que non fose a declarar en contra do fiscal e da NSA.

O segundo caso que trae Anna Bogaz é o de Laura Poitras, unha directora de cine comprometida coa verdade a través dos seus documentais (por exemplo, My Country, My Country, narra a ocupación de Iraq por parte dos EE.UU). Pois ben, desde o ano 2006 foi detida e interrogada nos aeroportos unhas 40 veces. Ao facelo, non só procuraban intimidala, senón que lle requisaban -roubaban- computadora e cadernos de notas. A verdade doe moito cando se conta sen medo. A última vez que a detiveron foi o 5 de abril de 2012 e, como quería tomar notas sobre esta detención, colleu un lapis...pois ben, o lapis foi considerado arma perigosa por parte dos axentes de fronteira. Queren impedir que conte que fai EE.UU, en realidade, e, por suposto, non queren que se entere a sociedade norteamericana...sempre confiada nas bondades da súa democracia (sic).

O terceiro caso é o de Jacob Appelbaum, investigador de informática para unha organización sen ánimo de lucro, Tor Project. Jacob ideou un programa que permite evitar controis e a vixilanciaen Internet no momento de facer buscas. É o programa que utiliza WikiLeaks para protexer aos que reciben os seus documentos. Firme defensor do traballo realizado por WikiLeaks, coñece a forte vixilancia do goberno dos EE.UU. sobre a súa persoa. Foi detido tamén unhas 12 veces en aeroportos. Cacheado, insinuándolle que abusarían sexualmente del, e facéndolle todo tipo de preguntas sobre a guerra de Iraq, Afganistán....

C'est la jolie démocracie américaine!!!

Pois nada, a seguir coa autoimposta cegueira e "xoguemos" a ser felices (como toda i-lusión é mentira, claro, por iso é, para min, tan absurda esa pregunta-sección que figura nun xornal nacional e que só alimenta o ego-individualismo extremo: yo soy feliz.... De primeira, preguntaría como pode un ser feliz nun mundo coma este?, cando morren milleiros de persoas por fame?, cando a dignidade vive asoballada por desemprego, por perda da vivenda, por....???!!! Ademais, como non vai estar contenta unha persoa que superou un cancro!!!)...

É todo dun carácter tan absurdo.

FÚTBOL, TWITTER E MEDIOCRIDADE REFLEXIVA

Segue a demostración de ineptitude e burremia.Aquí, nesta feira, sálvanse moi poucas persoas. Só por curiosidade abrín o xornal dixital despois de enfrontarme coa dura e paciente lectura de pergameos dos séculos XII e XIII de Galicia debidamente dixitalizados...e, por suposto, sempre vexo unha tontería. Unha máis e esta provén do afán que teñen certas persoas da política de "estar á moda", "de ser guai", e que, en vez de "gozar" dunha retransmisión deportiva sexa cal sexa (hoxe era fútbol, pero farían o mesmo noutros eidos) queren "impresionar" ao pobo e lanzan nese espazo do titular que é twitter auténticas perlas. 

A de hoxe é dunha tal Elena Valencia, si, unha responsable política do PSOE que, acolléndose á xustificación popular da excitación do partido proclamou aos catro ventos a fealdade de Ribéry. 

Vou deixar de lado que esta señora en vez de comentar algunha estratexia, algunha incursión na táctica dos equipos contendentes, ou algunha variable propia do deporte, se dedique a comentar en twitter algo tan fondo como a fealdade dun xogador. En si mesmo, o comentario da señora ten a marca do machismo. Fan o mesmo que din criticar desas voces que se "meten" coa calidade xornalística de Sara Carbonero. 

O peor é ser ignorante e proclamalo aos catro ventos, xa que o bo de Ribéry tivo un grave accidente cando era meniño que case o mata e que lle deixou graves secuelas en forma de cicatrices. 

En fin, unha mostra máis do que temos...e do que nos merecemos??

Como queira que me sinto xeneroso ás 2 da  madrugada, teño a ben recomendarlle á señora Valenciano a interesante lectura do libro de Umberto Eco. Aprenderá moito sobre a evolución dos patróns estéticos,algo, ves, que preocupa moito á política cando ve un partido de fútbol.

LAMENTABLE DEMOSTRACIÓN DE ESTEREOTIPOS RACISTAS

A nova descrita por un medio de información nacional demostra que temos moito que mellorar como sociedade, que temos moito que aprender aínda en materia de convivencia, interculturalidade e respecto.

En primeiro lugar, cabe manifestar que unha escenificación dun roubo, onde hai armas e violencia gratuita, non é mellor maneira para educar a nenos e nenas. O feito acontecido na cidade de Vigo, ante un milleiro de escolares, pon en dúbida que temos na cabeza á hora de ensinar respecto e convivencia.

Cómpre tamén que sexamos os profesionais do ensino máis coidadosos co que se escolle como espectáculo. Non pode ser que o profesorado ensine en valores durante todo o ano escolar, que así o recolla na súa programación didáctica, e que só nuns minutos todo o traballo se caia e se dilúa como area entre as mans por asistir a um “programa” de dubidoso valor pedagóxico, tendo en conta o resultado.

Non abonda con dicir que “o guion resultó políticamente incorrecto”: o feito de que o ladrón sexa identificado como ladrón de “acento xitano” representa un acto que vulnera normas básicas de respecto e convivencia. Un milleiro de nenos e nenas asistiron a unha divulgación dun estereotipo racista: o ladrón é xitano.

As ficcións nunca son inocentes. Sabemos, por exemplo, que as series norteamericanas cambiaron o inimigo ruso da guerra fría e do comunismo por un inimigo musulmán (guerra contra o terrorismo global, afirman) ou un inimigo latinoamericano (sempre caracterizado por dedicarse ao narcotráfico) e sabemos que eses estereotipos racistas impregnan o imaxinario do público norteamericano que remata crendo como xeralidade unha ficción sesgada.  

A ficción levada a cabo pola policía fai o mesmo: contribúe a inocular no imaxinario dos escolares unha imaxe estereotipada negativa sobre o colectivo xitano que en nada beneficia á convivencia, á educación en interculturalidade e ás normas básicas do respecto que deben rexer a vida en sociedade.

SOBRE O VALOR DAS PALABRAS E A MANIPULACIÓN INFORMATIVA

"Empate dulce, empate amargo. El rescate de la banca española con problemas era inevitable. El Gobierno lo sabía desde abril, pero quería ganar tiempo. El milagro no llegó y tuvo que aceptar un empate tan honroso como amargo".

Con estas amables declaracións inicia a súa editorial o director da revista Tiempo (nº 1559, p. 4) e así, polo tanto, define e caracteriza o que foi un dos episodios máis lamentables da historia recente de España.

Aínda me pregunto, despois de ler a aberrante, por edulcorada, descrición do director desta revista, que entende por empate, con quen empatamos, e que honra hai en mentir -así hai que describir o comportamento inmoral do equipo de goberno do PP horas antes do rescate financeiro- e en entregar desde o Estado vía FROB milleiros de millóns de euros a unha banca empodrecida e envilecida pola cobiza especuladora na que, voluntariamente, se introduciron.

Se un le a carta do director mesmo semella que é un emisario do PP, xa que, por suposto, el sabe o que ninguén sabe para contar o percorrido da historia para xustificar a inevitabilidade do rescate bancario.

Nese percorrido figura tamén Bankia. Aí só unha pequena crítica a Rajoy polo "torpe manejo de la crisis de Bankia". Asociada a esta crise está a numeroloxía: a cantidade exacta que precisaba Bankia para sanearse. Interesante comprobar como o poder omnipotente do director permanece cando di que algunhas cantidades "por cierto salieron a relucir en esa subcomisión medio secreta del Congreso de los Diputados sobre el famoso FROB". Tanto secretismo feito público,,,hehehe.

Pero segue o asunto da editorial e, claro, para xustificar o rescate aparece, como non, ao igual que en calquera discurso elaborado polo PP, o nome de Zapatero: "España se quedó sin crédito porque en apenas cuatro años, en la segunda legislatura de José Luis Rodríguez Zapatero, dobló su deuda pública".

E, claro, adopta tamén o eufemismo (que foi mentira) empregado polo PP: "España, en ningún caso, pediría ni aceptaría el rescate del país. Sí admitiría que se ayudara a sus bancos con problemas" e remata a farsa xustificatoria empregando, o mesmiño que o propio Rajoy, ao equipo da selección española de fútbol, non sen antes recalcar que Rajoy conseguira "en el último momento, un empate honroso".

De verdade, desinformación, manipulación e todo o que queiramos.

En ningún momento, por suposto, menciona as condicións que serán, ao final, as que quebren aínda máis, as posibilidades da clase traballadora deste país. Tampouco se aclara que o diñeiro prestado redundará nun aumento da débeda pública, e tampouco que os intereses dese rescate financeiro gravarán directamente sobre o déficit. 

Representa unha hipoteca sobre os nosos orzamentos ad futurum, isto é, supón unha hipoteca sobre os servizos públicos que así, coa xustificación de devolver o diñeiro do rescate, se verán sometidos, aínda máis, a unha progresiva degradación e (de non remedialo nós, o pobo) irreversible privatización. É unha lousa que irá sepultando dereitos da clase traballadora.

Como recomenda Jean Ziegler, España non debe pagar a débeda pública, froito da especulación e da economía-casino que nos domina. En ningún momento da editorial asoma o pobo, non se menciona, supoño que de forma deliberada para así incidir na mensaxe principal: o diñeiro é só para sanear a banca. Claro: pero á nosa costa, tal como recomenda xa a antidemocrática Troika (FMI, BCE, Comisión Europea). Isto último tampouco o mencionan.

É incrible tanta ousadía e tanta mentira. Mentres, en toda Europa, a prensa seria amosa estar abraiada cos nosos dirixentes.

Se teñen que caer os bancos podres...que caian. Que se depuren responsabilidades e se enxuícen os comportamentos e actos da clase financeira e política. Que se vaia erixindo unha banca pública sostida cos principios da banca ética.  Non paguemos a débeda pública. Agora vense en Galicia os resultados experimentais da fusión das caixas galegas -criticada neste mesmo blog por quen escribe- no enxendro que retén diñeiro en participacións preferentes mediante enganos. E xa veredes quen o adquire -despois de ser saneado co noso esforzo- co diñeiro que, en principio, debe servir para sanear....

ESQUERDA PLURAL PRESENTA UNHA PROPOSICIÓN NON DE LEI PARA IMPEDIR A EXCLUSIÓN DO ALUMNADO NON COMUNITARIO DA COMUNIDADE UNIVERSITARIA

Ao abeiro do Real-Decreto Lei 14/2012 de “medidas urxentes de racionalización do gasto público no ámbito educativo”, que contén en realidade medidas que degradan a calidade da educación en tanto que servizo público, a nosa organización no Parlamento do Estado, a Esquerda Plural, rexistrou o 4 de xuño de 2012 unha Proposición non de Lei para impedir o alcance segregador, discriminatorio, deste Real-Decreto Lei, digno do racismo institucional que defende o Partido Popular.

Referímonos ao feito de que os estudantes estranxeiros non comunitarios teñan que pagar o 100% do custo do grao universitario. Aplicar esta doutrina significaría que este estudantado pasaría de pagar por un grao entre 700 e 1000 euros a pagar entre 7000 e 10000 euros. Unha auténtica aberración.

Hai que ter en conta que este alumnado ten tarxeta de residencia por estudos e non pode traballar e que tampouco pode solicitar bolsas. Estudan e viven polos seus propios medios.

Esta medida é fondamente inxusta, xa que moito deste alumnado xa leva ao mellor un, dous ou tres anos cursando os seus estudos. Un incremento tan brutal coma o que contempla o Real-Decreto Lei significa en primeira instancia a imposibilidade de afrontar os custos do grao e, en segundo termo, a obrigatoriedade de voltar ao seu país de orixe sen rematar a súa formación. E, por último, de aplicarse este Real-Decreto Lei, o noso país ergue unha nova fronteira que imposibilitará a internacionalización dos nosos campus.

A Proposición Non de Lei rexistrada polo noso grupo pretende garantir o dereito á educación, defender a calidade do ensino público e eliminar do noso sistema normativo unha norma inxusta, discriminatoria e racista.

9-xuño-2012.

SUMAR ESFORZOS, RESTAR DIFICULTADES: ENTÓN, POR QUE TRIUNFAN AS MATEMÁTICAS DA DIVISIÓN?

Xa vai sendo habitual, nas diferentes ocasións en que nos vemos as persoas que practicamos o activismo social -non o de boquilla, senón o presencial-, que comentemos a sensación de que nada vai como debera en canto á participación activa do que se adoita chamar sociedade civil. 

E xa vai sendo habitual que, ao abeiro das múltiples plataformas que agroman ao son da comparsa da crise e das sectarias diferenzas, nos atopemos as mesmas persoas. Unha e outra vez. Até ser tan familiares que, mesmo, cansámonos de vernos. 

Por riba, de novo, xa vai sendo habitual que falemos da desunión, da falta de unidade de acción, en definitiva do triunfo das matemáticas da división. Estas son implacables. En vez de sumar esforzos e restar dificultades, nesta nosa leira dedicámonos ao minifundismo con forza e paixón. E isto en todos os aspectos. 

Pero, onde se manifesta con máis insistencia é no proliferante universo da Plataforma. Coma os choupíns despois dun día de choiva, non deixan de nacer e medrar. Algunhas, e coñezo os casos, naceron coa paixón do momento militante e esmoreceron como unha prenda de roupa que se puxera de moda. Outras, aparecen cando xa existe unha anterior, coma se, ao xurdir, viñese a engadir unha esencia desprendida da árbore de todas as esencias: neste eido entran as plataformas creadas ao abeiro dos ataques contra a educación entendida coma un dereito e servizo público. 

Ninguén -só o poden defender os adoradores desta nova versión do RISK en que se converteu a política- pode entender esta absurda demostración de paroxismo da diferenza segregadora. Tan absurdo todo que desmotiva a toda persoa allea ao xogo da posición e da estratexia representativa. En consecuencia, fai que diminúan os apoios a manifestacións, concentracións e outros actos reivindicativos....a non ser, claro está, a militancia ou afiliación convencida de cada credo. 

Nesta nosa terra é verdadeiramente difícil avanzar niso da unidade de acción desde a diversidade de pensamento. Pérdese de vista quen é o 'inimigo' e cales serían os beneficios da unión. Pero, en última instancia, a alguén lle interesa realmente camiñar con-xunta-mente? Máis aló das boas palabras que só sirven para ilustrar un discurso e unha foto de hemeroteca...do camiño só queda o pó no horizonte.

En fin, nada, amigos e amigas, sigamos con estas matemáticas da división. Sigamos así. Xa vai sendo habitual.

RESISTIR EN MEDIO DOS NEGROS PRESAXIOS

Resulta difícil escoitar os relatos en primeira persoa de anguria e desesperación da poboación grega. Emociónome e percorre o meu corpo unha sacudida que me traslada a un futuro totalmente incerto, escuro. Esfórzome, certo é, en resistir. En ter esperanza. Que é posible cambiar o rumbo da nave porque o poder soberano reside en nós. Ou debe residir: en Grecia, berce da democracia, isto xa non é nin sequera certo. Pero, despois de comprobar como amigos e familiares xa experimentan as dificultades extremas desta viaxe...ante a perspectiva de que todo empeore -cando menos mentres estea no goberno a dereita e que a Merkel siga no seu trono de superioridade- déixome levar polo pesimismo máis rocoso. 

Recoñezo que procuro erguerme e non ler a prensa pola mañá: por supervivencia, para aguantar a tarefa de educar en tempos de negros presaxios, sen caer no pesimismo. Non escoito tampouco a radio. E non obstante, todo chega a min alto e claro. Tanto ten: os relatos sobre a desgraza abrollan en todas partes. 

Mesmo, eu que entrei tarde nas redes sociais (só en facebook, certo é), despois de que entrase no xogo especulador da bolsa, o que nos leva á deriva,  xa se me foron os desexos de non permanecer coma un animal tecnofóbico. Pero, demos! Eu son fondamente anticapitalista! E non quero contribuír a esa merda especulativa, aí onde se decide quen vai pasar fame. Por iso, creo que des-conectarei os meus pasos do facebook. Por coherencia. Un simple xesto váleme para tentar mantela. 

En fin...e por riba, esta semana (22 de maio) unha folga do ensino -con merecida xustiza reivindicativa- no Estado, que non será tal en Galicia, porque só CC.OO. a convoca, mentres que se desmarcan os demais sindicatos que no Estado si a fan (esquizofrenia?). 

En que demos pensan os sindicatos en xeral?? Podemos permitirnos o luxo de perder unha arma de loita así, de calquera forma? Que éxito se agarda teña a folga? Para que servirá, realmente, perder 100 euros se o ensino non se vai paralizar? Por que existen dúas plataformas en defensa do ensino? 

En fin...fatal. Non temos remedio neste recuncho. Todos debilitándonos. O inimigo, mentres, sorrí.

Remato cuns versos de Marcos Ana, Poemas de la prisión y de la vida (tabla Rasa / Ediciones Urano, 2011), escritos no cárcere en tempos do ditador Franco:

MALDITOS SEAN:

Los que atizan el fuego entre las piedras del Odio,

para servir su puchero.

MALDITOS SEAN:

Los que quieren enturbiarnos la sangre con el viejo

terrón de la trinchera.

MALDITOS SEAN:

Los que cosen banderas con cenizas de muerto para

sembrar el aire de rencores.

MALDITOS SEAN: 

Los que quieren dejarnos para siempre en los bordes

opuestos de una herida.

MALDITOS SEAN: 

Malditos en tu nombre

España, sean, 

orque viven de tu pena y la mía

y hacen de nuestro dolor su trono.